¿Cuáles son las claves psicológicas del éxito de esta serie? Si ya has visto ‘El Juego del Calamar’ y sabes todas las andanzas de su protagonista Seong Gi-hun, te invito a que leas esta pequeña guía sobre los aspectos psicológicos más importantes que la han llevado a ser la serie más vista de Netflix en toda su historia. Si todavía no la has visto este artículo no pretende hacer ningún tipo de spoiler, con lo cual guarda este artículo para cuando la termines y descubre cuánta razón tiene cada uno de los puntos que vamos a tratar.
- Artículo relacionado: Psicología de ‘Soul’: una historia que no te dejará indiferente
‘El Juego del Calamar’: psicología de su éxito
El ‘El Juego del Calamar’ es un thriller dramático que pone de manifiesto algunas de las penurias de nuestra sociedad y de su sistema capitalista. Diversas personas con problemas económicos, algunos de ellos derivados de situaciones previas poco éticas (juegos de apuestas, malversación, tráfico de drogas, etc.), se ven envueltos en una trama relacionada con una serie de juegos que tienen que ir superando para ganar el mayor número de dinero a cambio de su propia vida. No vamos a contar mucho. De hecho, un resumen rápido de su éxito es que ha conseguido aunar estrategias que ya han funcionado en otros proyectos dentro de uno mismo y esperar que ese mecanismo de engagement funcione por sí solo. El mero hecho de dar que hablar porque ha copiado a otros ya ha servido para dar pie a verla. A veces, copiar funciona.
1. Simbología, logos y formas del Juego del Calamar
Las formas simples son la identidad principal de marca de la serie. Desde el logotipo del nombre de la serie, con líneas simples que forma las palabras ‘Squid Game’ hasta los símbolos con los que se representa la entrada al juego○Δ🔲 y sirve a su vez para identificar los grados de mando de los soldados que controlan a los participantes. Por un lado, las formas sencillas son más fáciles de identificar y a su vez curiosamente son muy parecidas a las formas de uso de la Playstation, con lo cual será todavía más fácil de recordar por parte de la audiencia. Además, las figuras del triángulo, el cuadrado y el círculo son las que deben formar los participantes del juego del calamar tradicional coreano.
2. Paleta de colores
Durante todo el juego, el director de fotografía y los diseñadoras han tenido mucho cuidado con utilizar una paleta de colores muy determinada durante toda la serie. En todas las escenas se percibe una muy buena combinación de colores y representa en cada momento aquello que trata de transmitir. Por ejemplo, con la paleta de colores vistosos que se utilizan en las escaleras que dan acceso a las zonas de juego.
- Artículo relacionado: La importancia de los colores en la marca de empresa
3. Uniformes
Los uniformes de los soldados son un claro guiño a los que utilizan los protagonistas de La Casa de Papel. Un éxito ya contrastado que de nuevo se utilizan a su favor. Los colores rojos de unos y los verdes de otro son fáciles de identificar en todo momento. El verde es probable que sea utilizada porque transmite más esperanza de salir del juego y el rojo, la sangre que provoca el fallo. Que todo el mundo vaya vestido de igual forma consigue realzar el sentimiento de pertenencia a ese grupo y por tanto empatizar mejor con lo que sucede a lo largo de la historia. Los uniformes son utilizados en la mayoría de colectivos con ese fin.
4. Números
Los participantes del juego son identificados con un número que llevan en sus uniformes. El protagonista lleva curiosamente el 456, que es una de las combinaciones más fáciles de recordar. Quizás quedaba demasiado obvio poner 123. Además, su número coincide con las primeras tres cifras del premio para el ganador y es el último en entrar al juego. Que el 001 fuese el anciano no es casualidad y aquellos que ya hayan visto la serie sabrán ya el motivo de sobra.
5. Canciones de ‘El Juego del Calamar’
La canción que se ha utilizado para cada momento de cada capítulo nos lleva automáticamente a resaltar nuestro estado emocional. Es una canción que se nos meten por los oídos a tararearla e identificarla muy fácil. Eso sin mencionar a la canción tan famosa del juego del principio de Luz Verde, Luz Roja (sobre todo para la audiencia asiática).
6. Emociones
Las personas somos seres emocionales y tendemos a empatizar en cierto modo con las personas que nos rodean. En este sentido, las historias de cada uno de los protagonistas, sobre todo del principal, giran en torno a esa empatización del espectador que se engancha emocionalmente al devenir del personaje. La emoción que suscita principalmente es la de temor o miedo a que tu personaje favorito sea el siguiente en morir. Ese miedo a la muerte que tienen los personajes se traslada de la pantalla al cerebro del espectador. El resto de tramas, la amistad que se genera entre los participantes, la frustración, la ira y la incertidumbre del juego del calamar nos hacen mantenernos pendientes de lo que sucederá, porque no sabemos cuándo ni cómo sucederá, pero sabemos que sucederá. Las emociones enganchan. Todos los personajes tienen una historia detrás que más o menos puede ser fácilmente identificada como propia: problemas familiares, divorcios, hijos, problemas económicos, problemas de pareja, etc.
7. Copiando también se es original
Todo el mundo piensa que solo triunfan las ideas creativas y originales, pero la mayoría de los grandes proyectos cogen ideas de otros para hacerlos suyos. La creatividad también es eso, no solo originalidad, sino utilizar los elementos que funcionan, optimizarlos y mejorarlos. Esta serie es muy parecida a películas del estilo ‘Los Juegos del Hambre’, ‘Saw’ o series como ‘Alice in Borderland’ o incluso novelas como ‘La Larga Marcha’ de Stephen King o ‘Battle Royal’ de Koushun Takami.
8. Misterio y Trama
El hilo conductor de la serie mantiene al espectador en una intriga constante. Es todo un misterio por resolver hasta el capítulo final. Desde los motivos que envuelven a cada protagonista, a los carceleros hasta las personas que están detrás de todo el circo del juego. De hecho, estas últimas incluso aparecen también bajo una máscara. Todos son máscaras y nadie sabe nada a ciencia cierta. Incluso esa trama está pensada para que el espectador tenga que estar muy atento a los movimientos para no perderse los sucesos siguientes. ¿Qué es el juego del calamar? ¿Quiénes están detrás? y sobre todo ¿quién va a ganar el juego? son las preguntas que desde un principio te mantienen en vilo.
- Artículo relacionado: 30 series que todo psicólogo o futuro psicólogo debería ver
9. Engagement y Psicología del consumidor
La serie sigue tres principios psicológicos básicos para lograr que se cree engagement rápidamente: contigüidad (los hechos se van sucediendo uno detrás de otro y rápidamente), contingencia (la probabilidad de que sucedan es alta) y anticipación (sabemos que el hecho va a llegar, tarde o temprano). Todo ello programado con un intervalo de reforzamiento intermitente variable, por lo que como no sabemos cuándo aparecerá el hecho que queremos que suceda o esperamos nos mantenemos pegados a la trama. Otro efecto que logra es el llamado efecto Zeigarnik por el cual nuestro cerebro recuerda mejor los sucesos que han quedado inconclusos por lo que necesita resolverlos. Que es justo lo que sucede cuando termina un capítulo: queremos saber qué pasará con el siguiente.
10. Violencia y sexo
Por mal que nos pese, la violencia suele tener un impacto emocional tan grande que las películas de acción suelen funcionar. Las escenas de peleas, muertes o incluso de suicidios por medios violentos son parte de la historia. El morbo de la violencia es utilizada en ese sentido, pero recordemos que es un peligro si es expuesta a audiencias demasiado jóvenes. Además, no puede faltar dentro de la guinda del pastel el papel del sexo o alguna escena un poco salida de tono dentro del montante total de medios demasiado típicos para cautivar a la audiencia. El morbo suele funcionar, a las personas nos atrae presenciar aquellas escenas que sabemos que son éticamente incorrectas.
11. Juegos infancia
Otra de las causas que más llama la atención de varias generaciones diferentes es que la dinámica del Juego del Calamar es basado en juegos populares que mucha gente jugaba en su infancia: canicas, la cuerda, palomita blanca es (o como se diga en tu pueblo, en la serie utilizan el nombre de Luz Verde – Luz Roja, que es como se llama en corea del norte). El propio nombre del Juego del Calamar alude a un juego de la infancia popular en Corea. Esa mezcla de añoranza y juego es otra manera de que generaciones de diversas edades convivan ante la pantalla, jugando una vez más con nuestro estado emocional.
12. Clave moral
Desde el principio de la serie se toca la vena moral de los espectadores. La base moral es que el dinero influye demasiado sobre nuestras decisiones, basadas en un sistema capitalista egocéntrico que nos hace esconder nuestra parte más humana ante las situaciones más complejas. Las personas expuestas a un límite son capaces de realizar comportamientos totalmente inadecuados o violentos que parecen deshacernos de nuestro lado humano y de nuestra empatía. Es parecido a lo que sucedía en el experimento de Milgran sobre la obediencia y la maldad. Bajo contextos apropiados las personas pueden volverse violentas y faltas de empatía. También se suceden hechos similares a los del experimento de la cárcel de Stanford donde prisioneros y guardianes, en función de su rol, realizan comportamientos limítrofes y violentos, seguramente que nunca pensarían hacer fuera de ese contexto forzado. Al igual que sucede en el Juego del Calamar, donde hay prisioneros y guardianes.
‘El Juego del Calamar’: serie recomendada
Sin duda, el Juego del Calamar (Squid Game) es quizás una de las mejores series del año y merece mucho la pena su visualización por todos los matices morales que toca, su realización, escenografía, fotografía y dirección de una reparto de actores y actrices que lo bordan. Ya estamos esperando a la segunda temporada, ¿la habrá?
[:en]The television and social phenomenon of the moment is the series ‘ El Juego del Calamar’ (Squid Game) thanks to the magnificent work of marketing strategy that Netflix has done again to achieve unprecedented success on the video-on-demand platform. The Korean series envelops the viewer in such a way that most of them choose to chain chapter after chapter to know the outcome of the game.
What are the psychological keys to the success of this series? If you have already seen ‘The Squid Game’ and you know all the adventures of its protagonist Seong Gi-hun, I invite you to read this small guide on the most important psychological aspects that have led it to be the most watched Netflix series in all its history. If you have not seen it yet, this article does not intend to make any kind of spoiler, so save this article for when you finish it and discover how right each of the points that we are going to discuss is.
‘The Squid Game’: psychology of its success
The ‘The Squid Game’ is a dramatic thriller that reveals some of the hardships of our society and its capitalist system. Various people with financial problems, some of them derived from previous unethical situations (gambling, embezzlement, drug trafficking, etc.), are involved in a plot related to a series of games that they have to overcome to win the prize. more money in exchange for his own life. We are not going to count much.
In fact, a quick summary of his success is that he has managed to combine strategies that have already worked in other projects within himself and hope that this engagement mechanism works on its own. The mere fact of making people talk because they have copied others has already served to give rise to seeing it. Sometimes copying works.
1 Symbology, logos and shapes
Simple shapes are the main brand identity of the series. From the logo of the name of the series, with simple lines that form the words ‘Squid Game’ to the symbols with which the entrance to the game is represented ○ Δ 🔲 and serves in turn to identify the degrees of command of the soldiers who they control the participants.
On the one hand, the simple forms are easier to identify and at the same time are curiously very similar to the forms of use of the Playstation, which will be even easier for the audience to remember.
In addition, the figures of the triangle, the square and the circle are those that the participants of the Korean traditional squid game must form.
2. Color palette
Throughout the game, the cinematographer and designers have been very careful to use a very specific color palette throughout the series. In all the scenes a very good combination of colors is perceived and represents at all times what it is trying to convey. For example, with the bright color palette used on the stairs that give access to the play areas.
3. Uniforms
The soldiers’ uniforms are a clear nod to those used by the protagonists of La Casa de Papel. A proven success that is again used to its advantage. The red colors of one and the green of another are easy to identify at all times. Green is likely to be used because it conveys more hope of exiting the game and red, the blood that causes failure.
That everyone is dressed in the same way enhances the feeling of belonging to that group and therefore better empathize with what happens throughout history. Uniforms are used in most groups for this purpose.
4. Numbers
The participants of the game are identified with a number that they wear on their uniforms. Curiously, the protagonist wears the 456, which is one of the easiest combinations to remember. Perhaps it was too obvious to put 123. Also, its number matches the first three digits of the prize for the winner and is the last to enter the game. That 001 was the old man is no coincidence and those who have already seen the series will already know why.
5. Song
The song that has been used for each moment of each chapter automatically leads us to highlight our emotional state. It is a song that we get into our ears to hum it and identify it very easily. Not to mention the famous song from Luz Verde’s early game, Luz Roja (mostly for Asian audiences).
6. Emotions
People are emotional beings and we tend to empathize in a certain way with the people around us. In this sense, the stories of each of the protagonists, especially the main one, revolve around that empathization of the viewer who is emotionally hooked on the future of the character.
The emotion that it arouses mainly is that of fear or fear that your favorite character will be the next to die. That fear of death that the characters have is transferred from the screen to the viewer’s brain. The rest of the plots, the friendship that is generated between the participants, the frustration, anger and uncertainty of the squid game make us keep an eye on what will happen, because we do not know when or how it will happen, but we know that it will happen. Emotions hook.
All the characters have a story behind that more or less can be easily identified as their own: family problems, divorces, children, financial problems, relationship problems, etc.
7. Copying is also original
Everyone thinks that only creative and original ideas succeed, but most great projects take ideas from others to make them their own. Creativity is that too, not just originality, but using the elements that work, optimizing and improving them. This series is very similar to movies like ‘ The Hunger Games ‘, ‘Saw’ or series like ‘ Alice in Borderland ‘ or even novels like ‘ The Long March ‘ by Stephen King or ‘ Battle Royal ‘ by Koushun Takami.
8. Mystery – Plot
The common thread of the series keeps the viewer in a constant intrigue. It is a mystery to be solved until the final chapter. From the motifs that surround each protagonist, the jailers to the people behind the entire circus of the game. In fact, the latter even appear under a mask as well. They are all masks and nobody knows anything for sure. Even this plot is designed so that the viewer has to be very attentive to the movements so as not to miss the following events. What is the squid game? Who are behind? and above all who is going to win the game? are the questions that keep you in suspense from the beginning.
9. Engagement and consumer psychology
The series follows three basic psychological principles to achieve rapid engagement: contiguity (events are happening one after another and quickly), contingency (the probability of them happening is high) and anticipation (we know that the event will come sooner or later). All this programmed with a variable intermittent reinforcement interval , so since we do not know when the event that we want to happen or we expect will appear, we remain glued to the plot.
Another effect it achieves is the so-called Zeigarnik effect by which our brain better remembers the events that have been left unfinished so it needs to solve them. Which is exactly what happens when a chapter ends: we want to know what will happen to the next.
10. Violence and sex
As bad as it may be, violence tends to have such a great emotional impact that action movies often work. The scenes of fights, deaths or even suicides by violent means are part of the story. The morbidity of violence is used in that sense, but remember that it is a danger if it is exposed to audiences that are too young.
In addition, the icing on the cake cannot be missing the role of sex or some scene a little out of tone within the total amount of media too typical to captivate the audience. The morbid usually works, people are attracted to witness those scenes that we know are ethically incorrect.
11. Childhood games
Another cause that most draws the attention of several different generations is that the dynamics of the Squid Game is based on popular games that many people played in their childhood: marbles, rope, white dove is (or whatever they say in your town , in the series they use the name of Green Light – Red Light, which is how it is called in North Korea). The very name of the Squid Game alludes to a childhood game popular in Korea.
This mixture of longing and play is another way for generations of different ages to coexist in front of the screen, playing once more with our emotional state.
12. Moral key
From the beginning of the series the moral vein of the spectators is touched. The moral basis is that money influences our decisions too much, based on an egocentric capitalist system that makes us hide our most human part in the most complex situations. People exposed to a limit are capable of totally inappropriate or violent behaviors that seem to get rid of our human side and our empathy.
It is similar to what happened in Milgran’s experiment on obedience and evil. Under appropriate contexts people can become violent and lacking in empathy. Events similar to those of the Stanford prison experiment also occur where prisoners and guards, depending on their role, perform borderline and violent behaviors, surely they would never think of doing outside of that forced context. As in the Squid Game, where there are prisoners and guardians.
Recommended series of the year
Undoubtedly, the Squid Game is perhaps one of the best series of the year and it is well worth viewing for all the moral nuances it touches, its realization, scenography, photography and direction of a cast of actors and actresses that embroider it. We are already waiting for the second season, will there be?
[:gl]O fenómeno televisivo e social do momento é a serie ‘El Juego del Calamar’ grazas ao magnífico traballo de estratexia de mercadotecnia que volveu facer Netflix para acadar un éxito sen precedentes na plataforma de vídeo baixo demanda. A serie coreana envolve ao espectador de tal xeito que a maioría deles opta por encadear capítulo tras capítulo para coñecer o resultado do xogo.
Cales son as claves psicolóxicas do éxito desta serie? Se xa viches ‘The Squid Game’ e coñeces todas as aventuras do seu protagonista Seong Gi-hun, convídoche a ler esta pequena guía sobre os aspectos psicolóxicos máis importantes que a levaron a ser a serie de Netflix máis vista de toda a súa historia. Se aínda non o viches, este artigo non pretende facer ningún tipo de spoiler, así que garda este artigo para cando o remates e descubra o certo que ten cada un dos puntos que imos comentar.
‘The Squid Game’: psicoloxía do seu éxito
O ‘The Squid Game’ é un thriller dramático que revela algunhas das dificultades da nosa sociedade e do seu sistema capitalista. Diversas persoas con problemas económicos, algunhas delas derivadas de situacións anteriores non éticas (xogos de azar, malversación, narcotráfico, etc.), están implicadas nunha trama relacionada cunha serie de xogos que teñen que superar para gañar o premio. troca pola súa propia vida. Non imos contar moito.
De feito, un rápido resumo do seu éxito é que conseguiu combinar no seu interior estratexias que xa funcionaron noutros proxectos e esperar que este mecanismo de compromiso funcione por si só. O mero feito de facer falar á xente porque copiaron outros xa serviu para que se vexa. Ás veces, a copia funciona.
1 Simboloxía, logotipos e formas
As formas sinxelas son a principal identidade de marca da serie. Desde o logotipo do nome da serie, con liñas sinxelas que forman as palabras ‘Xogo da lura’ ata os símbolos cos que se representa ○ Δ 🔲 a entrada ao xogo e serve á súa vez para identificar os graos de mando dos soldados que controlan os participantes.
Por unha banda, as formas sinxelas son máis fáciles de identificar e ao mesmo tempo son curiosamente moi semellantes ás formas de uso da Playstation, o que será aínda máis fácil de lembrar para o público.
Ademais, as figuras do triángulo, do cadrado e do círculo son as que deben formar os participantes do xogo tradicional coreano da lura.
2. Paleta de cores
Ao longo do xogo, o director de fotografía e os deseñadores tiveron moito coidado ao usar unha paleta de cores moi específica ao longo da serie. En todas as escenas percíbese unha moi boa combinación de cores e representa en todo momento o que se intenta transmitir. Por exemplo, coa paleta de cores brillantes que se emprega nas escaleiras que dan acceso ás zonas de xogo.
3. Uniformes
Os uniformes dos soldados son un claro guiño aos que usan os protagonistas de La Casa de Papel. Un éxito comprobado que se volve aproveitar. As cores vermellas dun e o verde doutro son fáciles de identificar en todo momento. É probable que se use o verde porque transmite máis esperanza de saír do xogo e o vermello, o sangue que provoca o fracaso.
Que todos estean vestidos do mesmo xeito potencia o sentimento de pertenza a ese grupo e, polo tanto, empatizar mellor co que acontece ao longo da historia. Os uniformes úsanse na maioría dos grupos para este fin.
4. Números
Os participantes do xogo están identificados cun número que levan nos seus uniformes. O protagonista leva curiosamente o 456, que é unha das combinacións máis fáciles de lembrar. Quizais fose demasiado obvio poñer 123. Ademais, o seu número coincide cos tres primeiros díxitos do premio para o gañador e é o último en entrar no xogo. Que 001 fose o vello non é casualidade e os que xa viron a serie xa saberán por que.
5. Canción
A canción que se utilizou para cada momento de cada capítulo lévanos automaticamente a destacar o noso estado emocional. É unha canción que nos metemos nos oídos para tarareala e identificala con moita facilidade. Sen esquecer a famosa canción dos primeiros xogos de Luz Verde, Luz Roja (principalmente para público asiático).
6. Emocións
As persoas somos seres emocionais e tendemos a empatizar dun certo xeito coas persoas que nos rodean. Neste sentido, as historias de cada un dos protagonistas, sobre todo a principal, xiran arredor desa empatía do espectador que se engancha emocionalmente ao futuro do personaxe.
A emoción que esperta principalmente é a do medo ou medo a que o teu personaxe favorito sexa o seguinte en morrer. Ese medo á morte que teñen os personaxes transfírese da pantalla ao cerebro do espectador. O resto de argumentos, a amizade que se xera entre os participantes, a frustración, a rabia e a incerteza do xogo da lura fan que esteamos atentos ao que vai pasar, porque non sabemos cando nin como vai suceder, pero sabemos que vai pasar. Enganche as emocións.
Todos os personaxes teñen detrás unha historia que máis ou menos se pode identificar facilmente como propia: problemas familiares, divorcios, fillos, problemas económicos, problemas de relación, etc.
7. A copia tamén é orixinal
Todo o mundo pensa que só as ideas creativas e orixinais teñen éxito, pero a maioría dos grandes proxectos toman ideas doutros para facelas súas. A creatividade tamén é iso, non só orixinalidade, senón empregar os elementos que funcionan, optimizándoos e mellorándoos. Esta serie é moi parecida a películas como ‘ Os xogos da fame ‘, ‘ Saw ‘ ou series como ‘ Alicia no país fronteirizo ‘ ou mesmo novelas como ‘ A longa marcha ‘ de Stephen King ou ‘ Battle Royal ‘ de Koushun Takami.
8. Misterio – Trama
O fío condutor da serie mantén ao espectador nunha intriga constante. É un misterio por resolver ata o capítulo final. Desde os motivos que rodean a cada protagonista, os carcereiros ata as persoas que están detrás de todo o circo do xogo. De feito, estes últimos incluso aparecen baixo unha máscara tamén. Todas son máscaras e ninguén sabe nada con certeza. Incluso esta trama está pensada para que o espectador teña que estar moi atento aos movementos para non perderse os seguintes acontecementos. Que é o xogo da lura? Quen están detrás? e sobre todo quen vai gañar o partido? son as preguntas que te manteñen en suspenso dende o principio.
9. Compromiso e psicoloxía do consumidor
A serie segue tres principios psicolóxicos básicos para conseguir un compromiso rápido: a contigüidade (os acontecementos suceden un tras outro e rapidamente), a continxencia (a probabilidade de que ocorran é alta) e a anticipación (sabemos que o evento chegará tarde ou cedo). Todo isto programado cun intervalo de reforzo intermitente variable , polo que como non sabemos cando aparecerá o suceso que queremos ou esperamos, seguimos pegados á trama.
Outro efecto que consegue é o denominado efecto Zeigarnik polo que o noso cerebro lembra mellor os acontecementos que quedaron sen rematar polo que necesita resolvelos. Que é exactamente o que ocorre cando remata un capítulo: queremos saber que pasará co seguinte.
10. Violencia e sexo
Por mal que sexa, a violencia adoita ter un impacto emocional tan grande que as películas de acción adoitan funcionar. As escenas de pelexas, mortes ou mesmo suicidios por medios violentos forman parte da historia. O morbo da violencia utilízase nese sentido, pero lembra que é un perigo se se expón a un público demasiado novo.
Ademais, a guinda do pastel non pode faltar o papel do sexo ou algunha escena un pouco desactualizada dentro da cantidade total de medios demasiado típicos para cativar ao público. O morboso adoita funcionar, a xente séntese atraída por presenciar esas escenas que sabemos que son éticamente incorrectas.
11. Xogos infantís
Outra das causas que máis chama a atención de varias xeracións diferentes é que a dinámica do Xogo da Calamar está baseada nos xogos populares aos que moitas persoas practicaban na súa infancia: canicas, corda, pomba branca é (ou o que digan no teu pobo, no serie usan o nome de Luz Verde – Luz Vermella, que é como se chama en Corea do Norte). O propio nome do Squid Game alude a un xogo infantil popular en Corea.
Esta mestura de saudade e xogo é outra forma de convivir ante a pantalla para xeracións de diferentes idades, xogando unha vez máis co noso estado emocional.
12. Clave moral
Desde o inicio da serie tócase a vea moral dos espectadores. A base moral é que o diñeiro inflúe demasiado nas nosas decisións, baseado nun sistema capitalista egocéntrico que nos fai ocultar a nosa parte máis humana nas situacións máis complexas. As persoas expostas a un límite son capaces de realizar comportamentos totalmente inadecuados ou violentos que parecen desfacerse do noso lado humano e da nosa empatía.
É semellante ao que aconteceu no experimento de Milgran sobre obediencia e maldade. En contextos axeitados as persoas poden volverse violentas e carecer de empatía. Tamén ocorren sucesos similares aos do experimento da prisión de Stanford onde presos e gardas, segundo o seu papel, realizan comportamentos límite e violentos, seguramente nunca se lles ocorrería facer fóra dese contexto forzado. Como no Xogo da Calamar, onde hai prisioneiros e gardiáns.
Serie recomendada
Sen dúbida, o Xogo da Calamar é quizais unha das mellores series do ano e merece a pena ver por todos os matices morais que toca, a súa realización, escenografía, fotografía e dirección dun elenco de actores e actrices que a bordan. Xa estamos agardando a segunda tempada, haberá?
[:]





Añadir Comentario