Curiosidades Social

[:es]El número de Dunbar o cuantos amigos podemos llegar a tener. [:en]Dunbar’s number or how many friends we can have.[:gl]O número de Dunbar ou cantos amigos podemos chegar a ter [:]

numero Dunbar
[:es]Decía Aristóteles que “El amigo de todos no es amigo de nadie” y no le faltaba razón. Según las investigaciones de Robin Dunbar, profesor de antropología evolutiva de la Universidad de Oxford, estableció en 150 el límite de relaciones estables que un ser humano puede mantener. Es el conocido como número de Dunbar.

Dunbar, antropólogo, psicólogo y biólogo evolucionista británico y nacido en 1947, aplicó sus estudios sociales en primates no humanos a los seres humanos. La hipótesis de Dunbar (1993) partía de que existe una relación entre el tamaño del neocortex cerebral y el número de relaciones sociales que se podían establecer. Es decir, en teoría cuanto mayor es nuestro neocortex mayor capacidad tendríamos para procesar la información que implica una relación directa. Se entiende como relación social estable aquella que genera una comunidad humana cohesionada y con lazo de unión identificables, que generen cierta confianza e inversión de tiempo mutuo. Concretamente, el número de Dunbar es 147,8 (redondeado a 150).

Pues bien, parece ser que el número de Dunbar funciona y ha funcionado en todas las colectividades. Este antropólogo encontró que ya las comunidades de tribus cazadoras-recolectoras del neolítico, los bosquimanos o las tribus americanas se dividían al llegar a famoso número 150. Hoy en día este fenómeno se sigue produciendo, como suceden, por ejemplo, en las unidades militares.

número amigos dunbar

Tener más amigos de Facebook no implica ser más social.

Las redes sociales en Internet tampoco se escapan al número de Dunbar. Vivimos en una sociedad en la que parece que tu estatus social viene dado por el número de amigos que posees en Facebook, Twitter o Instagram. Sin embargo, los estudios de Dunbar revelaron que las personas que poseían 1500 amigos no presentaban diferencias en cuanto a tráfico social respecto a las que tenían 150 amigos. Las personas con muchos amigos mantienen un círculo de interactuación real con no más de 150 personas, por lo que ampliar nuestra red de “amigos-conocidos” no ampliará nuestro círculo social más allá del número de Dunbar.

>> Artículo relacionado: Facebook puede deprimirte, según la ciencia. 

Una cosa es añadirte como seguidor o darle a me gusta a tu último selfie, o incluso felicitarte el cumpleaños (recuerda que es Facebook el que se lo notifica, no sus cerebros) que te llamen o escriban para preguntarte como estás o contarte el último capítulo de tu serie favorita. Para crear relación se necesita interactuar y tener contacto personal directo. Parecen existir comunidades de menor escala dentro de las complejas sociedades actuales (Acedo y  Gomila ,2016).

Con esta información, te pregunto dos cosas:

  • ¿Serías capaz de decirme el nombre y apellido de 150 personas que tengas en Facebook sin mirar?
  • Antes de existir Facebook, ¿cuántas personas te felicitaban el cumpleaños?

Un proceso de doble dirección.

Nuestro cerebro está programado para manejar la información de manera eficiente, por eso quizás cuando llegamos a los límites del procesamiento de esa información elimina los datos irrelevantes, como aquellas amistades que dejan de ser productivas y terminan saliendo de nuestras privilegiadas 150 personas que forman nuestro entorno social directo. Es un proceso de doble dirección, tanto salen como pueden volver a entrar, siempre que haya espacio cognitivo para ellas. Perdemos a los amigos del colegio, después a los de la universidad a los del trabajo, etc., no hay espacio para todos. Es probable que a medida que nuestra neocortex cerebral aumente seamos capaces de establecer más relaciones interpersonales, o no.

¿En cuánto crees que tienes tu propio número de Dunbar?

_Referencias:

[:en]Aristotle said that “The friend of all is no friend of anybody” and he was right. According to research by Robin Dunbar, a professor of evolutionary anthropology at the University of Oxford, he established at 150 the limit of stable relations that a human being can maintain. It is known as the Dunbar number.

Dunbar, an anthropologist, psychologist and British evolutionary biologist and born in 1947, applied his social studies in nonhuman primates to humans. Dunbar’s (1993) hypothesis was that there was a relationship between the size of the cerebral neocortex and the number of social relationships that could be established. That is, in theory, the greater our neocortex, the greater the capacity we would have to process information involving a direct relationship. It is understood as stable social relationship that generates a cohesive human community and with an identifiable bond of union, that generate some confidence and investment of mutual time. Specifically, Dunbar’s number is 147.8 (rounded to 150).

Well, it seems that the number of Dunbar works and has worked in all communities. This anthropologist found that the communities of Neolithic hunter-gatherer tribes, the Bushmen, or American tribes divided as soon as they reached a famous number 150. Today this phenomenon continues to occur, as for example in military units.

número amigos dunbar

Having more Facebook friends does not mean being more social.

Social networking on the Internet does not escape the Dunbar number either. We live in a society where it seems that your social status is given by the number of friends you have on Facebook, Twitter or Instagram. However, Dunbar’s studies revealed that people with 1,500 friends had no social traffic differences compared to 150 friends. People with many friends have a real interaction circle with no more than 150 people, so expanding our network of “friends-acquaintances” will not expand our social circle beyond Dunbar’s number.

>> Related article: Facebook can depress you, according to science.

It’s one thing to add yourself as a follower or to like your last selfie, or even congratulate your birthday (remember that it’s Facebook that notifies you, not your brains) that you call or write to ask yourself how you are or tell you the last chapter Of your favorite series. To create a relationship you need to interact and have direct personal contact. There appear to be smaller-scale communities within today’s complex societies (Acedo and Gomila, 2016).

With this information, I ask you two things:

  • Would you be able to tell me the name and surname of 150 people you have on Facebook without looking?
  • Before Facebook existed, how many people congratulated you on your birthday?

A two-way process.

Our brain is programmed to handle information efficiently, so perhaps when we reach the limits of processing that information it eliminates irrelevant data, such as friendships that are no longer productive and end up coming out of our privileged 150 people who make up our environment Social interaction. It is a two-way process, both leaving and re-entering, provided there is cognitive space for them. We lose the friends of the school, then those of the university to those of the work, etc., there is no space for all. It is likely that as our cerebral neocortex increases we will be able to establish more interpersonal relationships, or not.

How much do you think you have your own Dunbar number?

_

References:

Acedo-Carmona, C., Gomila A. (2016). A critical review of Dunbar’s social brain hypothesis. International Journal of Sociology, 74 (3). Doi: http://dx.doi.org/10.3989/ris.2016.74.3.037

Dunbar, R. (1993) Coevolution of neocortex size, group size and language in humans. Behavioral and Brain Sciences, 16 (4). Pp. 681-735.

Dunbar, R. I. M. (2009). The social brain hypothesis and its implications for social evolution. Annals of Human Biology, 36 (5), 562-572. Doi: 10.1080 / 03014460902960289

Larry, D. (2017). Is a Friendship Limited? An Inquiry into Dunbar’s Number. EXPLORE: The Journal of Science and Healing, 13 (1). January-February 2017. pp. 1-5.[:gl]Dicía Aristóteles que “O amigo de todos non é amigo de ninguén” e non lle faltaba razón. Segundo as investigacións de Robin Dunbar, profesor de antropoloxía evolutiva da Universidade de Oxford, estableceu en 150 o límite de relacións estables que un ser humano pode manter. É o coñecido como número de Dunbar.

Dunbar, antropólogo, psicólogo e biólogo evolucionista británico e nado en 1947, aplicou os seus estudos sociais en primates non humanos aos seres humanos. A hipótese de Dunbar (1993) partía de que existe unha relación entre o tamaño do neocortex cerebral e o número de relacións sociais que se podían establecer. É dicir, en teoría canto maior é o noso neocortex maior capacidade teriamos para procesar a información que implica unha relación directa. Enténdese como relación social estable aquela que xera unha comunidade humana cohesionada e con lazo de unión identificables, que xeren certa confianza e investimento de tempo mutuo. Concretamente, o número de Dunbar é 147,8 (redondeado a 150).

Pois ben, parece ser que o número de Dunbar funciona e funcionou en todas as colectividades. Este antropólogo atopou que xa as comunidades de tribos cazadoras-recolectoras do neolítico, os bosquimanos ou as tribos americanas dividíanse ao chegar a famoso número 150. Hoxe en día este fenómeno séguese producindo, como suceden, por exemplo, nas unidades militares.

número amigos dunbar

Ter máis amigos de Facebook non implica ser máis social.

As redes sociais en Internet tampouco se escapan ao número de Dunbar. Vivimos nunha sociedade na que parece que o teu status social vén dado polo número de amigos que posúes en Facebook, Twitter ou Instagram. Con todo, os estudos de Dunbar revelaron que as persoas que posuían 1500 amigos non presentaban diferenzas en canto a tráfico social respecto das que tiñan 150 amigos. As persoas con moitos amigos manteñen un círculo de interactuación real con non máis de 150 persoas, polo que ampliar a nosa rede de “amigos-coñecidos” non ampliará o noso círculo social máis aló do número de Dunbar.

>> Artigo relacionado: Facebook pode deprimirche, segundo a ciencia.

Unha cousa é engadirche como seguidor ou darlle a gústame ao teu último selfie, ou mesmo felicitarche os aniversarios (lembra que é Facebook o que llo notifica, non os seus cerebros) que che chamen ou escriban para preguntarche como estás ou contarche o último capítulo da túa serie favorita. Para crear relación necesítase interactuar e ter contacto persoal directo. Parecen existir comunidades de menor escala dentro das complexas sociedades actuais (Acedo e Gomila ,2016).

Con esta información, pregúntoche dúas cousas:

  • Serías capaz de dicirme o nome e apelido de 150 persoas que teñas en Facebook sen mirar?
    Antes de existir Facebook, cantas persoas felicitábanche os aniversarios?

Un proceso de dobre dirección.

O noso cerebro está programado para manexar a información de maneira eficiente, por iso quizais cando chegamos aos límites do procesamiento desa información elimina os datos irrelevantes, como aquelas amizades que deixan de ser produtivas e terminan saíndo das nosas privilexiadas 150 persoas que forman a nosa contorna social directo. É un proceso de dobre dirección, tanto saen como poden volver entrar, sempre que haxa espazo cognitivo para elas. Perdemos aos amigos do colexio, despois aos da universidade aos do traballo, etc., non hai espazo para todos. É probable que a medida que nosa neocortex cerebral aumente sexamos capaces de establecer máis relacións interpersoais, ou non.

En canto crees que tes o teu propio número de Dunbar?

_

Referencias:

Acedo-Carmona, C., Gomila A. (2016). Unha revisión crítica da hipótese do cerebro social de Dunbar. Revista Internacional de Socioloxía, 74(3). doi: http://dx.doi.org/10.3989/ris.2016.74.3.037

Dunbar, R. (1993) Coevolution of neocortex size, group size and language in humans. Behavioral and Brain Sciences, 16(4). pp. 681-735.

Dunbar, R. I. M. (2009). The social brain hypothesis and its implications for social evolution. Annals of Human Biology, 36(5), 562-572. doi:10.1080/03014460902960289

Larry, D. (2017). Is a Friendship Limited? An Inquiry into Dunbar’s Number. EXPLORE: The Journal of Science and Healing, 13(1). Xaneiro-Febreiro 2017. pp. 1-5.[:]

Iván Pico

Director y creador de Psicopico.com. Psicólogo Colegiado G-5480. Graduado en Psicología. Diplomado en Ciencias Empresariales y Máster en Orientación Profesional. Máster en Psicología del Trabajo y Organizaciones. Posgrado en Psicología del Deporte y Entrenador Profesional de Futsal Nivel 3. Visita la sección "Sobre mí"para saber más. ¿Quieres una consulta personalizada? ¡Contacta conmigo en https://ivanpico.es/!

Añadir Comentario

Click aquí para dejar un comentario

Servicios de Psicología – ivanpico.es

Proyecto e3 – EducaEntrenaEmociona

La Librería de la Psicología

¿Dónde comprar los libros de psicología? Aquí: Grado Psicología (UNED) | Recomendados de Psicología | Todas las categorías | Colección general

Servicios de psicología y publicidad: info@psicopico.com