Existen multitud de teorías de la personalidad que intentan explicar las conductas antisociales o delictivas desde diferentes enfoques y corrientes científicas que han aportado datos de relevante valor para la criminología. Una de las teorías más llamativas es las que toman como base los tipos biológicos, son las llamadas teorías constitucionales de la personalidad que basan sus hipótesis en las características físicas de las personas, en sus formas corporales y en ciertas anomalías físicas.
>> Artículo relacionado: La mente de un asesino a sueldo: el caso Kuklinsi, el Hombre de Hielo.
El hombre delincuente, de Césare Lombroso.
El primer autor moderno que estudió este tipo de teorías psicobiológicas fue el psiquiatra y criminólogo italiano Cesare Lombroso (1876), el cual planteaba la existencia de un prototipo de hombre delicuente. Según Lombroso el hombre criminal estaba predispuesto al crimen y sus características físicas lo estigmatizaban como tal. Los hombre predispuestos a la delincuencia tenían poca capacidad craneal, frente baja y retirada, mandíbulas grandes, pómulos altos, orejas grandes, insensibilidad al dolor, pelo espeso y rizado y anomalías en ojos, labios, orejas, genitales. Lombroso incluso decía que los hombres criminales tendían a tener rasgos femeninos y las mujeres delincuentes rasgos masculinos. Además, les identificó ciertas características psicológicas como insensibililidad moral, falta de remordimiento (en consonancia con la psicopatía), falta de consciencia, personalidad cínica, vanidosa, impulsiva y las categorízó como personas crueles, traicioneras y vagas. Su teoría estaba falta de rigor científico pero marcó las ideas para teorías similares posteriores.
>> Artículo relacionado: Las 5 fases del método científico.
Los tipos somáticos de la personalidad, de Kretschmer y Sheldon.
Una de las teorías basadas en la relación entre cuerpo humano y criminalidad son las desarrolladas por el alemán Ernst Kretschmer (1888-1964) y el americano William Sheldon (1898-1977) las cuales sirvieron de fuente de inspiración para los más recientes estudios criminológicos sobre la personalidad de Hans Eysenck (1916-1997).
El modelo de Kretschmer proponía que la relación psicosomática y los tipos constitucionales daban lugar a 3 tipos de corporales (y uno mixto) a los cuales les correspondían determinadas características somáticas y psicológicas.
- Pícnico: eran personas con rasgos físicos obesos y redondeados, con una tendencia psicopatológica maníaco-depresiva y una personalidad cíclica.
- Leptosomático: personas altas y delgadas, con tendencias esquizofrénicas y tipo de personalidad esquizoide.
- Atlético: sujetos musculados, con una tendencia psicopatológica intermedia y una personalidad a la que llamó de tendencia epiléptica.
Los trabajos de Kretschmer fueron continuados por Sheldon que distinguió 3 tipos somáticos (endomorfos, mesomorfos y ectomorfos) relacionadas con las etapas embrionarias, en las cuales se forman las características más salientes de cada tipo. Estos tipos somáticos a su vez se relacionan con 3 tipos de temperamento (viscerotonía, somatonía y cerebrotonía).
- Endomorfos: predominio del desarrollo visceral; gordura; su estructura ósea y muscular está poco desarrollada y es débil. Predominio de las funciones digestivas. Corresponde al tipo pícnico de Kretschmer. Su temperamento por tanto es viscerotónico, es decir, son personas a las que le gusta la comodidad física, de reacciones lentas, uso social de la comida, expresivos emocionalmente y poco temperamentales, suelen ser personas tolerantes y educadas con fuerte orientación a las relaciones familiares. Buscan la aceptación de los demás.
- Mesomorfos: predominío de los huesos y estructura muscular, por lo que tienen un aspecto fuerte y resistente, tronco largo y musculoso, volumen del tórax superior al del abdomen y piel gruesa. Se corresponden con el tipo atlético de Kretschmer y el temperamento somatotónico. La personalidad somatotónica se relaciona con la aventura, la energía y la necesidad de ejercicio físico. Son personas de carácter dominante, competitivas y agresivas con una fuerte dureza psicológica y orientadas al logro. Tienen una alta tolerancia al dolor, suelen ser extrovertidos y sus estrategias ante los problemas suelen ser activas.
- Ectomorfos: se relacionan con el tipo leptosomático de Krestchmer. Son personas de constitución frágil y delgada. Músculos pobres, pecho aplastado y extremidades largas y delgadas. Su temperamento es de tipo cerebrotónico, caracterizado por respuestas fisiológicas excesivas, reacciones rápidas, tímidos, rechazan el contacto social pero tiene mucha actividad mental. Personas por tanto introvertidas, impredecibles y con tendencias agorafóbicas. Además, son hipersensibles al dolor.
>> Artículo relacionado: ¿Qué son los casi psicópatas?
Sheldon, en base a estos tres tipos somáticos de la personalidad, realizó una investigación con 200 delincuentes juveniles de entre 15 y 24 años comprados con 4.000 estudiante. Según el autor cada tipo de personalidad favorecía una manera diferentes de actividad delictiva. Los endomorfos tendían a ser delincuentes ocasionales y cometía fraudes y estafas. El tipo ectomorfo podrían relacionarse con hurtos o robos. Finalmente, el tipo mesoformo era más propenso a la delincuencia habitual, empleaba violencia en sus actos, cometiendo robos, e incluso homicidios. Podríamos decir que la tipología mesomórfica tiene pues una mayor tendencia a cometer delitos que otras personas.
Por tanto, según los estudios de Sheldon la personalidad criminal o psicópata podría tener una tendencia hacia los individuos de tipo mesomórfico, es decir los atléticos. Por otro lado los individuos ectomorfos correlacionaban poco con la delincuencia y los endomorfos desarrollan personalidades dispares.
La aportación posterior de Eysenck
Como mencionábamos, Hans Eysenck se sirvió de estas teorías para desarrollar la suya pero no solo tomando los aspectos genéticos como base para el comportamiento delictivo, sino que sostuvo la importancia del aprendizaje en el desarrollo de la personalidad. Un deficiente aprendizaje de las normas sociales podría condicionar el desarrollo de la delincuencia. A su vez, la criminalidad es un rasgo que podría ser determinado por factores genéticos o biológicos pero que también pueden ser suavizados por el ambiente.
_
Referencias bibliográficas:
Eysenck, H. (1988) Las causas y cuidados de la criminalidad (1988)
Luilly, J. Robert, Francis T. Cullen y Richard A. Ball (1995), Criminological Theory. Context and consequences. California: Sage Publications.
Lombroso, Cesare (1878). L’Uomo delinquente, 2ª ed. Torino: Boca.
Sheldon, W. (1949), Varieties of delinquent youth, Nueva York: Harper and Brother
[:en]I’ll start the article by giving an answer to the question, as if it were a spoiler. If I could only answer with a yes or no to the question of whether one can know whether someone is good or bad by their physical appearance, I would opt for a no (or a depends). Mainly because of the multitude of vital and genetic events that have to come together to develop a psychopathic, delinquent, criminal or antisocial personality. However, over the years there have been different theories that have studied the relationship of physical traits to delinquency. Therefore, if you continue reading you will find an answer to your doubts.
There are a multitude of personality theories that attempt to explain antisocial or criminal behavior from different approaches and scientific currents that have contributed data of relevant value for criminology. One of the most striking theories is that which are based on biological types, are the so-called constitutional theories of personality that base their hypotheses on the physical characteristics of people, their body shapes and certain physical anomalies.
The delinquent man, by Césare Lombroso.
The first modern author who studied this type of psychobiological theories was the Italian psychiatrist and criminologist Cesare Lombroso (1876), who posited the existence of a prototype of a delinquent man. According to Lombroso the criminal man was predisposed to crime and his physical characteristics stigmatized him as such. Men predisposed to delinquency had low cranial capacity, low forehead and retreat, large jaws, high cheekbones, large ears, insensitivity to pain, thick and curly hair, and anomalies in eyes, lips, ears, genitals. Lombroso even said that criminal men tended to have female traits and female delinquents male traits. In addition, he identified certain psychological characteristics such as moral insensitivity, lack of remorse (consistent with psychopathy), lack of awareness, cynical personality, vain, impulsive and categorized them as cruel, treacherous and vague people. His theory was lacking in scientific rigor but marked the ideas for later similar theories.
>> Related article: The 5 phases of the scientific method.
The somatic types of personality, by Kretschmer and Sheldon.
One of the theories based on the relationship between human body and criminality are those developed by German Ernst Krestchmer (1888-1964) and American William Sheldon (1898-1977), who served as a source of inspiration for the most recent criminological studies on The personality of Hans Eysenck (1916-1997).
The Krestchmer model proposed that the psychosomatic relationship and the constitutional types gave rise to 3 types of corporeal (and a mixed one) to which certain somatic and psychological characteristics corresponded to them.
- Pychnic: they were people with obese and rounded physical features, with a manic-depressive psychopathological tendency and a cyclical personality.
- Leptosomatic: tall and thin people, with schizophrenic tendencies and schizoid personality type.
- Athletic: muscular subjects, with an intermediate psychopathological tendency and a personality that he called epileptic tendency.
Krestchmer’s works were continued by Sheldon who distinguished 3 somatic types (endomorphs, mesomorphs and ectomorphs) related to the embryonic stages, in which the most salient features of each type are formed. These somatic types in turn are related to 3 types of temperament (viscerotonía, somatonía and cerebrotonía).
- Endomorphs: predominance of visceral development; fatness; Its bony and muscular structure is poorly developed and weak. Predominance of the digestive functions. It corresponds to the Kretschmer picnic type. Their temperament is therefore viscerotonic, that is, they are people who likes physical comfort, slow reactions, social use of food, expressive emotionally and little temperamental, are usually tolerant and educated people with strong orientation to family relationships . They seek the acceptance of others.
- Mesomorphs: predominance of the bones and muscular structure, reason why they have a strong and resistant aspect, long and muscular trunk, volume of the thorax superior to the one of the abdomen and thick skin. They correspond to the athletic type of Kretschmer and the somatotonic temperament. The somatotonic personality is related to adventure, energy and the need for physical exercise. They are people of dominant character, competitive and aggressive with a strong psychological hardness and oriented to the achievement. They have high tolerance for pain, are usually extroverted and their strategies for problems are often active.
- Ectomorphs: are related to the leptosomatic Krestchmer type. They are people of weak and thin constitution. Poor muscles, crushed chest and long, thin limbs. His temperament is a cerebrotonic type, characterized by excessive physiological responses, rapid reactions, timid, reject social contact but has a lot of mental activity. People therefore introverted, unpredictable and with agoraphobic tendencies. In addition, they are hypersensitive to pain.
>> Related article: What are almost psychopaths?
Sheldon, based on these three types of somatic personality, conducted an investigation with 200 juveniles between 15 and 24 years old purchased with 4,000 students. According to the author each type of personality favored a different way of criminal activity. Endomorphs tended to be occasional criminals and committed frauds and scams. The ectomorphic type could be related to thefts or robberies. Finally, the mesoform type was more prone to habitual delinquency, used violence in its acts, committing robberies, and even homicides. We could say that the mesomorphic typology has a greater tendency to commit crimes than other people.
Thus, according to Sheldon’s studies, criminal or psychopathic personality may have a tendency toward mesomorphic, ie, athletic, individuals. On the other hand, ectomorph individuals correlated poorly with delinquency and endomorphs developed disparate personalities.
The subsequent contribution of Eysenck
As we mentioned, Hans Eysenck used these theories to develop his own but not only taking the genetic aspects as the basis for criminal behavior, but also underpinning the importance of learning in personality development. Poor learning of social norms could condition the development of delinquency. In turn, crime is a trait that could be determined by genetic or biological factors but can also be smoothed by the environment.
_
References:
Eysenck, H. (1988) Las causas y cuidados de la criminalidad (1988)
Luilly, J. Robert, Francis T. Cullen and Richard A. Ball (1995), Criminological Theory. Context and consequences. California: Sage Publications.
Lombroso, Cesare (1878). L’Uomo delinquente, 2ª ed. Torino: Boca.
Sheldon, W. (1949), Varieties of delinquent youth, Nueva York: Harper and Brother[:gl]Empezarei o artigo dando unha resposta á pregunta, coma se dun spoiler tratásese. Se só puidese responder cun si ou un non á pregunta sobre se se pode saber se alguén é bo ou malo polo seu aspecto físico, decantaríame por un non (ou un depende). Principalmente pola multitude de acontecementos vitais e xenéticos que teñen que confluír para desenvolverse unha personalidade psicópata, delincuente, criminal ou antisocial. Con todo, ao longo dos anos existiron diferentes teorías que estudaron a relación dos trazos físicos coa delincuencia. Por tanto, se segues lendo atoparás unha resposta ás túas dúbidas.
Existen multitude de teorías da personalidade que tentan explicar as condutas antisociais ou delituosas desde diferentes enfoques e correntes científicas que achegaron datos de relevante valor para a criminología. Unha das teorías máis rechamantes é as que toman como base os tipos biolóxicos, son as chamadas teorías constitucionais da personalidade que basean as súas hipóteses nas características físicas das persoas, nas súas formas corporais e en certas anomalías físicas.
O home delincuente, de Césare Lombroso.
O primeiro autor moderno que estudou este tipo de teorías psicobiológicas foi o psiquiatra e criminólogo italiano Cesar Lombroso (1876), o cal expuña a existencia dun prototipo de home delicuente. Segundo Lombroso o home criminal estaba predisposto ao crime e as súas características físicas o estigmatizaban como tal. O home predispostos á delincuencia tiñan pouca capacidade cranial, fronte baixa e retirada, mandíbulas grandes, pómulos altos, orellas grandes, insensibilidad á dor, pelo espeso e rizado e anomalías en ollos, beizos, orellas, xenitais. Lombroso mesmo dicía que os homes criminais tendían a ter trazos femininos e as mulleres delincuentes trazos masculinos. Ademais, identificoulles certas características psicolóxicas como insensibililidad moral, falta de remorso (en consonancia coa psicopatía), falta de consciencia, personalidade cínica, vanidosa, impulsiva e as categorízó como persoas crueis, traizoeiras e vagas. A súa teoría estaba falta de rigor científico pero marcou as ideas para teorías similares posteriores.
>> Artigo relacionado: As 5 fases do método científico.
Os tipos somáticos da personalidade, de Kretschmer e Sheldon.
Unha das teorías baseadas na relación entre corpo humano e criminalidade son as desenvolvidas polo alemán Ernst Krestchmer (1888-1964) e o americano William Sheldon (1898-1977) as cales serviron de fonte de inspiración para os máis recentes estudos criminológicos sobre a personalidade de Hans Eysenck (1916-1997).
O modelo de Krestchmer propuña que a relación psicosomática e os tipos constitucionais daban lugar a 3 tipos de corporais (e un mixto) aos cales lles correspondían determinadas características somáticas e psicolóxicas.
- Pícnico: eran persoas con trazos físicos obesos e redondeados, cunha tendencia psicopatolóxica maníaco-depresiva e unha personalidade cíclica.
- Leptosomático: persoas altas e delgadas, con tendencias esquizofrénicas e tipo de personalidade esquizoide.
- Atlético: suxeitos musculados, cunha tendencia psicopatolóxica intermedia e unha personalidade á que chamou de tendencia epiléptica.
Os traballos de Krestchmer foron continuados por Sheldon que distinguiu 3 tipos somáticos (endomorfos, mesomorfos e ectomorfos) relacionadas coas etapas embrionarias, nas cales se forman as características máis saíntes de cada tipo. Estes tipos somáticos á súa vez relaciónanse con 3 tipos de temperamento (viscerotonía, somatonía e cerebrotonía).
- Endomorfos: predominio do desenvolvemento visceral; gordura; a súa estrutura ósea e muscular está pouco desenvolvida e é débil. Predominio das funcións dixestivas. Corresponde ao tipo pícnico de Kretschmer. O seu temperamento por tanto é viscerotónico, é dicir, son persoas ás que lle gusta a comodidade física, de reaccións lentas, uso social da comida, expresivos emocionalmente e pouco temperamentales, adoitan ser persoas tolerantes e educadas con forte orientación ás relacións familiares. Buscan a aceptación dos demais.
- Mesomorfos: predominío dos ósos e estrutura muscular, polo que teñen un aspecto forte e resistente, tronco longo e musculoso, volume do tórax superior ao do abdome e pel grosa. Correspóndense co tipo atlético de Kretschmer e o temperamento somatotónico. A personalidade somatotónica relaciónase coa aventura, a enerxía e a necesidade de exercicio físico. Son persoas de carácter dominante, competitivas e agresivas cunha forte dureza psicolóxica e orientadas ao logro. Teñen unha alta tolerancia á dor, adoitan ser extrovertidos e as súas estratexias ante os problemas adoitan ser activas.
- Ectomorfos: relaciónanse co tipo leptosomático de Krestchmer. Son persoas de constitución fráxil e delgada. Músculos pobres, peito esmagado e extremidades longas e delgadas. O seu temperamento é de tipo cerebrotónico, caracterizado por respostas fisiológicas excesivas, reaccións rápidas, tímidos, rexeitan o contacto social pero ten moita actividade mental. Persoas por tanto introvertidas, impredicibles e con tendencias agorafóbicas. Ademais, son hipersensibles á dor.
>> Artigo relacionado: Que son os case psicópatas?
Sheldon, en base a este tres tipos somáticos da personalidade, realizou unha investigación con 200 delincuentes xuvenís de entre 15 e 24 anos comprados con 4.000 estudante. Segundo o autor cada tipo de personalidade favorecía unha maneira diferentes de actividade delituosa. Os endomorfos tendían a ser delincuentes ocasionais e cometía fraudes e estafas. O tipo ectomorfo poderían relacionarse con furtos ou roubos. Finalmente, o tipo mesoformo era máis propenso á delincuencia habitual, empregaba violencia nos seus actos, cometendo roubos, e mesmo homicidios. Poderiamos dicir que a tipoloxía mesomórfica ten pois unha maior tendencia a cometer delitos que outras persoas.
Por tanto, segundo os estudos de Sheldon a personalidade criminal ou psicópata podería ter unha tendencia cara aos individuos de tipo mesomórfico, é dicir os atléticos. Doutra banda os individuos ectomorfos correlacionaban pouco coa delincuencia e os endomorfos desenvolven personalidades dispares.
A achega posterior de Eysenck
Como mencionabamos, Hans Eysenck serviuse destas teorías para desenvolver o súa pero non só tomando os aspectos xenéticos como base para o comportamento delituoso, senón que sostivo a importancia da aprendizaxe no desenvolvemento da personalidade. Unha deficiente aprendizaxe das normas sociais podería condicionar o desenvolvemento da delincuencia. Á súa vez, a criminalidade é un trazo que podería ser determinado por factores xenéticos ou biolóxicos pero que tamén poden ser suavizados polo ambiente.[:]





1 Comentario