La culpabilidad es una emoción, y como todas tienen su función. Paralizarse ante algo es necesario para aprender a enfrentarse a una situación que te ha superado y de la cual te sientes responsable. Pero no es útil si no funciona como punto de inflexión hacia la mejora personal. Si te quedas paralizado por la culpa eternamente empieza a no ser inútil. Suena fácil decirlo pero evidentemente es difícil aplicárselo. Mientras te sientes culpable estás desperdiciando el tiempo presente por comportamientos pasados como si eso los fuese a solucionar. Es lo mismo que pasa con las preocupaciones, pero en estas últimas el tiempo lo pierdes preocupándote por lo futuro. La psicología lo explica.
>> Artículo relacionado: Cómo lidiar con el sentimiento de culpa
Culpa o culpabilidad
No vamos a entrar a definir el término general de emoción, para ello con una simple búsqueda en Google tendrás miles de definiciones pero es importante recalcar primeramente en decir que existen dos tipos de emociones.
♦ Emociones básicas o primarias: las que vienen de serie de forma innata y ayudan a la supervivencia de la especie: como la ira, tristeza, asco, sorpresa o el miedo).
♦ Emociones aprendidas o secundarias: son las que surgen del aprendizaje social, del razonamiento, el lenguaje y la comunicación. En este bloque es en el que se encuentra la culpa, pero también la satisfacción, el aburrimiento, la complacencia o los celos. Completan a las primeras pero su función es mucho más social.
Hay que diferenciar entre la culpabilidad y el aprender de las lecciones del pasado. Hablamos de una emoción inútil cuando la culpabilidad te inmoviliza y esos remordimientos no te dejan realizar una vida normal, ya sea por estar molesto o incómodo o bien llegar a niveles de depresión mayores y más serios. Aprender de las equivocaciones sí es sano, evidentemente. Si lo que haces es prometerte no volver a realizar un acto, eso no es sentimiento de culpa. La culpabilidad es malsana cuando te gasta energía que podrías estar invirtiendo en mejorar las cosas. Sin embargo, la sociedad tiende a hacernos pensar que lo incorrecto es no sentir esa preocupación por el pasado: ¡Preocúpate del presente!
>> Artículo relacionado: Efecto Schadenfreude: sentirse alegre del mal ajeno.
Freud hablaba de algo así como que la culpa tenía una parte inconsciente y de ahí la “necesidad de castigo”, de autocastigarse. Pero esto son palabras para otros post.
Tipos de culpa y ejemplos
- Culpa residual: es la que conservamos de nuestra niñez. De cuando a veces nos hacían sentirnos avergonzados con frases del estilo amenazantes del tipo: “deberías sentirte avergonzado por haber suspendido” (somo si eso fuese a mejorar la nota…), o cuando un entrenador te quitaba del terreno de juego por haber fallado una ocasión clarísima de gol, evidentemente no por hacer eso el gol va a volver a entrar. O el típico que se le escucha decir a algunos padres: “Si no te comes la sopa, papá ya no te va a querer más”, Todas estas reacciones se van acumulando en ese niño que será adulto y a la larga aprenderá a que sentirse avergonzado y culpable es lo “normal”.
- Culpa autoimpuesta: es mucho más molesta que la primera y hace referencia a sentirse inmovilizado por acciones recientes que no tienen que ver con la infancia. Es cuando se infrige una norma o código. El dolor que se siente no va a hacer cambiar las cosas. Si un día se te olvida pagar en un bar la consumición y tienes malestar por ello…¿de qué te sirve sentirte así? Lo que has hecho está mal y tienes dos opciones: ir a pagar la cuenta al bar pidiendo disculpas o si no tienes opción porque ya te has marchado de la ciudad, anotarlo en las cosas que nunca más volverás a hacer y aprender de ello.
>> Artículo relacionado: La paradoja de elección: muchas opciones, pocas decisiones.

Esta claro que el malestar generado por la culpa puede ser de menor o mayor importancia. No es lo mismo sentirte culpable por no haber felicitado el cumpleaños a alguien que sentirte culpable por haber cogido el coche borracho. En ambos casos el refugiarse en un sentimiento de dolor insano que te inmovilice no es la solución a los problemas. De hecho, si no le pones fin a esto, la propia culpa servirá de reforzador para volver a repetir la misma conducta bajo el amparo y la retribución de sentirse culpable y “autocastigarse”, como decía Freud.
Sal del bucle y aprende del error para mejorar en el presente hacia el futuro.
_
Referencias bibliográficas:
Dyer, Wayne W. (1976). Your erroneuous zones. Fuck & Wagnalis, Nueva York.
[:en]Guilt is a useless emotion, and as they all have their role. Paralyzed by something you need to learn to cope with a situation that has overcome you and which you feel responsible. But it is not useful if it does not work as a turning point towards personal improvement. If you fall forever paralyzed by guilt he begins to not be useless. It sounds easy to say but obviously it is difficult to apply it. While you feel guilty you’re wasting this time past behavior as if that were to solve the. It’s the same thing about the concerns, but in recent time you lose worrying about the future. Psychology explains.
We will not get to define the general term of emotion, for it with a simple search on Google will have thousands of definitions but it is important to stress first to say that there are two types of emotions.
♦ Basic or primary emotions that come standard innately and help the survival of the species: as anger, sadness, disgust, surprise or fear).
♦ Learned or secondary emotions are those which arise from social learning, reasoning, language and communication. This block is where the blame lies, but also the satisfaction, boredom, complacency or jealousy. Rounding out the top but its role is much more social.
We must differentiate between guilt and learn from the lessons of the past. We talk about a useless emotion when the guilt immobilizes you and those regrets not let you lead a normal life, either for being upset or uncomfortable or reach levels greater and more serious depression. Learn from the mistakes itself is healthy, of course. If what you do is promise not to perform an act, that’s not guilt. Guilt is unhealthy when you spend energy you could be investing in improving things. However, society tends to make us think that it is not wrong to feel that preoccupation with the past: Taking Care of this!
Freud talked about something like that guilt was an unconscious part and hence the “need for punishment” of self-punishment. But these are words for other post.
Types of guilt and examples
- Residual guilt is that we maintain our childhood. When sometimes we did feel ashamed with phrases menacing style like “you should I feel ashamed for having suspended” (somo if that would improve the grade …), or when a coach removed you from the field for having missed a very clear chance of scoring, obviously not do that goal will re-enter. Or the typical that is heard a few parents: “If you do not eat the soup, and Dad will not want more” All these reactions are accumulated in that child will be adult and eventually learn to feel ashamed and guilty is “normal”.
- Self-imposed guilt is much more annoying than the first and refers to feel immobilized by recent actions that have nothing to do with childhood. Is when a standard or code infrige. The pain you feel is not going to change things. If one day you forget to pay in a bar drinking and you’re upset about it … what serves you feel that way? What you have done you are wrong and you have two options: go to pay the bill to bar apologizing or if you have no choice because you’ve left the city, noted on the things that will never again do and learn from it.
It is clear that the discomfort generated by guilt may be smaller or greater importance. Not the same feeling guilty for not having congratulated the birthday someone to feel guilty for having taken the car drunk. In both cases the shelter of a feeling of insane pain that immobilizes you is not the solution to problems. In fact, if you do not put an end to this, blame itself serve as a booster to return to repeat the same behavior under the protection and compensation of guilt and “self-punishment”, as Freud said.
Salt and learns the error loop to improve the present to the future.
_
Bibliographic references:
Dyer, Wayne W. (1976). Your erroneuous zones. Fuck & Wagnalis, New York.[:gl]
A culpabilidade é unha emoción inútil. e como todas ten a súa función. Paralizarse ante algo é necesario para aprender a enfrontarse a unha situación que che superou e da cal te sintes responsable. Pero non é útil se non funciona como punto de inflexión cara á mellora persoal. Se te quedas paralizado pola culpa eternamente empiea a non ser inútil Soa fácil dicilo pero evidentemente é difícil aplicarllo. Mentres te sentes culpable estás a desperdiciar o tempo presente por comportamentos pasados coma se iso fóseos a solucionar. É o mesmo que pasa coas preocupacións, pero nestas últimas o tempo pérdelo preocupándoche polo futuro. A psicoloxía explícao.
Non imos entrar a definir o termo xeral de emoción, para iso cunha simple procura en Google terás miles de definicións pero é importante recalcar primeiramente en dicir que existen dous tipos de emocións.
Emocións básicas ou primarias: as que veñen de serie de forma innata e axudan á supervivencia da especie: como a ira, tristeza, noxo, sorpresa ou o medo).
Emocións aprendidas ou secundarias: son as que xorden da aprendizaxe social, do razoamento, a linguaxe e a comunicación. Neste bloque é no que se atopa a culpa, pero tamén a satisfacción, o aburrimento, a compracencia ou os celos. Completan ao primeiras pero a súa función é moito máis social.
Hai que diferenciar entre a culpabilidade e o aprender das leccións do pasado. Falamos dunha emoción inútil cando a culpabilidade inmobilízache e eses remorsos non déixanche realizar unha vida normal, xa sexa por estar molesto ou incómodo ou ben chegar a niveis de depresión maiores e máis serios. Aprender das equivocacións si é san, evidentemente. Se o que fas é prometerche non volver realizar un acto, iso non é sentimento de culpa. A culpabilidade é malsana cando gástache enerxía que poderías estar a investir en mellorar as cousas. Con todo, a sociedade tende a facernos pensar que o incorrecto é non sentir esa preocupación polo pasado: Preocúpache do presente!
Freud falaba de algo así como que a culpa tiña unha parte inconsciente e de aí a “necesidade de castigo”, de autocastigarse. Pero isto son palabras para outros post.
Tipos de culpa e exemplos
- Culpa residual: é a que conservamos da nosa nenez. De cando ás veces facíannos sentirnos avergoñados con frases do estilo ameazantes do tipo: “deberías sentirche avergoñado por suspender” (somo se iso fose mellorar a nota…), ou cando un adestrador quitábache do terreo de xogo por fallar unha ocasión clarísima de gol, evidentemente non por facer iso o gol vai volver a entrar. Ou o típico que se lle escoita dicir a algúns pais: “Se non te comes a sopa, papá xa non vaiche a querer máis”, Todas estas reaccións vanse acumulando nese neno que será adulto e a longo prazo aprenderá a que sentirse avergoñado e culpable é o “normal”.
- Culpa autoimpuesta: é moito máis molesta que a primeira e fai referencia a sentirse inmobilizado por accións recentes que non teñen que ver coa infancia. É cando se infrige unha norma ou código. A dor que sente non vai facer cambiar as cousas. Se un día esquéceseche pagar nun bar a consumición e tes malestar por iso…de que che serve sentirche así? O que fixeches está mal e tes dúas opcións: ir pagar a conta ao bar pedindo desculpas ou se non tes opción porque xa che marchaches da cidade, anotalo nas cousas que nunca máis volverás facer e aprender diso.
Esta claro que o malestar xerado pola culpa pode ser de menor ou maior importancia. Non é o mesmo sentirche culpable por non felicitar os aniversarios a alguén que sentirche culpable por coller o coche bébedo. En ambos os casos o refuxiarse nun sentimento de dor insano que che inmobilice non é a solución aos problemas. De feito, se non lle pos fin a isto, a propia culpa servirá de reforzador para volver repetir a mesma conduta baixo o amparo e a retribución de sentirse culpable e “autocastigarse”, como dicía Freud.
Sal do bucle e aprende do erro para mellorar no presente cara ao futuro.
_
Referencias bibliográficas:
Dyer, Wayne W. (1976). Your erroneuous zones. Fuck & Wagnalis, Nova York.
Imagen: pixabay.com[:]





Añadir Comentario