Estas creencias personales pueden ser creadas con anterioridad a la relación de pareja actual, ya sea durante la infancia, adolescencia o a raíz de otras relaciones ya sean de amistad o de pareja, o bien durante la propia relación actual. Estas creencias irracionales o falsas creencias que se han formado pueden crear situaciones conflictivas y bloqueos que den lugar al fracaso en una relación presente o futura.
>> Artículo relacionado: Teoría triangular del amor: los secretos para ser una pareja feliz
Por tanto, es importante aprender a identificar estas creencias o sesgos cognitivos relativos a las relaciones de pareja para mejorar nuestro comportamiento y reestructurar el pensamiento relativo a las mismas. En muchos casos necesitará de la ayuda de un psicólogo profesional que los oriente en el camino de la reestructuración a través del asesoramiento o la terapia de pareja.
Existen tres grandes bloques de aspectos cognitivos a considerar: creencias o sesgos cognitivos, expectativas y atribuciones (Beese y Stratton, 2004).
Falsas creencias en las relaciones de pareja
Los sesgos cognitivos o creencias van a determinar en gran parte la manera de desarrollar una relación ya que la forma de pensar interna e independiente de la otra persona nos hará dudar o no de la otra persona en función de determinadas situaciones. Estas creencias inadecuadas generará comportamientos y pensamientos negativos respecto a lo que debería basarse una relación de confianza en pareja. Algunos de estos comportamientos pueden dar lugar a celos irracionales, desmotivación, apatía o incluso falta de deseo sexual entre otros.
10 sesgos cognitivos en la relación de pareja (con ejemplos)
- Inferencia arbitraria. Se produce cuando se sacan conclusiones demasiado rápidas sin evidencias claras al respecto. Se inventan los hechos. Ejemplo: No me contesta al Whatsapp, seguro que está ligando con otra mujer.
- Abstracción selectiva. Se saca fuera de contexto la información recibida resaltando splo los detalles negativos sin tener en cuenta lo positivo. Ejemplo: Ha dejado sin pelos el baño después de ducharse pero, para una vez que lo hace habrá sido casualidad.
- Sobregeneralización. Una situación concreta aislada se vuelve un modelo permanente para otras situaciones similares. Ejemplo: Filomena me ha engañado, todas las mujeres son iguales.
- Adivinación de pensamiento futuro. Identificar como ciertos pensamientos ajenos sin que la otr apersona los comunique como tal. Ejemplo: Para qué le voy a decir de salir a dar un paseo si me va a decir que no.
- Magnificación o minimización. Se atribuye mayor o menor importancia a un suceso de la que tiene realmente. Ejemplo: No se ha acordado de mi cumpleaños, eso es que no me quiere.
- Personalización. Cuando se atribuye un suceso externo a uno mismo o a la pareja sin pruebas suficientes de que el hecho sea así realmente. Ejemplo: La relación no va a funcionar porque ella no es capaz de comprometerse.
- Pensamiento dicotómico. Se observan las situaciones como un todo o nada, de forma polarizada o bien todo es un éxito o todo es un fracaso sin término medio. Ejemplo: Siempre está quejándose, nunca quiere hacer nada…
- Etiquetación. Se produce cuando se utilizan situaciones anteriores de fallos o errores para definir a la persona sin dar la oportunidad de rehacerla. Ejemplo: nunca friega los platos; nunca me regala nada. Cuando igual solo ha sucedido durante un momento puntual.
- Visión de túnel. Encerrarse en una situación relativa al momento actual y al estado de la relación actual. Ejemplo: esto cada vez va a ir a peor.
- Explicación sesgada. Se trata de un pensamiento suspicaz, una suposición automática de que la otra persona actuará de una determinada manera durante un conflicto de pareja. Ejemplo: lo hace adrede, seguro que quiere algo a cambio.
>> Artículo relacionado: Las 17 distorsiones cognitivas más frecuentes
Expectativas irreales: la pareja perfecta que no existe
Las personas tendemos a tener una idea o pensamiento sobre lo que una pareja debe aportarnos, lo que una pareja nos debe brindar y las necesidades que nos debería cubrir de manera que satisfaga acorde a nuestros pensamientos e ideales. Generalmente estas expectativas se crean y a través de la comparación de la pareja actual real con la representación de la pareja ideal, que además se ve sesgada con la comparación con otras parejas anteriores o parejas de amistades o referentes que se puedan tener. Este análisis interno de la persona va a realizar de manera constante una evaluación y reevaluación de la gratificación de actual estado de pareja y repercutirá, ya sea porque está hacia un lado positivo o un lado negativo de su representación ideal, en los comportamientos y pensamientos relativos a la pareja. Cuando existen unas expectativas excesivas y no se satisfacen unos mínimos deseables se empiezan a desvalorar o minimizar las gratificaciones que se reciben de la otra pareja. Cuando se ha comparado bajo otros ideales irreales que no eran competencia de la pareja actual culpándola de manera injusta de no ser capaz de satisfacer las necesidades personales.
La falsa idealización de la pareja
Esta idealización no compensada crea unas expectativas no cumplidas por una creencia personal individual ajena a la de la otra persona. Esto ocasiones comportamientos derivados de esa frustración tales como enfados, hostilidad o evitaciones. Esto reducirá paulatinamente la motivación por desarrollar conductas positivas dentro de la pareja como única y personal. Las relaciones son diferentes unas de otras y se debe de asumir, conocer y construir a través de ellas en conjunto para identificar correctamente cuales son las cualidades reales de la pareja, conocerla mejor y mantener una reciprocidad y equilibrio entre ambos. Esto no quiere decir que uno tenga que dar más o menos, sino que cada miembro de la pareja dará hasta donde sea capaz de dar en relación a su forma de ser y personalidad y la otra deberá conocerla y valorarla en función de esa personalidad propia. El problema surge cuando la persona que hace por y para otra persona no recibe lo que sus expectativas desean. Lo correcto es hacer y dar lo que uno desea sin tener porqué pensar en recibir aquello que el constructo irreal de pareja ideal se ha formado porque la pareja actual no tiene porqué ser con la ideal.
No es que no te quiera, es que no es como tú (y no tiene porqué serlo)
El hecho de comportarse acorde a las necesidades personales o gratificar a la otra persona sin esperar nada a cambio sí es positivo siempre y cuando ambas personas disfruten de ese comportamiento aunque el de una de ellas no sea exactamente el esperado. Por ejemplo, un regalo es un regalo aunque uno regale más que el otro. Regalar por esperar que la otra persona le regale lo mismo o parecido sería crear una falsa expectativa y posible frustración si no logra el mismo nivel de regalo. El tipo de reciprocidad en los intercambios que mantiene a la pareja no tiene que ser igual para uno que para el otro y a la vez mantener la pareja en equilibrio igualmente.
Atribuciones erróneas
Las atribuciones de causalidad pueden modificar el significado de un determinado comportamiento . Los sucesos suelen darse con cierta independencia por lo que lo que cada miembro de la pareja le atribuye a esa situación pueden ser muy diferente. Esto puede ocasionar tensiones y repercutir en el clima emocional de la pareja. Las atribuciones no siempre son igualmente racionales porque van a depender del estado emocional de cada persona por lo que la información puede ser percibida de manera sesgada.
>> Artículo relacionado: Teoría de la prospección de Kahneman: el peso emocional de nuestras decisiones
Teoría atribucional de Kelly aplicada a la relación de pareja
Tres aspectos son de los que va a depender la interpretación de un suceso y su repercusión emocional y cognitiva:
- Tipo de atribución: interna o externa a la persona.
- Suceso estable o situacionales.
- Valoración global o específica.
¿Qué hacen las parejas saludables?
Normalmente, una pareja estable y que se considera en un mejor equilibrio emocional suele realizar atribuciones externas y situacionales a una situación negativa. Por ejemplo: hoy no quiere que vayamos al cine porque ha tenido muchos problemas en el trabajo. Las parejas más saludables suelen realizar atribuciones internas y estables a los eventos positivos. Por ejemplo: me ha hecho un regalo porque se ha acordado de mí, me quiere mucho.
Parejas disfuncionales y atribución
Sin embargo, las parejas disfuncionales hacen lo contrario: atribuciones internas y estables a los sucesos negativos (ejemplo: no ha querido ir a pasear porque no me valora) y atribuciones externas y situacionales a los positivos (ejemplo: me ha felicitado el cumpleaños porque se lo ha recordado Facebook). Las parejas que sufren mayores conflictos suelen ser las que atribuyen una situación a una valoración global, interna y estable siendo más complicado de cambiar este tipo de situaciones ya que este tipo de pensamientos suelen ser viciosos y en bucle. Se generan más situaciones de externalización de la culpa y responsabilidades del problema ajenas a uno mismo.
Conclusiones
Las variables cognitivas solo son algunas de las que influyen en una buena dinámica de pareja y son las más difíciles de reorientar y reconocer al tratarse de algo tan personal y arraigando en nuestra creencias mentales individuales. Además, debemos tener en cuenta otro tipo de variables como son las afectivo-emocionales y la variables de comunicación que conformen entre ambas gran parte de la piedra angular de una buena relación de pareja. El paso más importante es reconocer el problema y tomar autoconciencia del mismo, ya no solo para arreglar el problema de pareja actual sino para mejorar nuestras relaciones futuras y privarlas de malestares emocionales y cognitivos hacia una relación de pareja saludable y reconfortante. La mejor ayuda: acu
_
Referencias y bibliografía:
Beese, A. G. y Stratton, P. (2004). Causal attributions in delusional thinking: An investigation using qualitative methods. British Journal of Clinical Psychology, 43(3), 267-283.
Hernández, E., Labrador F.J. Olano, S. (2015) Intervención psicológica en terapia de pareja. Ediciones Pirámide Madrid[:en]When we speak of problems inside a relation of couple is very usual that many of them are related with a bad management of the expectations or bad cognitive interpretation of determinate situations. This gives place to false attributions or assessments of the behaviours of one and another member of the couple that generates problems of recurrent couple.
These personal beliefs can be created prior to the relation of current couple, already was during the infancy, adolescence or as a result of other relations already are of friendship or of couple, or during the own current relation. These irrational beliefs or false beliefs that have formed can create conflictive situations and blockades that give place to the failure in a present or future relation.
>> Article related: triangular Theory of the love: the secrets to be a happy couple
Therefore, it is important to learn to identify these beliefs or relative cognitive biases to the relations of couple to improve our behaviour and restructure the relative thought to the same. In a lot of cases will need of the help of a professional psychologist that orient them on the way of the restructuring through the advice or the therapy of couple.
They exist three big blocks of cognitive appearances to consider: beliefs or cognitive biases, expectations and attributions (Beese and Stratton, 2004).
False beliefs in the relations of couple
The cognitive biases or beliefs go to determine largely the way to develop a relation since the form to think intern and independent of the another person will do us doubt or no of the another person in function of determinate situations. These unsuitable beliefs will generate behaviours and negative thoughts with regard to what would have to base a relation of confidence in couple. Some of these behaviours can give place to irrational jealousies, desmotivación, apathy or even lacking of sexual wish among others.
10 cognitive biases in the relation of couple (with examples)
- Arbitrary inference. It produces when they take out conclusions too fast without clear evidences in this regard. They invent the facts. Example: it does not answer me to the Whatsapp, sure that is tying with another woman.
- Selective abstraction. It takes out out of context the information received highlighting splo the negative details without taking into account the positive. Example: it Has left without pelos the bathroom after ducharse but, for once that it does it will have been casualidad.
- Sobregeneralización. An isolated concrete situation goes back a permanent model for other similar situations. Example: Filomena has deceived me, all the women are equal.
- Adivinación Of future thought. Identify like some extraneous thoughts without that the otr apersona communicate them like such. Example: For what go him to say to go out to give a walk if it goes me to say that no.
- Magnificación Or minimisation. It attributes greater or lower importance to an event of which has really. Example: it has not agreed of my birthday, this is that it does not want me.
- Personalización. When it attributes an external event to one same or to the couple without sufficient proofs that the fact was like this really. Example: The relation does not go to work because she is not able to engage .
- Dichotomous thought. They observe the situations like an all or at all, of form polarised or everything is a success or everything is a failure without half term. Example: Always it is complaining, never wants to do at all…
- Etiquetación. It produces when they use previous situations of failures or errors to define to the person without giving the opportunity to redo it. Example: never it washes the dishes; never it gives me at all. When the same only it has sucedido during a moment punctual.
- Vision of tunnel. Shut in a relative situation to the current moment and to the state of the current relation. Example: this every time goes to go to worse.
- Slanted explanation. It treats of a thought suspicaz, an automatic supposition that the another person will act of a determinate way during a conflict of couple. Example: it does it adrede, sure that it wants to something in return.
>> Article related: The 17 cognitive distortions more frequent
Unreal expectations: the perfect couple that does not exist
The people tend to have an idea or thought on what a couple has to contribute us, what a couple has to offer us and the needs that would have to cover us so that it satisfy chord to our thoughts and ideal. Generally these expectations create and through the comparison of the real current couple with the representation of the ideal couple, that besides sees skewed with the comparison with other previous couples or couples of friendships or referents that can have .
This internal analysis of the person goes to make of constant way an evaluation and reevaluación of the gratification of current state of couple and repercutirá, already was because it is to a positive side or a negative side of his ideal representation, in the behaviours and relative thoughts to the couple.
When they exist some excessive expectations and do not satisfy some desirable minima begin to desvalorar or minimise the gratifications that receive of the another couple. When it has compared under other unreal ideals that were not competition of the current couple blaming it of unfair way of not being able to satisfy the personal needs.
The false idealisation of the couple
This no compensated idealisation creates some no fulfilled expectations by an individual personal belief extraneous to the one of the another person. This occasions behaviours derived of this frustration such as enfados, hostility or avoidances. This will reduce paulatinamente the motivation for developing positive behaviours inside the couple like only and personal. The relations are different ones of other and has to to assume, know and build through them in group to identify properly cuales are the real qualities of the couple, know it better and keep a reciprocity and balance between both. This does not want to say that one have to give more or less, but each member of the couple will give until where was able to give in relation to his form to be and personality and the another will have to know it and value it in function of this own personality.
The problem arises when the person that does by and for another person does not receive what his expectations wish. The correct is to do and give what one wishes without having reason think in receiving that that the constructo unreal of ideal couple has formed because the current couple does not have reason be with the ideal.
The fact to comport chord to the personal needs or gratify to the another person without expecting at all in return yes is positive as long as both people enjoy of this behaviour although the one of one of them was not exactly the expected. For example, a gift is a gift although one give more than the another. Give for expecting that the another person give him the same or alike would be to create a false expectation and possible frustration if it does not attain the same level of gift. The type of reciprocity in the exchanges that keeps to the couple does not have to be equal for one that for the another and at the same time keep the couple in balance equally.
Erroneous attributions
The attributions of causality can modify the meaning of a determinate behaviour . The events are used to to give with some independence by what what each member of the couple attributes him to this situation can be very different. This can ocasionar tensions and repercutir in the emotional climate of the couple.
The attributions no always are equally rational because they go to depend of the emotional state of each person by what the information can be perceived of slanted way.
>> Article related: Theory of the prospección of Kahneman: the emotional weight of our decisions
Theory atribucional of Kelly applied to the relation of couple
Three appearances are of which goes to depend the interpretation of an event and his emotional and cognitive repercussion:
- Type of attribution: intern or external to the person.
- Stable or situational event.
- Global or specific assessment.
What do the healthy couples?
Usually, a stable couple and that considers in a better emotional balance is used to to make external and situational attributions to a negative situation. For example: today it does not want that we go to the cinema because it has had a lot of problems in the work.
On the other hand, these healthier couples are used to to make internal and stable attributions to the positive events. For example: it has done me a gift because it has agreed of me, wants me a lot.
Couples disfuncionales and attribution
However, the couples disfuncionales do the contrary: internal and stable attributions to the negative events (example: it has not wanted to go to stroll because it does not value me) and external and situational attributions to the positive (example: it has congratulated me the birthday because it has remembered it to him Facebook).
The couples that suffer greater conflicts are used to to be those that attribute a situation to a global assessment, intern and stable being more complicated to change this type of situations since this type of thoughts are used to to be vicious and in loop. They generate more situations of externalización of the fault and responsibilities of the extraneous problem to one same.
Conclusions
The cognitive variables only are some of which influence in a good dynamics of couple and are the most difficult to reorient and recognise when treating of something so personal and rooting in our individual mental beliefs. Besides, we have to take into account another type of variable as they are the affective-emotional and the variables of communication that conform between both big part of the angular stone of a good relation of couple.
The most important step is to recognise the problem and take autoconciencia of the same, no longer only to fix the problem of current couple but to improve our future relations and deprive them of emotional and cognitive unrests to a relation of healthy couple and reconfortante. The best help: acu
_
References and bibliography:
Beese, To. G. And Stratton, P. (2004). Causal attributions in delusional thinking: An investigation using qualitative methods. British Journal of Clinical Psychology, 43(3), 267-283.
Hernández, And., Farmer F.J. Olano, S. (2015) psychological Intervention in therapy of couple. Editions Pyramid Madrid[:gl]Cando falamos de problemas dentro dunha relación de parella é moi habitual que moitos deles estean relacionados cunha mala xestión das expectativas ou mala interpretación cognitiva de determinadas situacións. Isto dá lugar a falsas atribucións ou valoracións dos comportamentos dun e outro membro da parella que xera problemas de parella recorrentes.
Estas crenzas persoais poden ser creadas con anterioridade á relación de parella actual, xa sexa durante a infancia, adolescencia ou por mor doutras relacións xa sexan de amizade ou de parella, ou ben durante a propia relación actual. Estas crenzas irracionais ou falsas crenzas que se formaron poden crear situacións conflitivas e bloqueos que dean lugar ao fracaso nunha relación presente ou futura.
>> Artigo relacionado: Teoría triangular do amor: os segredos para ser unha parella feliz
Por tanto, é importante aprender a identificar estas crenzas ou rumbos cognitivos relativos ás relacións de parella para mellorar o noso comportamento e reestruturar o pensamento relativo ás mesmas. En moitos casos necesitará da axuda dun psicólogo profesional que o oriente no camiño da reestruturación a través do asesoramento ou a terapia de parella.
Existen tres grandes bloques de aspectos cognitivos a considerar: crenzas ou rumbos cognitivos, expectativas e atribucións (Beese e Stratton, 2004).
Falsas crenzas nas relacións de parella
Os rumbos cognitivos ou crenzas van determinar en gran parte a maneira de desenvolver unha relación xa que a forma de pensar interna e independente da outra acode faranos dubidar ou non da outra persoa en función de determinadas situacións. Estas crenzas inadecuadas xerará comportamentos e pensamentos negativos respecto do que debería basearse unha relación de confianza en parella. Algúns destes comportamentos poden dar lugar a celos irracionais, desmotivación, apatía ou mesmo falta de desexo sexual entre outros.
10 rumbos cognitivos na relación de parella (con exemplos)
- Inferencia arbitraria. Prodúcese cando se sacan conclusións demasiado rápidas sen evidencias claras respecto diso. Invéntanse os feitos. Exemplo: Non me contesta ao Whatsapp, seguro que está a ligar con outra muller.
- Abstracción selectiva. Sácase fóra de contexto a información recibida resaltando splo os detalles negativos sen ter en conta o positivo. Exemplo: Deixou sen pelos o baño despois de ducharse pero, para unha vez que o fai sería casualidade.
- Sobregeneralización. Unha situación concreta illada vólvese un modelo permanente para outras situacións similares. Exemplo: Filomena enganoume, todas as mulleres son iguais.
- Adiviñación de pensamento futuro. Identificar como certos pensamentos alleos sen que a otr apersona comuníqueos como tal. Exemplo: Para que lle vou a dicir de saír a dar un paseo si vaime a dicir que non.
- Magnificación ou minimización. Atribúese maior ou menor importancia a un suceso da que ten realmente. Exemplo: Non se acordou dos meus aniversarios, iso é que non me quere.
- Personalización. Cando se atribúe un suceso externo a un mesmo ou á parella sen probas suficientes de que o feito sexa así realmente. Exemplo: A relación non vai funcionar porque ela non é capaz de comprometerse.
- Pensamento dicotómico. Obsérvanse as situacións como un todo ou nada, de forma polarizada ou ben todo é un éxito ou todo é un fracaso sen termo medio. Exemplo: Sempre está a se queixar, nunca quere facer nada…
- Etiquetación. Prodúcese cando se utilizan situacións anteriores de fallos ou erros para definir á persoa sen dar a oportunidade de refacela. Exemplo: nunca friega os pratos; nunca me regala nada. Cando igual só sucedeu durante un momento puntual.
- Visión de túnel. Encerrarse nunha situación relativa ao momento actual e ao estado da relación actual. Exemplo: isto cada vez vai ir a peor.
- Explicación nesgada. Trátase dun pensamento suspicaz, unha suposición automática de que a outra persoa actuará dunha determinada maneira durante un conflito de parella. Exemplo: faio adrede, seguro que quere algo a cambio.
>> Artigo relacionado: As 17 distorsiones cognitivas máis frecuentes
Expectativas irreais: a parella perfecta que non existe
As persoas tendemos a ter unha idea ou pensamento sobre o que unha parella debe achegarnos, o que unha parella nos debe brindar e as necesidades que nos debería cubrir de maneira que satisfaga acorde aos nosos pensamentos e ideais. Xeralmente estas expectativas créanse e a través da comparación da parella actual real coa representación da parella ideal, que ademais se ve nesgada coa comparación con outras parellas anteriores ou parellas de amizades ou referentes que se poidan ter.
Esta análise interna da persoa vai realizar de maneira constante unha avaliación e reevaluación da gratificación de actual estado de parella e repercutirá, xa sexa porque está cara a un lado positivo ou un lado negativo da súa representación ideal, nos comportamentos e pensamentos relativos á parella.
Cando existen unhas expectativas excesivas e non se satisfán uns mínimos desexables empézanse a desvalorar ou minimizar as gratificaciones que se reciben da outra parella. Cando se comparou baixo outros ideais irreais que non eran competencia da parella actual culpándoa de maneira inxusta de non ser capaz de satisfacer as necesidades persoais.
A falsa idealización da parella
Esta idealización non compensada crea unhas expectativas non cumpridas por unha crenza persoal individual allea á da outra persoa. Isto ocasiones comportamentos derivados desa frustración tales como enfados, hostilidade ou evitaciones. Isto reducirá paulatinamente a motivación por desenvolver condutas positivas dentro da parella como única e persoal. As relacións son diferentes unas doutras e débese de asumir, coñecer e construír a través delas en conxunto para identificar correctamente cales son as calidades reais da parella, coñecela mellor e manter unha reciprocidad e equilibrio entre ambos. Isto non quere dicir que un teña que dar máis ou menos, senón que cada membro da parella dará até onde sexa capaz de dar en relación á súa forma de ser e personalidade e a outra deberá coñecela e valorala en función desa personalidade propia.
O problema xorde cando a persoa que fai por e para outra persoa non recibe o que as súas expectativas desexan. O correcto é facer e dar o que un desexa sen ter porqué pensar en recibir aquilo que o constructo irreal de parella ideal formouse porque a parella actual non ten porqué ser coa ideal.
O feito de comportarse acorde ás necesidades persoais ou gratificar á outra persoa sen esperar nada a cambio si é positivo a condición de que ambas as persoas gocen dese comportamento aínda que o dunha delas non sexa exactamente o esperado. Por exemplo, un agasallo é un agasallo aínda que un regale máis que o outro. Regalar por esperar que a outra acode regálelle o mesmo ou parecido sería crear unha falsa expectativa e posible frustración si non logra o mesmo nivel de agasallo. O tipo de reciprocidad nos intercambios que mantén á parella non ten que ser igual para un que para o outro e á vez manter a parella en equilibrio igualmente.
Atribucións erróneas
As atribucións de causalidad poden modificar o significado dun determinado comportamento . Os sucesos adoitan darse con certa independencia polo que o que cada membro da parella atribúelle a esa situación poden ser moi diferente. Isto pode ocasionar tensións e repercutir no clima emocional da parella.
As atribucións non sempre son igualmente racionais porque van depender do estado emocional de cada persoa polo que a información pode ser percibida de maneira nesgada.
>> Artigo relacionado: Teoría da prospección de Kahneman: o peso emocional das nosas decisións
Teoría atribucional de Kelly aplicada á relación de parella
Tres aspectos son dos que vai depender a interpretación dun suceso e a súa repercusión emocional e cognitiva:
- Tipo de atribución: interna ou externa á persoa.
- Suceso estable ou situacionais.
- Valoración global ou específica.
Que fan as parellas saudables?
Normalmente, unha parella estable e que se considera nun mellor equilibrio emocional adoita realizar atribucións externas e situacionais a unha situación negativa. Por exemplo: hoxe non quere que vaiamos ao cine porque tivo moitos problemas no traballo.
Doutra banda, estas parellas máis saudables adoitan realizar atribucións internas e estables aos eventos positivos. Por exemplo: fíxome un agasallo porque se acordou de min, quéreme moito.
Parellas disfuncionais e atribución
Con todo, as parellas disfuncionais fan o contrario: atribucións internas e estables aos sucesos negativos (exemplo: non quixo ir pasear porque non me valora) e atribucións externas e situacionais aos positivos (exemplo: felicitoume os aniversarios porque llo lembrou Facebook).
As parellas que sofren maiores conflitos adoitan ser as que atribúen unha situación a unha valoración global, interna e estable sendo máis complicado de cambiar este tipo de situacións xa que este tipo de pensamentos adoitan ser viciosos e en bucle. Xéranse máis situacións de externalización da culpa e responsabilidades do problema alleas a un mesmo.
Conclusións
As variables cognitivas só son algunhas das que inflúen nunha boa dinámica de parella e son as máis difíciles de reorientar e recoñecer ao tratarse de algo tan persoal e arraigando nas nosas crenzas mentais individuais. Ademais, debemos ter en conta outro tipo de variables como son as afectivo-emocionais e as variables de comunicación que conformen entre ambas as gran parte da pedra angular dunha boa relación de parella.
O paso máis importante é recoñecer o problema e tomar autoconciencia domesmo , xa non só para arranxar o problema de parella actual senón para mellorar as nosas relacións futuras e privalas de malestares emocionais e cognitivos cara a unha relación de parella saudable e reconfortante. A mellor axuda: acu
_
Referencias e bibliografía:
Beese, A. G. e Stratton, P. (2004). Causal attributions in delusional thinking: An investigation using qualitative methods. British Journal of Clinical Psychology, 43(3), 267-283.
Hernández, E., Labrador F.J. Olano, S. (2015) Intervención psicolóxica en terapia de parella. Edicións Pirámide Madrid
[:]





Añadir Comentario