
En nuestra sociedad se suele condicionar el éxito a la permnencia en grupos o pareja a lo largo de la vida, sobre todo cuando se habla de pareja romántica. Como si esto fuera sinónimo de éxito u objetivo único. En demasiadas ocasiones fijar este objetivo termina creando situaciones de dependencia emocional o toxicidad que distan mucho de la realidad del éxito en la vida. Compartir la vida con una persona es saludable y enriquecedor siempre y cuando no sea una obligación impuesta. Son muchos los estudios que muestran que convivir que disminuyen los niveles de salud o bienestar cuando la convivencia es tóxica (Barr, 2016).
La soledad es un problema cuando no se desea o no se está preparado para afrontarla. No estar solo es una cuestión de supervivencia, sobre todo en edades avanzadas donde una ayuda externa puede facilitarnos la vida.
Por tanto, una vez explicado que la soledad tiene diferentes matices y contextualizaciones en función de la situación de cada uno nos preguntamos, ¿cómo experimenta la gente la soledad? ¿es mejor a nivel biológico estar solo o acompañado? ¿Es mejor estar solo o acompañado?
Un reciente estudio de la Universidad de Bar-Illan revela que existen ciertas complejidades de las personas bajo estas condiciones sociales básicas. Bajo una base de 1.700 personas entrevistadas los resultados publicados en le revista Social Psychology , los resultados mostraron que nuestro cerebro experimenta la vida de manera diferente cuando se está en soledad que cuando se está en compañía.
La representación mental es cualitativamente diferente cuando estamos solos o con gente (Uziel, 2020). En situaciones de soledad los sentimientos de tristeza están más presente, pero cuando estamos acompañados aflora la ansiedad y la ira. El tiempo a solas es aprovechado como una oportunidad para pensar en experiencias pasadas y planes futuros así como para relajarse del estrés y las interacciones sociales y realizar actividades de ocio personales de manera autoseleccionada. Como podría ser ver una serie de Netflix que te gusta o leer un libro.
Básicamente, lo que el estudio viene a deciros y confirmarnos a través de la ciencia es algo que ya sabíamos. En un principio, nuestra propia naturaleza social nos pedirá tener cierta compañía, y que cuando es la deseada incrementará nuestro bienestar, pero la soledad seguirá siendo necesaria para construirnos como personas autónomas e independientes de manera integral. Tal y como dice el autor del estudio, el Dr. Liad Uziel del Departamento de Psicología de la Universidad de Bar-Ilan: “Uno necesita una combinación de experiencias constructivas a solas y sociales, ya que cada tipo de entorno social aporta ventajas únicas y muy necesarias“.
El tiempo a solas también es una oportunidad para mejorar nuestro propio crecimiento personal, permitiéndonos reflexionar de manera autónoma e integrar ese pensamiento con los que percibimos de los demás en un contexto social y formar así nuestro propio desarrollo personal. Por tanto la soledad también es necesaria para reducir el estrés y agobio de las relaciones interpersonales incluso para nuestro sistema inmune como demostró un estudio de la Universidad Pablo Olavide, que nos hace más vulnerables a virus y bacterias (Conde, 2013).
En otro estudio diferente se ha descubierto que nuestro cerebro se activa en zonas diferentes cuando estamos solos, por lo tanto nuestras experiencias se asimilan de manera diferente. Cuando esto se hace de manera equilibrada y nuestras relaciones sociales no son forzadas se produce ese punto de equilibrio entre soledad y compañía que mejorará nuestro bienestar personal.
No es que sea malo esta solo, es que es necesario y beneficioso.
Barr, A. B. et. Al. (2016) Romantic relationship transitions and changes in health among rural, White young adults. J Fam Psychol; 30(7): 832-842.
Conde Dusman, M.J. (2013). ¿Es mejor estar solo o acompañado? Preguntémosle a nuestro sistema inmune. MoleQla: revista de Ciencias de la Universidad Pablo Olavide, 12
Uziel, L. (2020). The Language of Being Alone and Being With Others. Social Psychology[:en]The human beings are social beings that have evolved of this way so that the cooperation between the species improve and allow his own personal development. This is what in general terms sucede and what is used to to give better results. However, this is not like this in all the cases, exist people that decide by own right live in solitude, although crash in a lot of cases with the culture or society in which it lives .
In our society is used to condition the success to the permanence in groups or couple along the life, especially when it speaks of romantic couple. As if this was synonymous of success or only aim. In too many occasions fix this aim finishes creating situations of emotional dependency or toxicity that are far from the reality of the success in the life. Share the life with a person is healthy and enriquecedor as long as it was not an obligation imposed. They are many the studies that show that coexist that they diminish the levels of health or welfare when the convivencia is toxic (Barr, 2016).
The solitude is a problem when it does not wish or is not prepared to face it. Not being only is a question of survival, especially in ages advanced where an external help can facilitate us the life.
Therefore, once explained that the solitude has different nuances and contextualizaciones in function of the situation of each one ask us, how experiences the people the solitude? It is better to biological level be alone or accompanied? It is better to be alone or accompanied?
A recent study of the University of Bar-Illan reveals that they exist some complexities of the people under these basic social conditions. Under a base of 1.700 people interviewed the results published in him Social magazine Psychology , the results showed that our brain experiences the life differently when it is in solitude that when it is in company.
The mental representation is cualitativamente different when we are alone or with people (Uziel, 2020). In situations of solitude the feelings of sadness are more present, but when we are accompanied emerges the anxiety and the ire. The time to alone is taken advantage of like an opportunity to think in past experiences and future plans as well as to relax of the stress and the social interactions and make activities of personal leisure of way autoseleccionada. As it could be see a series of Netflix that likes you or read a book.
Basically, what the study comes to say you and confirm us through the science is something that already knew. In a principle, our own social nature will ask us have some company, and that when it is the wished will increase our welfare, but the solitude will keep on being necessary to build us like autonomous and independent people of integral way. As it says the author of the study, the Dr. Wrap Uziel of the Department of Psychology of the University of Bar-Ilan: “One needs a combination of constructive experiences to alone and social, since each type of social surroundings contributes only advantages and very necessary“.
The time to alone also is an opportunity to improve our own personal growth, allowing us reflexionar of autonomous way and integrate this thought with which perceive of the other in a social context and form like this our own personal development. Therefore the solitude also is necessary to reduce the stress and overwhelm of the interpersonal relations even for our immune system as it showed a study of the University Pablo Olavide, that does us more vulnerable to virus and bacteria (Conde, 2013).
In another different study has discovered that our brain active in different zones when we are alone, therefore our experiences assimilate differently. When this does of way balanced and our social relations are not forced produces this break-even point between solitude and company that will improve our personal welfare.
It is not that it was bad this only, is that it is necessary and beneficial.
Barr, To. B. et. To the. (2016) Romantic relationship transitions and changes in health among rural, White young adults. J Fam Psychol; 30(7): 832-842.
Conde Dusman, M.J. (2013). It is better to be alone or accompanied? Ask him to our immune system. MoleQla: Magazine of Sciences of the University Pablo Olavide, 12
Uziel, L. (2020). The Language of Being Alone and Being With Others. Social Psychology
[:gl]Os seres humanos somos seres sociais que evolucionaron desta maneira para que a cooperación entre a especie mellore e permita o seu propio desenvolvemento persoal. Isto é o que en termos xerais sucede e o que adoita dar mellores resultados. Con todo, isto non é así en todos os casos, existen persoas que deciden por propio dereito vivir en soidade, aínda que choque en moitos casos coa cultura ou sociedade na que se vive.
Na nosa sociedade adóitase condicionar o éxito á permanencia en grupos ou parella ao longo da vida, sobre todo cando se fala de parella romántica. Coma se isto fose sinónimo de éxito ou obxectivo único. En demasiadas ocasións fixar este obxectivo termina creando situacións de dependencia emocional ou toxicidade que distan moito da realidade do éxito na vida. Compartir a vida cunha persoa é saudable e enriquecedor a condición de que non sexa unha obrigación imposta. Son moitos os estudos que mostran que convivir que diminúen os niveis de saúde ou benestar cando a convivencia é tóxica (Barr, 2016).
A soidade é un problema cando non se desexa ou non se está preparado para afrontala. Non estar só é unha cuestión de supervivencia, sobre todo en idades avanzadas onde unha axuda externa pode facilitarnos a vida.
Por tanto, unha vez explicado que a soidade ten diferentes matices e contextualizaciones en función da situación de cada un preguntámonos, como experimenta a xente a soidade? é mellor a nivel biolóxico estar só ou acompañado? É mellor estar só ou acompañado?
Un recente estudo da Universidade de Bar-Illan revela que existen certas complexidades das persoas baixo estas condicións sociais básicas. Baixo unha base de 1.700 persoas entrevistadas os resultados publicados en revístalle Social Psychology , os resultados mostraron que o noso cerebro experimenta a vida de maneira diferente cando se está en soidade que cando se está en compañía.
A representación mental é cualitativamente diferente cando estamos sós ou con xente (Uziel, 2020). En situacións de soidade os sentimentos de tristeza están máis presente, pero cando estamos acompañados aflora a ansiedade e a ira. O tempo a soas é aproveitado como unha oportunidade para pensar en experiencias pasadas e plans futuros así como para relaxarse da tensión e as interaccións sociais e realizar actividades de lecer persoais de maneira autoseleccionada. Como podería ser ver unha serie de Netflix que che gusta ou ler un libro.
Basicamente, o que o estudo vén dicirvos e confirmarnos a través da ciencia é algo que xa sabiamos. Nun principio, nosa propia natureza social pediranos ter certa compañía, e que cando é a desexada incrementará o noso benestar, pero a soidade seguirá sendo necesaria para construírnos como persoas autónomas e independentes de maneira integral. Tal e como di o autor do estudo, o Dr. Leade Uziel do Departamento de Psicoloxía da Universidade de Bar-Ilan: “Un necesita unha combinación de experiencias construtivas a soas e sociais, xa que cada tipo de contorna social achega vantaxes únicas e moi necesarias“.
O tempo a soas tamén é unha oportunidade para mellorar o noso propio crecemento persoal, permitíndonos reflexionar de maneira autónoma e integrar ese pensamento cos que percibimos dos demais nun contexto social e formar así o noso propio desenvolvemento persoal. Por tanto a soidade tamén é necesaria para reducir a tensión e abafo das relacións interpersoais mesmo para o noso sistema inmune como demostrou un estudo da Universidade Pablo Olavide, que nos fai máis vulnerables a virus e bacterias (Conde, 2013).
Noutro estudo diferente descubriuse que o noso cerebro se activa en zonas diferentes cando estamos sós, por tanto as nosas experiencias asimílanse de maneira diferente. Cando isto faise de maneira equilibrada e as nosas relacións sociais non son forzadas prodúcese ese punto de equilibrio entre soidade e compañía que mellorará o noso benestar persoal.
Non é que sexa malo esta só, é que é necesario e beneficioso.
Barr, A. B. et. Ao. (2016) Romantic relationship transitions and changes in health among rural, White young adults. J Fam Psychol; 30(7): 832-842.
Conde Dusman, M.J. (2013). É mellor estar só ou acompañado? Preguntémosle ao noso sistema inmune. MoleQla: revista de Ciencias da Universidade Pablo Olavide, 12
Uziel, L. (2020). The Language of Being Alone and Being With Others. Social Psychology
[:]
Ver comentarios
Realmente muy interesante. Esta información nos ha servido para crear un post que pronto publicaremos en nuestras redes sociales y que por supuesto enlazaremos a este post.
Muchas gracias por toda tu labor investigadora y ¡a seguir así!
¡Muchas gracias! :)