No quería pensar y me fui al cine. Yo solo. Quería ver Inside Out (Del revés), película de animación de Disney-Pixar con muy buena pinta y crítica. Trata sobre el tema de las emociones que tanto me gusta así que allá fui. Llegué justo para el inicio del cortometraje previo a la película. Me senté en la butaca cómodamente y se apagaron las luces. Ahí es cuando empezó el cortometraje previo a la película, que por cierto deja bastante que desear, y me recordó que en los cines de aquí, por desgracia, siguen doblando las películas y me obligaría a tenerla que volver a ver en versión original. Empieza la película. Silencio. La sigo con atención.
Muy bien. Me ha encantado. Bravo una vez más por Pixar.
- Artículo relacionado: Psicología de ‘Soul’, una historia que no te dejará indiferente
Vayamos al análisis desde el punto de vista psicológico. No seré el primero en hacerlo y seguramente circulen cientos de miles de opiniones. Yo daré la mía, me apetece escribir al respecto, simplemente.
¡Ojo a los delicados con los spoilers!
Definición de emoción
Voy a empezar con una brevísima definición de lo que es la emoción para la psicología. Digamos que la emoción es el concepto que utiliza la psicología para describir y explicar los efectos producidos por un proceso multidimensional, encargado principalmente de:
- El análisis de situaciones especialmente significativas.
- La interpretación subjetiva de las mismas, en función de la historia personal.
- La expresión emocional o comunicación de todo el proceso.
- La preparación para la acción o movilización de comportamiento.
- Los cambios en la actividad fisiológica
¿Dónde está la emoción de sorpresa?
Una de las cosas que más me llamó la atención es que no introducen una de las emociones primarias (discretas) y que se genera en los primeros años de vida: la sorpresa. Desconozco el motivo por el que no la incluyen porque seguramente hayan tenido un gran asesoramiento psicológico. Todavía no hay un consenso sobre cuales son las emociones primarias y secundarias, ya que se podrían incluir también al amor, la vergüenza o la culpa pero en el caso de la sorpresa es una emoción primaria fundamental. Expliquemos porqué es importante incluirla.
La emoción de sorpresa puede ser que se refleje en los rostros del resto de emociones al ver los sucesos a través de los ojos de Riley.
La protagonista de la película Riley tiene 11 años, aunque vemos toda su evolución desde su nacimiento. Es aquí cuando se forman las emociones primarias que cumplen una función de adaptación humana (ya lo dijo Darwin), además de su función social y motivacional que conseguirán ampliar nuestra gama de emociones a otras secundarias posteriores. Estas funciones adaptativas son:
Alegría >> Afiliación. Si nos fijamos, es lo que consigue que la gente nos de su cariño. Por eso los bebés hacen gracia, para que los mimen. Se refleja bien en la película cuando con las primeras sonrisas de la niña a los padres se les cae la baba. Favorece una conducta prosocial.
Miedo >> Protección. Está claro que si no naciésemos con cierto miedo a lo que nos espera fuera del útero materno duraríamos más bien poco en el mundo. La seguridad es fundamental para mantenerse vivos. Es el que desencadena la ansiedad, emoción también básica, que no primaria.
Ira >> Autodefensa. Sí, cuando la gente piensa que un bebé llora la mayoría de las veces lo que está es protestando… ¿o le veis las lagrimillas caer? Es el medio para conseguir un fin que no poseemos. ¡Ojo!, no confudirla con ser hostil o agresivo. No es lo mismo.
Tristeza >> Reintegración. Y es que en la vida no viene todo hecho y hay que superar situaciones que alterar el bienestar. Para saber reintegrarte tienes que saber donde no quieres estar y favorece el que nos den el cobijo afectivo y social que se necesita para afrontar situaciones. Nos hace recapacitar, nos protege. Es la emoción que mejor se refleja en la película, desde mi punto de vista debería ser la protagonista. Y lo es.
Asco >> Rechazo. Se relaciona con la tristeza más que con otras emociones aunque en la película no lo parezca. Es lo conocido como distress.
Sorpresa >> Interés. Es la parte más motivacional y fundamental para explorar el mundo que nos rodea. Quiero pensar que en la película sí la reflejan, pero en la cara del resto de emociones protagonistas ante los sucesos que ven a través de los ojos de Riley. Todos ponen cara de sorpresa cuando pasa algo, pero la sorpresa no interacciona así con el resto de emociones. Es independiente dentro dela multidimensionalidad del procesamiento posterior de un suceso emocional. Creo que debería tener una mejor representación en la película.
Un dato curioso de la película es que los colores de las emociones sí son los que han usado los estudiosos a lo largo de los años.
En la película hacen buena referencia al proceso emocional, su evaluación reflejada en las discusiones entre las emociones sobre cual debe actuar en cada momento y el proceso de aprendizaje posterior transformado en las bolas que transportan a la memoria. Aunque, según la historia parece que los recuerdos son estables y fijos a lo largo del tiempo cuando en realidad son flexibles.
En definitiva la película me parece de un gran interés educativo ya que la buena gestión de las emociones evitaría muchos males mayores, es fundamental educar en inteligencia emocional (Goleman, 1995) porque a diferencia de otros tipos de inteligencia ésta sí es maleable y más en los primeros años de desarrollo.
Desde mi punto de vista el enfoque de la película parte de una corriente psicológica de aceptación y compromiso, de como el reconocer nuestras tristezas nos ayudan afrontar nuestros retos para conseguir un equilibrio emocional.
La película da para muchos artículos sobre inteligencia emocional o emociones y me alegra saber que la han orientado a los más pequeños, que con que alguno de ellos se sensibilice con conocer mejor lo que pasa en su inside antes conocerá mejor como controlarlo.
En la película hablan de muchas más cosas interesantes y no solo del plano emocional, como del subconsciente (Freud vende mucho y había que meterlo en una película comercial), como funcionan los sueños, la memoria a largo plazo y un largo etcétera que dará para entretenerme dándole a las teclas e investigando un poco más al respecto.
Película muy recomendada para niños y adultos.
¡Ah! y salen dinosaurios en un momento de la película. Con dinosaurios todo es mejor.
Música del post acorde con el contenido: What’s in your head (Disclosure)
__
Iván Pico
[:en]I not want to think and I went to the movies. Only me. I wanted to see Inside Out (the reverse), animated film Disney-Pixar with very good looking and criticism. Deals with the topic of emotions that I like so I went there. I arrived just prior to the start of the movie film. I sat on the chair back and the lights went out. That’s when it started prior to the film, which certainly leaves much to be desired, short and reminded me that in theaters here, unfortunately, still bending the films and would force me to have it come back to see the original version. The movie starts. Silence. I follow closely.
Very good. I loved it. Bravo once again by Pixar.
Let the analysis from the psychological point of view. I will not be the first to circulate and probably hundreds of thousands of views. I’ll give you mine, I want to write about it, simply.
The delicate eye with spoilers!
Definition of emotion
I’ll start with a brief definition of what is emotion for psychology. Let’s say that emotion is the concept which uses psychology to describe and explain the effects of a multidimensional process, mainly in charge of:
- Analysis especially significant situations.
- The subjective interpretation of the same, depending on personal history.
- Emotional expression or communication of the whole process.
- Preparation for mobilization action or behavior.
- Changes in physiological activity
Where is the thrill of surprise?
One of the things that struck me is that they do not introduce one of the primary emotions (discrete) and generated in the first years of life: surprise. I do not know why not include it because they have certainly had a major psychological counseling. There is still no consensus on which are the primary and secondary emotions, as this could also include love, shame or guilt but in the case of surprise is a basic primal emotion. Explain why it is important to include it.
The thrill of surprise might be reflected in the faces of other emotions to view events through the eyes of Riley.
The film’s protagonist Riley has 11 years, but we see all its evolution from birth. This is when the primary emotions that play a role of human adaptation (Darwin already said), in addition to its social and motivational function to get expand our range of emotions to other post-secondary form. These adaptive functions are:
Joy >> Membership. If you look, it’s what gets people to us their love. Why babies do grace, so pampered. It is well reflected in the film when the first little girl smiles to parents drooling. Promotes prosocial behavior.
Fear >> Protection. It is clear that if naciésemos with some fear what awaits us outside the womb would last rather little in the world. Safety is paramount to stay alive. It is the one that triggers that no primary anxiety, excitement too basic.
Anger >> Self Defense. Yes, when people think that a baby cries most of the time it is what is protesting … or do you see the lagrimillas fall? It is the means to an end do not possess. Eye !, not confudirla with hostile or aggressive. Is not the same.
Sadness >> Reintegration. And in life it does not come all done and you have to overcome situations that affect welfare. To find reintegrarte you have to know where not want to be and favors to give us the emotional and social shelter is needed to deal with situations. It makes us rethink, protects us. It is the emotion that best reflected in the film, from my point of view should be the protagonist. And it is.
Disgust>> Rejection. It is related to sadness rather than with other emotions although the film does not seem so. It is known as distress.
Surprise >> Interest. It is the most motivational and fundamental to explore the world around us part. I like to think that the film does reflect it, but in the face of other players emotions before the events seen through the eyes of Riley. All they put face of surprise when something happens, but the surprise does not interact well with other emotions. It is independent within dela multidimensionality of further processing of an emotional event. I think I should have a better performance in the movie.
A curious fact of the film is that the colors of emotions are scholars who have used over the years other.
In the film make good reference to emotional process, evaluation reflected in the discussions between emotions about which should act at all times and subsequent learning process transformed into balls that carry memory. Although, as the story seems that memories are stable and fixed over time when in fact they are flexible.
In short, the film seems to me a great educational interest and that good management of emotions avoid many greater evils, it is essential to educate in emotional intelligence (Goleman, 1995) because unlike other types of intelligence it itself is malleable and more the early years of development.
From my point of view the focus of the film part of a current psychological acceptance and commitment, as recognizing our sorrows help us face our challenges in achieving emotional balance.
The film gives to many articles on emotional intelligence or emotions and I’m glad that have focused on smaller, than any of them be sensitized to better understand what goes on inside before your know better how to control it.
In the film talk about many more interesting things and not just the emotional plane, and the subconscious (Freud sells a lot and had to put it in a commercial film), like dreams work, the long-term memory and a long list that will for giving keys entertain and investigate a little more about it.
Highly recommended film for children and adults.
Ah! and out dinosaurs at a time of the film. Everything is better with dinosaurs.
_
Music in line with the content: What’s in your head (Disclosure)
__
Iván Pico
[:gl]Non quería pensar e funme ao cinema. Eu só. Quería ver Inside Out (Do revés), película de animación de Disney-Pixar con moi boa pinta e crítica. Trata sobre o tema das emocións que tanto me gusta así que alá fun. Cheguei xusto para o inicio da curtametraxe previa á película. Senteime na butaca comodamente e apagáronse as luces. Aí é cando empezou a curtametraxe previa á película, que por certo deixa bastante que desexar, e lembroume que nos cinemas de aquí, por desgraza, seguen dobrando as películas e obrigaríame a tela que volver ver en versión orixinal. Empeza a película. Silencio. Sígoa con atención.Moi ben. Encantoume. Bravo unha vez máis por Pixar.
Vaiamos á análise desde o punto de vista psicolóxico. Non serei o primeiro en facelo e seguramente circulen centos de miles de opinións. Eu darei a miña, apetéceme escribir respecto diso, simplemente.
Ollo aos delicados cos spoilers!
Definición de emoción
Vou empezar cunha brevísima definición do que é a emoción para a psicoloxía. Digamos que a emoción é o concepto que utiliza a psicoloxía para describir e explicar os efectos producidos por un proceso multidimensional, encargado principalmente de:
- A análise de situacións especialmente significativas.
- A interpretación subxectiva das mesmas, en función da historia persoal.
- A expresión emocional ou comunicación de todo o proceso.
- A preparación para a acción ou mobilización de comportamento.
- Os cambios na actividade fisiológica
Onde está a emoción de sorpresa?
Unha das cousas que máis me chamou a atención é que non introducen unha das emocións primarias (discretas) e que se xera nos primeiros anos de vida: a sorpresa. Descoñezo o motivo polo que non a inclúen porque seguramente tivesen un gran asesoramento psicolóxico. Aínda non hai un consenso sobre cales son as emocións primarias e secundarias, xa que se poderían incluír tamén ao amor, a vergoña ou a culpa pero no caso da sorpresa é unha emoción primaria fundamental. Expliquemos porqué é importante incluíla.
A emoción de sorpresa pode ser que se reflicta nos rostros do resto de emocións ao ver os sucesos a través dos ollos de Riley.
A protagonista da película Riley ten 11 anos, aínda que vemos toda a súa evolución desde o seu nacemento. É aquí cando se forman as emocións primarias que cumpren unha función de adaptación humana (xa o dixo Darwin), ademais da súa función social e motivacional que conseguirán ampliar a nosa gama de emocións a outras secundarias posteriores. Estas funcións adaptativas son:
Alegría >> Afiliación. Se nos fixamos, é o que consegue que a xente nos de o seu agarimo. Por iso os bebés fan graza, para que os consintan. Reflíctese ben na película cando cos primeiros sorrisos da nena aos pais cáeselles a baba. Favorece unha conduta prosocial.
Medo >> Protección. Está claro que se non nacésemos con certo medo ao que nos espera fóra do útero materno durariamos máis ben pouco no mundo. A seguridade é fundamental para manterse vivos. É o que desencadea a ansiedade, emoción tamén básica, que non primaria.
Ira >> Autodefensa. Si, cando a xente pensa que un bebé chora a maioría das veces o que está é protestando… ou lle vedes as lagrimillas caer? É o medio para conseguir un fin que non posuímos. Ollo!, non confudirla con ser hostil ou agresivo. Non é o mesmo.
Tristeza >> Reintegración. E é que na vida non vén todo feito e hai que superar situacións que alterar o benestar. Para saber reintegrarte tes que saber onde non queres estar e favorece o que nos dean o acubillo afectivo e social que se necesita para afrontar situacións. Fainos recapacitar, protéxenos. É a emoción que mellor se reflicte na película, desde o meu punto de vista debería ser a protagonista. E o é.
Noxo >> Rexeito. Relaciónase coa tristeza máis que con outras emocións aínda que na película non o pareza. É o coñecido como distress.
Sorpresa >> Interese. É a parte máis motivacional e fundamental para explorar o mundo que nos rodea. Quero pensar que na película si a reflicten, pero na cara do resto de emocións protagonistas ante os sucesos que ven a través dos ollos de Riley. Todos pon cara de sorpresa cando pasa algo, pero a sorpresa non interacciona así co resto de emocións. É independente dentro dela multidimensionalidad do procesamiento posterior dun suceso emocional. Creo que debería ter unha mellor representación na película.
Un dato curioso da película é que as cores das emocións si son os que usaron os estudiosos ao longo dos anos.
Na película fan boa referencia ao proceso emocional, a súa avaliación reflectida nas discusións entre as emocións sobre cal debe actuar en cada momento e o proceso de aprendizaxe posterior transformado nas bólas que transportan á memoria. Aínda que, segundo a historia parece que os recordos son estables e fixos ao longo do tempo cando en realidade son flexibles.
En definitiva a película paréceme dun gran interese educativo xa que a boa xestión das emocións evitaría moitos males maiores, é fundamental educar en intelixencia emocional (Goleman, 1995) porque a diferenza doutros tipos de intelixencia esta si é maleable e máis nos primeiros anos de desenvolvemento.
Desde o meu punto de vista o enfoque da película parte dunha corrente psicolóxica de aceptación e compromiso, de como o recoñecer as nosas tristezas axúdannos afrontar os nosos retos para conseguir un equilibrio emocional.
A película dá para moitos artigos sobre intelixencia emocional ou emocións e alégrame saber que a orientaron aos máis pequenos, que con que algún deles sensibilícese con coñecer mellor o que pasa no seu inside antes coñecerá mellor como controlalo.
Na película falan de moitas máis cousas interesantes e non só do plano emocional, como do subconsciente (Freud vende moito e había que metelo nunha película comercial), como funcionan os soños, a memoria a longo prazo e un longo etcétera que dará para entreterme dándolle ás teclas e investigando un pouco máis respecto diso.
Película moi recomendada para nenos e adultos.
Ah! e saen dinosauros nun momento da película. Con dinosauros todo é mellor.
Música do post acorde co contido: What’s in your head (Disclosure)
__
Iván Pico
[:]




Supongo que no pusieron todas las emociones porque es una forma de simplificar y de hacer una segunda parte. Ten en cuenta que para muchas personas es un mundo desconocido y necesitan asimilar poco a poco.
Por ponerle alguna pega hace demasiado hincapié en estereotipos y roles de género, pero la película cumple su función que es crear un interés en el mundo emocional.