Salud

[:es]Primeros auxilios psicológicos: ¿qué hacer con los niños?[:en]Psychological First Aid: What to do with childs?[:gl]Primeiros auxilios Psicolóxicos: que facer cós nenos?[:]

[:es]La aplicación de los Primeros Auxilios Psicológicos (PAP) supone un enorme beneficio para las personas o grupos que se han expuesto a un incidente crítico (accidentes, atentados, catástrofes naturales, pérdidas familiares, etc.) en las primeras 72 horas tras el impacto.

 

Las técnicas de primeros auxilios psicológicos se basan en estrategias con evidencias científicas y están destinadas a ayudar tanto a niños, adolescentes adultos como a familias afectadas por un mismo incidente crítico. No solo a las personas afectadas directamente sino también a los propios intervinientes en el incidente (bomberos, policías, etc.) y otros profesionales que trabajan con las personas afectadas (médicos, voluntarios, etc.).

El objetivo de esta primera intervención son reducir el nivel inicial de estrés causada por el evento traumático; fomentar la adaptación a corto, medio y largo plazo y fomentar estrategias de afrontamiento.

 

Primeros Auxilios Psicológicos (PAP): principios éticos.

  • Modelar respuestas saludables: actuar con calma, de forma amable, organizada y respetuosa.
  • Mantenerse visible y cercano, aunque sin invadir la privacidad.
  • Confidencialidad. Asegurarse de que la persona afectada esté en un ambiente de confidencialidad.
  • No excederse en las competencias propias de los PAP.
  • Cuando la persona esté muy afectada y sea necesario, referirla a otros centros o profesionales adicionales.
  • Si existe una coordinación en la aplicación de los PAP o se trabaja con otros profesionales o voluntarios atenerse a las indicaciones de ésta.
  • No olvidarse del propio autocuidado personal, físico y emocional.

 

Aplicación de los Primeros Auxilios Psicológicos (PAP).

Antes de iniciar

la aplicación de los PAP debemos algunas consideraciones iniciales:

  • Información: conocer el entorno donde se va a trabajar, el incidente y quien proporcional la asistencia y dónde. Tenemos que tener en cuenta que siempre que sea posible los PAP han de ser aplicados en un lugar confortable y fuera de la zona de impacto del incidente.
  • Coordinación: comunicarse con las personas autorizadas, servicios de emergencia y coordinarse con ellos.
  • Detección: identificar quién necesita la asistencia, prestar atención a como reaccionan las personas e interactúan con el entorno.
  • Agrupación: siempre que sea posible, trabajar con las familias y atender a grupos espontáneos.
  • Concentración: tu propio comportamiento puede influir en los demás. Demostrar calma y claridad de pensamiento.
  • Adaptación: existen diversas culturas, diversidades y necesidades especiales, sobre todo en poblaciones de riesgo.

 

Fases de aplicación de los Primeros Auxilios Psicológicos.

1. Establecer contacto y presentarse.

  • Presentarse de forma no intrusiva.
  • Explicar porqué nos hemos acercado.
  • Establecer el setting (confidencialidad, necesidades, cómo trabajamos…

 2. Alivio y Protección.

  • Cubrir necesidades vitales básicas.
  • Ayudar a la reagrupación familiar.
  • Especial atención a personas que tengan familiares fallecidos.

3. Contener, si es necesario.

  • Contención emocional.
  • Orientación temporal y espacial.

4. Recoger información (needs&worries).

  • Identificar las necesidades y preocupaciones inmediatas de la persona afectada.
  • Reunir información adicional sobre las personas afectadas, en especial sobre los acontecimientos vitales estresantes previos.

5. Asistencia práctica.

  • Explorar y analizar necesidades inmediatas.
  • Explicitar y reordenar necesidades.
  • Planificar necesidades y acciones a llevar a cabo.

6. Conectar con la red social de apoyo.

  • Fomentar la conexión con su red social de apoyo.
  • Ayudar a realizar las acciones de búsqueda necesarias.

7. Indicar pautas de afrontamiento.

  • Informar de las reacciones básicas de estrés esperables (físicas y psicológicas).
  • Dar pautas de comunicación de malas noticias a niños.
  • Enseñar técnicas básicas de relajación.
  • Dar pautas de higiene del sueño.
  • Normalizar sintomatología de estrés agudo.

8. Conectar con servicios externos.

  • Informar de tiempos aproximados para pedir ayuda a un especialista.
  • Dejar conectado con la red de salud pública o servicios análogos.
  • Reforzar el mantenimiento de un contacto adicional en caso de crisis.

Primeros Auxilios Psicológicos en niños.

En el caso de niños o niñas, atendiendo a su edad se seguirán los siguientes 5 pasos: contener, calmar, informar, normalizar y consolar. 

Entre 0 y 3 años

1. Contener

  • Intentar no separarse del niño/a.
  • Cogerle de las manos.
  • Reconducir las conductas de apego físico exagerado.
  • Conceder un espacio para el llanto o el grito de forma controlada.

2. Calmar

  • Ayudarle a relajarse.
  • Hacer que se sienta comprendido, querido y apoyado.
  • Facilitarle la liberación de energía nerviosa.
  • Con niños mayores de dos años ayudar a poner nombre a las emociones.

3. Informar

  • Intentar explicarle al niño o niña en un lenguaje adaptado a su edad cuál es la situación.
  • Utilizar frases cortas y  hacerle entender que no está solo y qué es lo que pasará a continuación.
  • No ocultarle información y no mentirle nunca.
  • Dile a menudo que le entiendes y que sabes que está triste y tiene miedo.

4. Normalizar

  • Establecer una rutina para ir a dormir adaptada a la situación.
  • No obligar a comer si no se tiene hambre.
  • Intenta realizar las comidas en un ambiente lo más relajado posible.
  • Establecer límites razonables para las rabietas.

5. Consolar

  • Procura hacer actividades positivas con el niño/a.
  • Intenta escuchar cuando el niño/a se intente comunicar contigo.
  • Permítele tener el control de cosas pequeñas.
  • Ayúdale a expresar sus sentimientos a través de actividades lúdicas.

Entre 3 y 6 años.

1. Contener

  • Asegurar la comodidad y descanso.
  • Muestras de cariño frecuentes.

2. Calmar

  • Hablarle en voz baja y suave.
  • Procurar actividades relajantes.
  • Tratar de distraer ela niño con elementos de su mundo imaginario.

3. Informar

  • Usar un lenguaje adecuado a su edad.
  • Explicar lo ocurrido de forma simple y honesta.
  • Tratar de responder a todas sus preguntas.
  • Explicar las diferencias entre los sueños y los miedos y la vida real.
  • Explicar el carácter permanente de la muerte y la tristeza que causa.

4. Normalizar

  • Poner nombre a las emociones.
  • Aparición de conductas agresivas.
  • Regresiones.

5. Consolar

  • Ayudarle a entender qué ha ocurrido.
  • Mantener las rutinas familiares.
  • Permitirle que realice tareas productivas.
  • No obligarlo a hablar.
  • Permitirle que participe en rituales de duelo culturales y religiosos.

Entre 6 a 9 años.

1. Contener

  • Tratar que las emociones no se desborden.
  • Lograr un equilibrio entre la ventilación emocional y el control racional.
  • Recoger siempre los miedos y las fantasías, pero responder desde el nivel cognitivo.

2. Calmar

  • Hablar en voz baja y pausada.
  • Ofrecer motivos y razones que le ayuden a tranquilizarse.
  • Recordar alguna situación previa, en la que el niño pudo controlar sus miedos.
  • No decir nunca que si se calma, todo irá mejor. Posiblemente eso no sea verdad.

3. Informar

  • Utilizar palabras y explicaciones simples.
  • Responder a todas sus preguntas.
  • No dar más información de la que nos pide el niño. Si quiere saber más, ya nos lo preguntará.
  • Averiguar qué sabe el niño: posiblemente haya oído informaciones a medias que le asusten, porque no las comprende.
  • Si no quiere saber nada, estará evitando el dolor. Es importante retomar el tema al día siguiente.
  • Si el incidente ha comportado la muerte de alguien, abordar el tema de forma directa, sin rodeos.

4. Normalizar

  • Ayudar al niño a expresar cómo se siente, poniendo nombre a sus sensaciones.
  • Animarle a expresarse, pero sin forzarle a ello.
  • Tampoco obligarle a hablar.
  • Si reacciona con irritabilidad, en lugar de ignorarlo, comentarle suavemente que entendemos que esté enfadado, pero que poco a poco tiene que tratar de no estarlo.

5. Consolar.

  • Permitirle participar en los rituales de despedida.
  • Animar al niño a dibujar y/o jugar acerca de lo ocurrido.
  • Permitirle volver a la escuela y a las actividades habituales.
  • Fomentar su vida social.

Entre de 9 a 12 años.

1. Contener

  • Tratar que las emociones no se desborden.
  • Lograr un equilibrio entre la ventilación emocional y el control racional.
  • Dejar cierto espacio para que puedan estar solos (a esta edad suelen comenzar a avergonzarse de las emociones), pero no excesivo.

2. Calmar

  • Hablar en voz pausada y serena.
  • Ofrecer motivos y razones que le ayuden a tranquilizarse.
  • Recordar alguna situación previa, en la que pudo controlar sus miedos.
  • Permitirle distraerse viendo la televisión, jugando con amigos, etc.

3. Informar

  • Usar un lenguaje adulto, pero sencillo.
  • Responder con claridad y sin evasivas a sus preguntas.
  • No dar más información de la que se nos pide, pero invitar a formular más preguntas.
  • Si no quiere saber nada, estará evitando el dolor. Es importante retomar el tema al día siguiente.
  • Si el incidente ha comportado la muerte de alguien, abordar el tema de forma directa, sin rodeos.

4. Normalizar

  • Animar al preadolescente a expresarse, pero sin forzarle a ello.
  • Tampoco obligarle a hablar: posiblemente prefiera estar con amigos.
  • Explicarle que hay muchas formas de estar triste y de “llorar sin lágrimas” y que a veces el mal humor es una de ellas.
  • Explicarle que no es necesario estar triste todo el tiempo, si ha habido una muerte en la familia.

5. Consolar

  • Permitirle participar en los rituales de despedida.
  • Animarle a explorar qué actividades les ayudan a estar mejor y a realizarlas.
  • Permitirle volver a la escuela y a las actividades habituales.
  • Fomentar el contacto y el tiempo con su grupo de iguales.

_

Referencias: National Child Traumatic Strees Network | Guía en Español de la NCTSNCurso gratuito sobre PAP de la Universidad Autónoma de Barcelona y el Centro de Crisis de Barcelona.

[:en]Applying Psychological First Aid is a huge benefit for people or groups who have been exposed to a critical incident (accidents, attacks, natural disasters, family losses, etc.) in the first 72 hours after impact.

The techniques of psychological first aid strategies are based on scientific evidence and are designed to help both children, adolescents, adults and families affected by the same critical incident. Not only those directly affected but also the interveners themselves in the incident (fire, police, etc.) and other professionals working with people affected (doctors, volunteers, etc.).

The objective of this first intervention are reducing the initial level of stress caused by the traumatic event; encourage adaptation to short, medium and long term and promote coping strategies.

Psychological First Aid: ethical principles.

Modeling healthy responses: act calmly so friendly, organized and respectful.
Staying visible and near, but without invading privacy.
Confidentiality. Ensure that the person concerned will be in an atmosphere of confidentiality.
Do not overdo the powers of the PAP.
When the person is very upset and necessary, refer you to other centers or additional professionals.
If there is coordination in the implementation of the PAP or working with other professionals or volunteers follow the indications of this.
Do not forget the personal, physical and emotional self-care itself.
Application of Psychological First Aid (PAP).

Before starting the implementation of the PAP should some initial considerations:

Information: know the environment where it will work, the incident and proportional care who and where. We must bear in mind that whenever possible the PAP must be applied in a comfortable and out of the area of ​​impact of the incident place.
Coordination: contact authorized persons, emergency services and coordinate with them.
Detection: identify who needs assistance, pay attention to how people react and interact with the environment.
Group: whenever possible, work with families and attend spontaneous groups.
Concentration: your own behavior can influence others. Show calmness and clarity of thought.
Adaptation: there are different cultures, diversity and special needs, especially in populations at risk.
Stages of implementation of Psychological First Aid.

1. Establish contact and introduce themselves.

Presented unobtrusively.
Explain why we have come.
Set the setting (confidentiality, needs, how we work …
2. Relief and Protection.

Cover basic living needs.
Helping family reunification.
Special attention to people with deceased relatives.
3. Contain, if necessary.

emotional support.
temporal and spatial orientation.
4. Gather information (needs & worries).

Identify immediate needs and concerns of the affected person.
Gather additional information on the people affected, especially on previous stressful life events.
5. Practical assistance.

Explore and analyze immediate needs.
Explicit and reorder needs.
Planning needs and actions to carry out.
6. Connect with social support network.

Promote links with their social support network.
Help perform search actions necessary.

7. Indicate coping patterns.

Report basic expectable reactions stress (physical and psychological).
Communication guidelines give bad news to children.
Teach basic relaxation techniques.
Give sleep hygiene guidelines.
Normalize symptoms of acute stress.
8. Conecatar with external services.

Report approximate times for help to a specialist.
Leave the network connected to public health or similar services.
Strengthen the maintenance of an additional contact in case of crisis.

Psychological First Aid in children.

In the case of boys or girls, depending on their age will follow the following 5 steps: contain, soothe, inform, standardize and comfort.

Between 0 and 3 years

1. Contain

Try not to separate the child / a.
Take her hands.
Redirect behaviors exaggerated physical addiction.
Allow a space for crying or shouting in a controlled manner.
2. Calmar

Help you relax.
Make him feel understood, loved and supported.
Facilitate the release of nervous energy.
With children over two years to help put names to emotions.
3. Report

Trying to explain to the child in a language adapted to their age what the situation is.
Use short sentences and make him understand that he is not alone and what will happen next.
Not hide information and never lie.
often tell him that you understand and know it’s sad and afraid.
4. Normalize
Establish a routine for bedtime adapted to the situation.
Not forced to eat if not hungry.
Try make meals in a relaxed atmosphere as possible.
Set reasonable limits for tantrums.
5. Comforting

Try to do positive activities with the child / a.
Try to listen when the child / a is try to communicate with you.
Let him have control over small things.
Help them to express their feelings through play activities.
Between 3 and 6 years.

1. Contain

Ensuring comfort and relaxation.
Frequently honey samples.
2. Calmar

Speak in a low, soft voice.
Seek relaxing activities.
Ela try to distract the child with elements of his imaginary world.
3. Report

Use language appropriate to their age.
Explain what happened simply and honestly.
Try to answer all your questions.
Explain the difference between dreams and fears and real life.
Explain the permanent nature of death and sorrow it causes.
4. Normalize

Naming emotions.
Emergence of aggressive behavior.
Regressions.
5. Comforting

Help you understand what happened.
Maintain family routines.
Allow to perform productive tasks.
Do not force him to talk.
Allow you to participate in cultural and religious rituals of mourning.
6 to 9 years.

1. Contain

Try that emotions do not overflow.
Striking a balance between emotional and rational ventilation control.
Always pick up the fears and fantasies, but respond from the cognitive level.
2. Calmar

Speaking in a low, calm voice.
Offer motives and reasons to help you relax.
Recall any previous situation in which the child could control their fears.
Never say that if calm, everything will be better. Possibly this is not true.
3. Report

Use simple words and explanations.
Answer all your questions.
Do not give more information than the child asks us. If you want to know more, and we will ask.
Find out what the child knows: possibly have heard reports that half scared, because you do not understand.
If you do not want to know anything, you are avoiding pain. It is important to revisit the issue the next day.
If the incident has led to the death of someone, address the issue directly, bluntly.
4. Normalize

Help the child to express how you feel, giving name to their feelings.
Encourage him to express himself, but without forcing it.
Nor force him to talk.
If react with irritability, rather than ignore, gently tell we understand you are angry, but gradually have to try not to be.
5. Comforting.

Allow you to participate in the rituals of farewell.
Encourage the child to draw and / or play about what happened.
Allow him to return to school and normal activities.
Promote their social life.
Between 9 to 12 years.

1. Contain

Try that emotions do not overflow.
Striking a balance between emotional and rational ventilation control.
Leave some space so they can be alone (at this age often begin to be ashamed of emotions), but not excessive.
2. Calmar

Speaking slowly and calm.
Offer motives and reasons to help you relax.
Recall any previous situation in which he could control his fears.
Allow distracted watching TV, playing with friends, etc.
3. Report

Using a single adult language, but.
Respond clearly and without equivocation your questions.
Do not give more information than we are asked, but invite further questions.
If you do not want to know anything, you are avoiding pain. It is important to revisit the issue the next day.
If the incident has led to the death of someone, address the issue directly, bluntly.
4. Normalize

Encourage the young teenager to express themselves, but without forcing it.
Nor force him to talk: possibly prefer to be with friends.
Explain that there are many ways of being sad and “mourn without tears” and sometimes the bad mood is one of them.
Explain that there is no need to be sad all the time, if there has been a death in the family.
5. Comforting

Allow you to participate in the rituals of farewell.
Encourage you to explore what activities help them to be better and to perform them.
Allow him to return to school and normal activities.
Promote contact and time with their peer group.
_

References:

National Child Traumatic Strees Network | Spanish guide the NCTSN

free course on PAP of the Autonomous University of Barcelona and Barcelona Crisis Center.[:gl]A aplicación dos Primeiros Auxilios Psicolóxicos (PAP) supón un enorme beneficio para as persoas ou grupos que se expuxeron a un incidente crítico (accidentes, atentados, catástrofes naturais, perdas familiares, etc.) nas primeiras 72 horas tras o impacto.

As técnicas de primeiros auxilios psicolóxicos baséanse en estratexias con evidencias científicas e están destinadas a axudar tanto a nenos, adolescentes adultos como a familias afectadas por un mesmo incidente crítico. Non só ás persoas afectadas directamente senón tamén aos propios intervinientes no incidente (bombeiros, policías, etc.) e outros profesionais que traballan coas persoas afectadas (médicos, voluntarios, etc.).

O obxectivo desta primeira intervención son reducir o nivel inicial de tensión causada polo evento traumático; fomentar a adaptación a curto, medio e longo prazo e fomentar estratexias de afrontamiento.

Primeiros Auxilios Psicolóxicos (PAP): principios éticos.

Modelar respostas saudables: actuar con calma, de forma amable, organizada e respectuosa.
Manterse visible e próximo, aínda que sen invadir a privacidade.
Confidencialidade. Asegurarse de que a persoa afectada estea nun ambiente de confidencialidade.
Non excederse nas competencias propias dos PAP.
Cando a persoa estea moi afectada e sexa necesario, referila a outros centros ou profesionais adicionais.
Se existe unha coordinación na aplicación dos PAP ou se traballa con outros profesionais ou voluntarios aterse ás indicacións desta.
Non esquecerse do propio autocuidado persoal, físico e emocional.
Aplicación dos Primeiros Auxilios Psicolóxicos (PAP).

Antes de iniciar a aplicación dos PAP debemos algunhas consideracións iniciais:

Información: coñecer a contorna onde se vai a traballar, o incidente e quen proporcional a asistencia e onde. Temos que ter en conta que sempre que sexa posible os PAP han de ser aplicados nun lugar confortable e fóra da zona de impacto do incidente.
Coordinación: comunicarse coas persoas autorizadas, servizos de emerxencia e coordinarse con eles.
Detección: identificar quen necesita a asistencia, prestar atención a como reaccionan as persoas e interactúan coa contorna.
Agrupación: sempre que sexa posible, traballar coas familias e atender a grupos espontáneos.
Concentración: o teu propio comportamento pode influír nos demais. Demostrar calma e claridade de pensamento.
Adaptación: existen diversas culturas, diversidades e necesidades especiais, sobre todo en poboacións de risco.
Fases de aplicación dos Primeiros Auxilios Psicolóxicos.

1. Establecer contacto e presentarse.

Presentarse de forma non intrusiva.
Explicar porqué achegámonos.
Establecer o setting (confidencialidade, necesidades, como traballamos…
2. Alivio e Protección.

Cubrir necesidades vitais básicas.
Axudar á reagrupación familiar.
Especial atención a persoas que teñan familiares falecidos.
3. Conter, se é necesario.

Contención emocional.
Orientación temporal e espacial.
4. Recoller información (needs&worries).

Identificar as necesidades e preocupacións inmediatas da persoa afectada.
Reunir información adicional sobre as persoas afectadas, en especial sobre os acontecementos vitais estresantes previos.
5. Asistencia práctica.

Explorar e analizar necesidades inmediatas.
Explicitar e reordenar necesidades.
Planificar necesidades e accións a levar a cabo.
6. Conectar coa rede social de apoio.

Fomentar a conexión coa súa rede social de apoio.
Axudar a realizar as accións de procura necesarias.
7. Indicar pautas de afrontamiento.

Informar as reaccións básicas de tensións esperables (físicas e psicolóxicas).
Dar pautas de comunicación de malas noticias a nenos.
Ensinar técnicas básicas de relaxación.
Dar pautas de hixiene do soño.
Normalizar sintomatología de tensión aguda.
8. Conecatar con servizos externos.

Informar de tempos aproximados para pedir axuda a un especialista.
Deixar conectado coa rede de saúde pública ou servizos análogos.
Reforzar o mantemento dun contacto adicional en caso de crise.

Primeiros Auxilios Psicolóxicos en nenos.

No caso de nenos ou nenas, atendendo á súa idade seguiranse os seguintes 5 pasos: conter, acougar, informar, normalizar e consolar.

Entre 0 e 3 anos

1. Conter

Tentar non separarse do neno/a.
Collerlle das mans.
Reconducir as condutas de apego físico esaxerado.
Conceder un espazo para o pranto ou o berro de forma controlada.
2. Acougar

Axudarlle a relaxarse.
Facer que senta comprendido, querido e apoiado.
Facilitarlle a liberación de enerxía nerviosa.
Con nenos maiores de dous anos axudar a pór nome ás emocións.
3. Informar

Tentar explicarlle ao neno ou nena nunha linguaxe adaptada á súa idade cal é a situación.
Utilizar frases curtas e facerlle entender que non está só e que é o que pasará a continuación.
Non ocultarlle información e non mentirlle nunca.
Dille a miúdo que lle entendes e que sabes que está triste e ten medo.
4. Normalizar
Establecer unha rutina para ir durmir adaptada á situación.
Non obrigar a comer se non se ten fame.
Tenta realizar as comidas nun ambiente o máis relaxado posible.
Establecer límites razoables para as rabietas.
5. Consolar

Procura facer actividades positivas co neno/a.
Tenta escoitar cando o neno/a téntese comunicar contigo.
Permítelle ter o control de cousas pequenas.
Axúdalle a expresar os seus sentimentos a través de actividades lúdicas.
Entre 3 e 6 anos.

1. Conter

Asegurar a comodidade e descanso.
Mostras de agarimo frecuentes.
2. Acougar

Falarlle en voz baixa e suave.
Procurar actividades relaxantes.
Tratar de distraer ela neno con elementos do seu mundo imaxinario.
3. Informar

Usar unha linguaxe adecuada á súa idade.
Explicar o ocorrido de forma simple e honesta.
Tratar de responder a todas as súas preguntas.
Explicar as diferenzas entre os soños e os medos e a vida real.
Explicar o carácter permanente da morte e a tristeza que causa.
4. Normalizar

Pór nome ás emocións.
Aparición de condutas agresivas.
Regresións.
5. Consolar

Axudarlle a entender que ocorreu.
Manter as rutinas familiares.
Permitirlle que realice tarefas produtivas.
Non obrigalo a falar.
Permitirlle que participe en rituais de duelo culturais e relixiosos.
Entre 6 a 9 anos.

1. Conter

Tratar que as emocións non se desborden.
Lograr un equilibrio entre a ventilación emocional e o control racional.
Recoller sempre os medos e as fantasías, pero responder o nivel cognitivo.
2. Acougar

Falar en voz baixa e pausada.
Ofrecer motivos e razóns que lle axuden a tranquilizarse.
Lembrar algunha situación previa, na que o neno puido controlar os seus medos.
Non dicir nunca que se se calma, todo irá mellor. Posiblemente iso non sexa verdade.
3. Informar

Utilizar palabras e explicacións simples.
Responder a todas as súas preguntas.
Non dar máis información da que nos pide o neno. Se quere saber máis, xa nolo preguntará.
Pescudar que sabe o neno: posiblemente ouvise informacións a medias que lle asusten, porque non as comprende.
Se non quere saber nada, estará a evitar a dor. É importante retomar o tema ao día seguinte.
Se o incidente comportou a morte de alguén, abordar o tema de forma directa, sen reviravoltas.
4. Normalizar

Axudar ao neno a expresar como sente, pondo nome ás súas sensacións.
Animarlle a expresarse, pero sen forzarlle a iso.
Tampouco obrigarlle a falar.
Se reacciona con irritabilidad, en lugar de ignoralo, comentarlle suavemente que entendemos que estea enfadado, pero que aos poucos ten que tratar de non estalo.
5. Consolar.

Permitirlle participar nos rituais de despedida.
Animar ao neno a debuxar e/ou xogar acerca do ocorrido.
Permitirlle volver á escola e ás actividades habituais.
Fomentar a súa vida social.
Entre de 9 a 12 anos.

1. Conter

Tratar que as emocións non se desborden.
Lograr un equilibrio entre a ventilación emocional e o control racional.
Deixar certo espazo para que poidan estar sós (a esta idade adoitan comezar a avergoñarse das emocións), pero non excesivo.
2. Acougar

Falar en voz pausada e serena.
Ofrecer motivos e razóns que lle axuden a tranquilizarse.
Lembrar algunha situación previa, na que puido controlar os seus medos.
Permitirlle distraerse vendo a televisión, xogando con amigos, etc.
3. Informar

Usar unha linguaxe adulta, pero sinxelo.
Responder con claridade e sen evasivas ás súas preguntas.
Non dar máis información da que se nos pide, pero convidar a formular máis preguntas.
Se non quere saber nada, estará a evitar a dor. É importante retomar o tema ao día seguinte.
Se o incidente comportou a morte de alguén, abordar o tema de forma directa, sen reviravoltas.
4. Normalizar

Animar ao preadolescente a expresarse, pero sen forzarlle a iso.
Tampouco obrigarlle a falar: posiblemente prefira estar con amigos.
Explicarlle que hai moitas formas de estar triste e de ?chorar sen bágoas? e que ás veces o mal humor é unha delas.
Explicarlle que non é necesario estar triste todo o tempo, se houbo unha morte na familia.
5. Consolar

Permitirlle participar nos rituais de despedida.
Animarlle a explorar que actividades axúdanlles a estar mellor e a realizalas.
Permitirlle volver á escola e ás actividades habituais.
Fomentar o contacto e o tempo co seu grupo de iguais.[:]

Iván Pico

Director y creador de Psicopico.com. Psicólogo Colegiado G-5480. Graduado en Psicología. Diplomado en Ciencias Empresariales y Máster en Orientación Profesional. Máster en Psicología del Trabajo y Organizaciones. Posgrado en Psicología del Deporte y Entrenador Profesional de Futsal Nivel 3. Visita la sección "Sobre mí"para saber más. ¿Quieres una consulta personalizada? ¡Contacta conmigo en https://ivanpico.es/!

4 Comentarios

Click aquí para dejar un comentario

Servicios de Psicología – ivanpico.es

Proyecto e3 – EducaEntrenaEmociona

La Librería de la Psicología

¿Dónde comprar los libros de psicología? Aquí: Grado Psicología (UNED) | Recomendados de Psicología | Todas las categorías | Colección general

Servicios de psicología y publicidad: info@psicopico.com