
El factor determinante para diferenciar tristeza e ira es el convencimiento que tiene la persona sobre la posibilidad de hacer algo o no con vistas a la recuperación de la meta o a la neutralización del estado aversivo. Cuando la valoración cognitiva lleva al sujeto a colegir que no existe plan alguno que le permita restablecer la meta perdida, entonces la emoción concomitante será la tristeza. Si se colige que sí, será la ira. La tristeza empuja al abandono de la meta o a su sustitución por otra, mientras que la ira se centra en su recuperación.
Los rasgos más relevantes del proceso emocional de la tristeza los siguientes:
Uno de los efectos cognitivos que provoca esta emoción es la atenuación de la atención hacia el ambiente y, a la sazón, su orientación hacia el medio interno. Esta medida procura al individuo un cierto aislamiento estimular, que le permite rechazar eventos emocionales que por su difícil manejo, generan tensión y dan pie a la emergencia de la tristeza. Además este estado de relativo confinamiento favorece la autoevaluación y la reflexión sobre la situación problema.Asimismo, influye también sobre los procesos de pensamiento de la persona: se asocia con una menor propensión a utilizar juicios heurísticos y, en su lugar, a guiarse por procedimientos rígidos y estereotipados. Cuando el contexto aporta evidencia de que el plan de acción clásico no siempre es útil, entonces el individuo atribulado modifica sus estrategias, adoptando esquemas de pensamiento más flexibles y novedosos.
La tristeza tiene una función de protección y restauración frente a amenazas procedentes del exterior. No es malo sentirse triste. Solo lo es, como en todo, cuando se sitúa en los extremos de su espectro de manera continuada. Por tanto, cuando hablamos de su afrontamiento hablamos de los métodos que ponen en práctica estas funciones, que fundamentalmente son tres: retraimiento, moderación funcional e impacto social.
La tristeza extrema adopta siempre un cariz incapacitante, frecuentemente dando forma a un cuadro psicopatológico de alta prevalencia, la depresión. El aspecto afectivo más destacable de esta patología es el sentimiento de melancolía profunda; junto con la incapacidad para experimentar placer alguno (anhedonia), impregna tanto los procesos mentales de la persona como su interacción con el medio. La persona se instala en una actitud pesimista y un desinterés que alcanza a todos los ámbitos de su vida.La reflexión mental se lleva a cabo de forma lenta y costosa, y se dedica preferentemente a la elaboración de contenidos negativos, que giran en torno a sentimientos de desánimo e incapacidad. La atención y la concentración disminuyen de forma notoria, básicamente como resultado del desinterés, la falta de motivación y el bajo nivel de activación.Se produce, además, una afectación de los ritmos biológicos, alteraciones del sueño y del apetito. Efectos fisiológicos como dolores de cabeza, ausencia de menstruación, estreñimiento, palpitaciones y sensación de cansancio crónico.
Domínguez, F.S. (2003) La alegría, la tristeza y la Ira. En Emoción y Motivación: la adaptación humana Vol. I Editorial Centro de Estudios Ramón Areces
[:en]The sadness is the negative feeling characterised by a decaimiento in the state of usual spirit of the person, that accompanies of a significant reduction in his level of cognitive activation and conductual. The subjective experience of the sadness oscillates between the congoja slight and the own intense penalty of the duel or of the depression.
The factor determinant to differentiate sadness and ire is the convencimiento that has the person on the possibility to do something or no with seen to the recovery of put it or to the neutralisation of the state aversivo. When the cognitive assessment carries to the subject to colegir that does not exist plan any that allow him reestablish put it stray, then the concomitant emotion will be the sadness. If colige that yes, will be the ire. The sadness pushes to the abandonment of put it or to his replacement by another, whereas the ire centres in his recovery.
The most notable shots of the emotional process of the sadness the following:
One of the cognitive effects that causes this emotion is the mitigation of the attention to the environment and, to the seasoning, his orientation to the half internal. This measure procures to the individual a true isolation stimulate, that allows him refuse emotional events that by his difficult handle, generate tension and give foot to the emergency of the sadness. Besides this state of relative confinement favours the autoevaluación and the reflection on the situation problem.
Likewise, it influences also on the processes of thought of the person: it associates with a lower propensity to use heuristic trials and, in his place, to guide by rigid procedures and estereotipados. When the context contributes evidence that the plan of classical action no always is useful, then the troubled individual modifies his strategies, adopting diagrams of thought more flexible and new.
The sadness has a function of protection and restoration in front of pertinent threats of the outside. It is not bad to feel sad. Only it is it, as in everything, when it situates in the extremes of his spectrum of way continued. Therefore, when we speak of his afrontamiento speak of the methods that put in practice these functions, that fundamentally are three: retraimiento, functional moderation and social impact.
The extreme sadness adopts always a look incapacitante, frequently giving form to a picture psicopatológico of high prevalencia, the depression. The affective appearance more remarkable of this pathology is the feeling of deep melancholy that, together with the inability to experience pleasure any (anhedonia), impregnates so much the mental processes of the person like his interaction with the half. The person installs in a pessimistic attitude and a desinterés that reaches to all the fields of his life.
The mental reflection carries out of slow and costly form, and devotes preferably to the preparation of negative contents, that turn around feelings of desánimo and inability. The attention and the concentration diminish of notorious form, basically like result of the desinterés, the fault of motivation and the low level of activation.
It produces , besides, an affectation of the biological rhythms, alterations of the dream and of the appetite. Physiological effects like headaches, absence of menstruation, constipation, palpitaciones and feeling of chronic tiredness.
Domínguez, F.S. (2003) The joy, the sadness and the Ire. In Emotion and Motivation: the human adaptation Vol. I Publishing Centre of Studies Ramón Areces[:gl]A tristeza é o sentimento negativo caracterizado por un decaimiento no estado de ánimo habitual da persoa, que se acompaña dunha redución significativa no seu nivel de activación cognitiva e conductual. A experiencia subxectiva da tristeza oscila entre a pena leve e a pena intensa propia do duelo ou da depresión.
O factor determinante para diferenciar tristeza e ira é o convencemento que ten a persoa sobre a posibilidade de facer algo ou non con vistas á recuperación da meta ou á neutralización do estado aversivo. Cando a valoración cognitiva leva ao suxeito a colexir que non existe plan algún que lle permita restablecer a meta perdida, entón a emoción concomitante será a tristeza. Si se colixe que sí, será a ira. A tristeza empuxa ao abandono da meta ou á súa substitución por outra, mentres que a ira céntrase na súa recuperación.
Os trazos máis relevantes do proceso emocional da tristeza os seguintes:
Un dos efectos cognitivos que provoca esta emoción é a atenuación da atención cara ao ambiente e, naquel momento, a súa orientación cara ao medio interno. Esta medida procura ao individuo un certo illamento estimular, que lle permite rexeitar eventos emocionais que polo seu difícil manexo, xeran tensión e dan pé á emerxencia da tristeza. Ademais este estado de relativo confinamento favorece a autoevaluación e a reflexión sobre a situación problema.
Así mesmo, inflúe tamén sobre os procesos de pensamento da persoa: asóciase cunha menor propensión a utilizar xuízos heurísticos e, no seu lugar, a guiarse por procedementos ríxidos e estereotipados. Cando o contexto achega evidencia de que o plan de acción clásico non sempre é útil, entón o individuo atribulado modifica as súas estratexias, adoptando esquemas de pensamento máis flexibles e novos.
A tristeza ten unha función de protección e restauración fronte a ameazas procedentes do exterior. Non é malo sentirse triste. Só éo, como en todo, cando se sitúa nos extremos do seu espectro de maneira continuada. Por tanto, cando falamos do seu afrontamiento falamos dos métodos que pon en práctica estas funcións, que fundamentalmente son tres: retraimiento, moderación funcional e impacto social.
A tristeza extrema adopta sempre un cariz incapacitante, frecuentemente dando forma a un cadro psicopatolóxico de alta prevalencia, a depresión. O aspecto afectivo máis destacable desta patoloxía é o sentimento de melancolía profunda que, xunto coa incapacidade para experimentar pracer algún (anhedonia), impregna tanto os procesos mentais da persoa como a súa interacción co medio. A persoa instálase nunha actitude pesimista e un desinterese que alcanza a todos os ámbitos da súa vida.
A reflexión mental leva a cabo de forma lenta e custosa, e dedícase preferentemente á elaboración de contidos negativos, que viran ao redor de sentimentos de desánimo e incapacidade. A atención e a concentración diminúen de forma notoria, basicamente como resultado do desinterese, a falta de motivación e o baixo nivel de activación.
Prodúcese, ademais, unha afectación dos ritmos biolóxicos, alteracións do soño e do apetito. Efectos fisiológicos como dores de cabeza, ausencia de menstruación, estreñimiento, palpitaciones e sensación de cansazo crónico.
Domínguez, F.S. (2003) A alegría, a tristeza e a Ira. En Emoción e Motivación: a adaptación humana Vol. I Editorial Centro de Estudos Ramón Areces[:]