Educación

[:es]Modelos psicológicos del aprendizaje[:en]Psychological models of learning[:gl]Modelos psicolóxicos do aprendizaxe[:]

[:es]Las teorías psicológicas del aprendizaje estudiaron el origen del conocimiento y los procesos lógicos y psicológicos en relación al aprendizaje. Estas teorías dieron lugar a nuevos modelos educativos, estrategias y técnicas pedagógicas que favorecieron el proceso de aprendizaje. El aprendizaje fue considerado como el resultado de los procesos implicados en los cambios
conductuales que se producían en los individuos y se pusieron de manifiesto tres modelos como los más influyentes dentro de la Psicología del Aprendizaje:
  1. Modelos conductuales.
  2. Modelos biológicos.
  3. Modelos cognitivos.

1. Modelos conductuales del aprendizaje

El aprendizaje dentro de este modelo fue considerado como un cambio relativamente permanente en el comportamiento que reflejó la adquisición de conocimientos o habilidades a través de la
experiencia. Dentro de este modelo fueron caracterizados distintos procesos para explicar el aprendizaje: condicionamiento clásico, aprendizaje asociativo o por contigüidad, condicionamiento operante y aprendizaje observacional e imitación.

Condicionamiento clásico

Iván Pavlov

(1849-1936), demostró que algunos tipos de comportamientos, a los que llamó reflejos, eran respuestas a estímulos externos. Los reflejos incondicionados eran respuestas naturales a estímulos específicos y llamó reflejos condicionados a aquellos que se aprendían asociando un estímulo neutro con un estímulo incondicionado. Los modelos tradicionales del aprendizaje asociativo entre estímulos, categorizaron este tipo de aprendizaje como la asociación entre un cambio producido en el medio y el consiguiente cambio comportamental producido por la exposición repetida ante ese estímulo.

Aprendizaje asociativo

Edwin Guthrie

(1886-1959), desarrolló una teoría del aprendizaje en torno al principio de asociación por contigüidad temporal entre estímulos y respuestas. Si dos sensaciones eran producidas al mismo tiempo y de forma repetida, terminarían asociándose de forma que si se producía solo una de las sensaciones (estímulo), también sería evocada la otra sensación (respuesta).
Según este modelo, la Psicología del Aprendizaje tenía como objetivo la búsqueda de factores ambientales que incidiesen de la misma forma en la conducta de los individuos, pero cuando se incrementó la dificultad de las tareas se comprobó que una teoría basada en la contigüidad temporal, resultaba insuficiente para dar una nueva respuesta a los efectos que se estaban produciendo, factor que provocó la postulación de nuevos modelos explicativos.

Condicionamiento operante

Edward Thorndike

(1874-1949) y B. Frederic Skinner (1904-1990), plantearon el Condicionamiento Operante, también conocido como condicionamiento instrumental, como el proceso por el que se podía fortalecer un comportamiento que era seguido de un resultado favorable (refuerzo), incrementado de esta forma la probabilidad de que ese comportamiento se volviese a repetir. Este tipo de condicionamiento defendía que se podía aprender todo aquello que era reforzado.

Condicionamiento clásico y operante utilizaron estímulos y respuestas para explicar el proceso de aprendizaje. El condicionamiento clásico resaltó la importancia del estímulo que daba lugar a una respuesta mientras que el Condicionamiento Operante destacó la importancia de la consecuencia que seguía a un determinado tipo de respuesta y el efecto que esta provocaría ante la posibilidad de emitir otra respuesta en el futuro.

Aprendizaje observacional e imitación

Albert Bandura

, postuló este aprendizaje como la forma de adquirir conocimientos a través de la imitación. Un aprendizaje en el que participaban al menos dos personas. Una que actuaba como
modelo y otra que observaba e imitaba la conducta observada. Este tipo de aprendizaje supuso la ampliación de los límites de las teorías del aprendizaje y abrió camino a un nuevo tipo de aprendizaje social, de desarrollo de la personalidad y de desarrollo de los valores sociales.

Las teorías psicológicas del aprendizaje asumían que el comportamiento era adquirido a través de la experiencia previa del individuo, mediante procesos de condicionamiento clásico o instrumental.  A partir de entonces se empezó a considerar la capacidad de aprendizaje observacional, que permitió ampliar el proceso de aprendizaje a través de la observación de otros individuos y de las consecuencias de su actuación.

El modelamiento o aprendizaje observacional, ha sido considerado como uno de los medios fundamentales de aprendizaje para la transmisión de valores, actitudes y patrones de pensamiento y
nuevos comportamientos. Este aprendizaje se convirtió en una gran herramienta para establecer nuevos comportamientos en el individuo pero una vez adquiridos, los procesos que determinarían su frecuencia de aparición en la conducta serían los procesos de condicionamiento instrumental.

2. Modelos biológicos del aprendizaje

Los teóricos de este modelo característico de la Psicología del Aprendizaje, establecieron como objetivo prioritario el estudio de los cambios biológicos internos que se producían en los individuos. Para este modelo las técnicas del condicionamiento solamente permitirían el estudio de los procesos biológicos implicados, por lo que el estudio del aprendizaje debería basarse en la naturaleza de dichos procesos biológicos pasando desde organismos unicelulares hasta llegar al hombre.

3. Modelos cognitivos del aprendizaje

El objetivo de estudio de la Psicología del Aprendizaje puso de manifiesto el conocimiento de la naturaleza de los procesos cognitivos internos, principalmente los mecanismos que como la atención o la memoria, eran utilizados para el proceso de aprendizaje y los contenidos de lo aprendido como factores determinantes de la conducta. Estos procesos psicológicos son clave para el procesamiento de la información, que podría considerarse otro tipo más de aprendizaje.

Diferencia entre modelo biológico y cognitivo

La diferenciación entre modelos biológicos y cognitivos del aprendizaje viene dad por el supuesto de la naturaleza cognitiva de estos procesos. Para estos modelos fueron los cambios en las estructuras cognitivas, derivadas de cambios en la conducta, el principal objetivo de estudio del aprendizaje. El experimento volvió a convertirse en el instrumento para realizar el estudio de la naturaleza de estos cambios cognitivos.

Los modelos biológicos y los modelos cognitivos partieron de supuestos similares encontrado la diferencia entre ambos, en el supuesto básico explicativo del aprendizaje. Los modelos cognitivos
consideraron que el aprendizaje producía cambios cognitivos en los individuos mientras que los modelos biológicos consideraron que los únicos cambios que se experimentaban eran biológicos.

La Psicología Cognitiva surgió como respuesta a las limitaciones que presentaban los modelos conductistas. En este contexto de profundos cambios surgió el programa de investigación cognitivista con el enfoque del procesamiento de información más orientado al estudio de patrones de representación de la información en la memoria, que a la forma en que se adquirían o representaba dicha información como vamos a ver a continuación.

Aprendizaje por Descubrimiento

Bruner

, presentó el aprendizaje como un proceso activo. El proceso de aprendizaje por descubrimiento hacía referencia a la actividad mental de reorganizar y transformar lo dado, por lo que el sujeto tenía la posibilidad de ir más allá de lo simplemente dado. Para Bruner el aprendizaje era un proceso de conocimiento que se producía de forma inductiva, es decir, el sujeto realizaba un aprendizaje que iba de lo más específico a lo más general.

Considerando el aprendizaje como un proceso inductivo, la enseñanza pasó a ser considerada como un proceso para facilitar el descubrimiento de las relaciones establecidas entre los conceptos más simples. A lo largo de este proceso el individuo se implicaría de forma activa en el aprendizaje consiguiendo ir más allá de lo simplemente dado como señalamos anteriormente siendo el profesor quien guiaría a los alumnos hacia el descubrimiento.

Esta propuesta de Bruner sobre la eficacia del aprendizaje y la enseñanza por descubrimiento terminó siendo el centro de diversas críticas y valoraciones, llegando a quedar considerada como un
método para la enseñanza conceptual en niveles básicos y para el aprendizaje de procedimientos y resolución de problemas hasta la adolescencia.

Aprendizaje significativo y asimilación cognoscitiva

La idea central de esta teoría es lo que Ausubel define como aprendizaje significativo, un proceso por el que se establecen nexos significativos entre la nueva información y la información que ya se poseía. Ausubel presentó la relación del aprendizaje significativo con el almacenamiento de información que se producía en determinadas zonas localizadas del cerebro. Hacía referencia a la asimilación de lo nuevo en una estructura mental constituida por entidades psicológicas a las que denominó conceptos inclusores, defendiendo que el aprendizaje significativo enriquecía los inclusores y creaba redes mentales de conceptos.

Los dos principios fundamentales de este aprendizaje significativo fueron la diferenciación progresiva y la reconciliación integradora. Cuando se producía la asimilación de un nuevo contenido, el concepto inclusor se modificaba y la información almacenada también era afectada. A la transformación de los inclusores que tenían lugar en el aprendizaje, es lo que Ausubel denominó diferenciación progresiva, convirtiéndose en la base de su teoría de la asimilación.

Según esta diferenciación progresiva, el educador presentaría el material de aprendizaje con las ideas más generales y de forma gradual iría aportando datos más específicos. De esta forma se
conseguiría elaborar un esquema, proporcionando un método de análisis que facilitaría el proceso de aprendizaje a los sujetos.

Otro de los principios de este aprendizaje significativo fue la reconcialización integradora que hacía referencia a la capacidad de establecer una relación entre conceptos que podían parecer
contradictorios.

Aprendizaje acumulativo

Gagné

establece que podemos aprender a través de diferentes tipos de aprendizaje ordenados jerárquicamente. De forma ordenada se va aprendiendo de los anteriores. Primero aprendemos señales y luego los estímulos y respuestas a éstas para luego realizar cadenas de aprendizaje y asociaciones verbales hasta adquirir los conceptos. Es derivado del condicionamiento clásico.

Bibliografía

Woofolk, A. (2014). Psicología Educativa (12ª edición). Editorial Pearson Educación: México

 [:en]The psychological theories of the learning studied the origin of the knowledge and the logical and psychological processes in relation to the learning. These theories gave place to new educational models, strategies and pedagogical technicians that favoured the process of learning. The learning was considered like the result of the processes involved in the changes
conductuales that produced  in the individuals and put  of self-evident three models like the most influential inside the Psychology of the Learning:

  1. Conditioning models.
  2. Biological models.
  3. Cognitive models.

Conditioning Models of Learning

The learning inside this model was considered like a relatively permanent change in the behaviour that reflected the acquisition of knowledges or skills through the experience. Inside this model were characterised distinct processes to explain the learning: condicionamiento classical, learning asociativo or by contigüidad, condicionamiento operante and observational learning and imitation.

Classical conditioning

Iván Pavlov

(1849-1936), showed that some types of behaviours, to which called reflections, were answers to external stimuli. The reflections incondicionados were natural answers to specific stimuli and called reflections conditioned to those that learnt  associating a neutral stimulus with a stimulus incondicionado. The traditional models of the learning asociativo between stimuli, categorizaron this type of learning like the association between a change produced in the half and the consequent change comportamental produced by the exhibition repeated in front of this stimulus.

Associative Learning

Edwin Guthrie

(1886-1959), developed a theory of the learning around the principle of association by contigüidad temporary between stimuli and answers. If two feelings were produced at the same time and of form repeated, would finish associating so that if it produced  only one of the feelings (stimulus), also would be evoked the another feeling (answer).
According to this model, the Psychology of the Learning had like aim the research of environmental factors that incidiesen of the same form in the behaviour of the individuals, but when it increased  the difficulty of the tasks checked  that a theory based in the contigüidad temporary, resulted insufficient to give a new answer to the effects that were producing , factor that caused the postulación of new explanatory models.


Operant conditioning

Edward Thorndike

(1874-1949) and B. Frederic Skinner (1904-1990), posed the  operant conditioning, also known like condicionamiento instrumental, like the process by which could strengthen  a behaviour that was followed of a favourable result (reinforcement), increased of this form the probability that this behaviour went back to repeat. This type of condicionamiento defended that it could learn  all that that was reinforced.

Condicionamiento Classical and operante used stimuli and answers to explain the process of learning. The condicionamiento classical highlighted the importance of the stimulus that gave place to an answer whereas the Condicionamiento Operante stood out the importance of the consequence that followed to a determinate type of answer and the effect that this would cause in front of the possibility to issue another answer in the future.


Observational learning and imitation

Albert Bandura

, posited this learning like the form to purchase knowledges through the imitation. A learning in which they participated at least two people. One that acted like
model and another that observed and imitated the behaviour observed. This type of learning supposed the enlargement of the limits of the theories of the learning and opened way to a new type of social learning, of development of the personality and of development of the social values.

>> Article related: Types and phases of observation of the behaviour

The psychological theories of the learning assumed that the behaviour was purchased through the previous experience of the individual, by means of processes of condicionamiento classical or instrumental.  From then it began  to consider the capacity of observational learning, that allowed to expand the process of learning through the observation of other individuals and of the consequences of his performance.

The modelamiento or observational learning, has been considered like one of the fundamental means of learning for the transmission of values, attitudes and patterns of thought and
new behaviours. This learning turned into a big tool to establish new behaviours in the individual but once purchased, the processes that would determine his frequency of apparition in the behaviour would be the processes of condicionamiento instrumental.

2. Biological models of the learning

The theorists of this characteristic model of the Psychology of the Learning, established like aim prioritario the study of the biological changes interns that produced  in the individuals. For this model the technicians of the condicionamiento only would allow the study of the biological processes involved, by what the study of the learning would have to base in the nature of said biological processes happening from unicellular organisms until arriving to the man.

3. Cognitive models of the learning

The aim of study of the Psychology of the Learning put of self-evident the knowledge of the nature of the cognitive processes interns, mainly the mechanisms that like the attention or the memory, were used for the process of learning and the contents of the learnt like factors determinants of the behaviour.

Entrada Relacionada

>> Article related: The classification of the cognitive styles

Difference between biological and cognitive model

The differentiation between biological and cognitive models of the learning comes give by the supposition of the cognitive nature of these processes. For these models were the changes in the cognitive structures, derived of changes in the behaviour, the main aim of study of the learning. The experiment went back to turn into  the instrument to make the study of the nature of these cognitive changes.

The biological models and the cognitive models split of similar suppositions found the difference between both, in the explanatory basic supposition of the learning. The cognitive models
considered that the learning produced cognitive changes in the individuals whereas the biological models considered that the only changes that experienced  were biological.

The Cognitive Psychology arose like answer to the limitations that presented the behavioural models. In this context of deep changes arose the program of investigation cognitivista with the approach of the processing of information more oriented to the study of patterns of representation of the information in the memory, that to the form in that they purchased  or represented said
information as we go to see to continuation.

Learning by Discovery

Bruner

, presented the learning like an active process. The process of learning by discovery did reference to the mental activity to reorganise and transform the given, by
what the subject had the possibility to go further of the simply die. For Bruner the learning was a process of knowledge that produced  of form inductiva, that is to say, the subject made a learning that went of the most specific to the most general.

Considering the learning like a process inductivo, the education became considered like a process to facilitate the discovery of the relations established between the simplest concepts. Along this process the individual would involve  of active form in the learning achieving go further of the simply given as we signal previously being the professor the one who would guide to the students to the discovery.

This proposal of Bruner on the efficiency of the learning and the education by discovery finished being the centre of diverse critical and assessments, remaining considered like
a method for the conceptual education in basic levels and for the learning of procedures and resolution of problems until the adolescence.

Significant learning and assimilation cognoscitiva

The central idea of this theory is what Ausubel defines like significant learning, a process by which establish  significant links between the new information and the information that already possessed . Ausubel Presented the relation of the significant learning with the storage of information that produced  in determinate zones located of the brain. It did reference to the assimilation of the new in a mental structure constituted by psychological entities to which designated concepts inclusores, defending that the significant learning enriched the inclusores and created mental networks of concepts.

The two fundamental principles of this significant learning were the progressive differentiation and the reconciliation integradora. When it produced  the assimilation of a new content, the concept inclusor modified  and the information stored also was affected. To the transformation of the inclusores that took place in the learning, is what Ausubel designated progressive differentiation, turning into the base of his theory of the assimilation.

According to this progressive differentiation, the educator would present the material of learning with the most general ideas and of gradual form would go contributing data more specific. Of this form would achieve
elaborate a diagram, providing a method of analysis that would facilitate the process of learning to the subjects.

Another of the principles of this significant learning was the reconcialización integradora that did reference to the capacity to establish a relation between concepts that could seem
contradictory.

>> Article related: Theory of the cognitive development of Piaget

Bibliography

Woofolk, To. (2014). Educational psychology (12ª edition). Publisher Pearson Education: Mexico

 [:gl]As teorías psicolóxicas da aprendizaxe estudaron a orixe do coñecemento e os procesos lóxicos e psicolóxicos en relación á aprendizaxe. Estas teorías deron lugar a novos modelos educativos, estratexias e técnicas pedagóxicas que favoreceron o proceso de aprendizaxe. A aprendizaxe foi considerado como o resultado dos procesos implicados nos cambios
conductuales que se producían nos individuos e puxéronse de manifesto tres modelos como os máis influentes dentro da Psicoloxía da Aprendizaxe:

  1. Modelos conductuales.
  2. Modelos biolóxicos.
  3. Modelos cognitivos.

Modelos conductuales da aprendizaxe

A aprendizaxe dentro deste modelo foi considerado como un cambio relativamente permanente no comportamento que reflectiu a adquisición de coñecementos ou habilidades a través da
experiencia. Dentro deste modelo foron caracterizados distintos procesos para explicar a aprendizaxe: condicionamento clásico, aprendizaxe asociativa ou por contigüidad, condicionamento operante e aprendizaxe observacional e imitación.

Condicionamento clásico

Iván Pavlov

(1849-1936), demostrou que algúns tipos de comportamentos, aos que chamou reflexos, eran respostas a estímulos externos. Os reflexos incondicionados eran respostas naturais a estímulos específicos e chamou reflexos condicionados a aqueles que se aprendían asociando un estímulo neutro cun estímulo incondicionado. Os modelos tradicionais da aprendizaxe asociativa entre estímulos, categorizaron este tipo de aprendizaxe como a asociación entre un cambio producido no medio e o consecuente cambio comportamental producido pola exposición repetida ante ese estímulo.

Aprendizaxe asociativa

Edwin Guthrie

(1886-1959), desenvolveu unha teoría da aprendizaxe en torno ao principio de asociación por contigüidad temporal entre estímulos e respostas. Si dúas sensacións eran producidas ao mesmo tempo e de forma repetida, terminarían asociándose de forma que si producíase só una das sensacións (estímulo), tamén sería evocada a outra sensación (resposta).
Segundo este modelo, a Psicoloxía da Aprendizaxe tiña como obxectivo a procura de factores ambientais que incidisen da mesma forma na conduta dos individuos, pero cando se incrementou a dificultade das tarefas comprobouse que unha teoría baseada na contigüidad temporal, resultaba insuficiente para dar unha nova resposta aos efectos que se estaban producindo, factor que provocou a postulación de novos modelos explicativos.

Condicionamento operante

Edward Thorndike

(1874-1949) e B. Frederic Skinner (1904-1990), expuxeron o Condicionamento Operante, tamén coñecido como condicionamento instrumental, como o proceso polo que se podía fortalecer un comportamento que era seguido dun resultado favorable (reforzo), incrementado desta forma a probabilidade de que ese comportamento se volvese a repetir. Este tipo de condicionamento defendía que se podía aprender todo aquilo que era reforzado.

Condicionamento clásico e operante utilizaron estímulos e respostas para explicar o proceso de aprendizaxe. O condicionamento clásico resaltou a importancia do estímulo que daba lugar a unha resposta mentres que o Condicionamento Operante destacou a importancia da consecuencia que seguía a un determinado tipo de resposta e o efecto que esta provocaría ante a posibilidade de emitir outra resposta no futuro.


Aprendizaxe observacional e imitación

Albert Bandura

, postulou esta aprendizaxe como a forma de adquirir coñecementos a través da imitación. Unha aprendizaxe no que participaban polo menos dúas persoas. Unha que actuaba como
modelo e outra que observaba e imitaba a conduta observada. Este tipo de aprendizaxe supuxo a ampliación dos límites das teorías da aprendizaxe e abriu camiño a un novo tipo de aprendizaxe social, de desenvolvemento da personalidade e de desenvolvemento dos valores sociais.

>> Artigo relacionado: Tipos e fases de observación do comportamento

As teorías psicolóxicas da aprendizaxe asumían que o comportamento era adquirido a través da experiencia previa do individuo, mediante procesos de condicionamento clásico ou instrumental.  A partir de entón empezouse a considerar a capacidade de aprendizaxe observacional, que permitiu ampliar o proceso de aprendizaxe a través da observación doutros individuos e das consecuencias da súa actuación.

O modelamiento ou aprendizaxe observacional, foi considerado como un dos medios fundamentais de aprendizaxe para a transmisión de valores, actitudes e patróns de pensamento e
novos comportamentos. Esta aprendizaxe converteuse nunha gran ferramenta para establecer novos comportamentos no individuo pero unha vez adquiridos, os procesos que determinarían a súa frecuencia de aparición na conduta serían os procesos de condicionamento instrumental.

2. Modelos biolóxicos da aprendizaxe

Os teóricos deste modelo característico da Psicoloxía da Aprendizaxe, estableceron como obxectivo prioritario o estudo dos cambios biolóxicos internos que se producían nos individuos. Para este modelo as técnicas do condicionamento soamente permitirían o estudo dos procesos biolóxicos implicados, polo que o estudo da aprendizaxe debería basearse na natureza de devanditos procesos biolóxicos pasando desde organismos unicelulares até chegar ao home.

3. Modelos cognitivos da aprendizaxe

O obxectivo de estudo da Psicoloxía da Aprendizaxe puxo de manifesto o coñecemento da natureza dos procesos cognitivos internos, principalmente os mecanismos que como a atención ou a memoria, eran utilizados para o proceso de aprendizaxe e os contidos do apreso como factores determinantes da conduta.

>> Artigo relacionado: A clasificación dos estilos cognitivos

Diferenza entre modelo biolóxico e cognitivo

A diferenciación entre modelos biolóxicos e cognitivos da aprendizaxe vén dade polo suposto da natureza cognitiva destes procesos. Para estes modelos foron os cambios nas estruturas cognitivas, derivadas de cambios na conduta, o principal obxectivo de estudo da aprendizaxe. O experimento volveu converterse no instrumento para realizar o estudo da natureza destes cambios cognitivos.

Os modelos biolóxicos e os modelos cognitivos partiron de supostos similares atopado a diferenza entre ambos, no suposto básico explicativo da aprendizaxe. Os modelos cognitivos
consideraron que a aprendizaxe producía cambios cognitivos nos individuos mentres que os modelos biolóxicos consideraron que os únicos cambios que se experimentaban eran biolóxicos.

A Psicoloxía Cognitiva xurdiu como resposta ás limitacións que presentaban os modelos conductistas. Neste contexto de profundos cambios xurdiu o programa de investigación cognitivista co enfoque do procesamiento de información máis orientado ao estudo de patróns de representación da información na memoria, que á forma en que se adquirían ou representaba dita
información como imos ver a continuación.

Aprendizaxe por Descubrimento

Bruner

, presentou a aprendizaxe como un proceso activo. O proceso de aprendizaxe por descubrimento facía referencia á actividade mental de reorganizar e transformar o dado, polo que
o suxeito tiña a posibilidade de ir máis aló do simplemente dado. Para Bruner a aprendizaxe era un proceso de coñecemento que se producía de forma inductiva, é dicir, o suxeito realizaba unha aprendizaxe que ía en grao sumo específico todo o máis xeral.

Considerando a aprendizaxe como un proceso inductivo, o ensino pasou a ser considerada como un proceso para facilitar o descubrimento das relacións establecidas entre os conceptos máis simples. Ao longo deste proceso o individuo implicaríase de forma activa na aprendizaxe conseguindo ir máis aló do simplemente dado como sinalamos anteriormente sendo o profesor quen guiaría aos alumnos cara ao descubrimento.

Esta proposta de Bruner sobre a eficacia da aprendizaxe e o ensino por descubrimento terminou sendo o centro de diversas críticas e valoracións, chegando a quedar considerada como
un método para o ensino conceptual en niveis básicos e para a aprendizaxe de procedementos e resolución de problemas até a adolescencia.

Aprendizaxe significativa e asimilación cognoscitiva

A idea central desta teoría é o que Ausubel define como aprendizaxe significativa, un proceso polo que se establecen nexos significativos entre a nova información e a información que xa se posuía. Ausubel presentou a relación da aprendizaxe significativa co almacenamento de información que se producía en determinadas zonas localizadas do cerebro. Facía referencia á asimilación do novo nunha estrutura mental constituída por entidades psicolóxicas ás que denominou conceptos inclusores, defendendo que a aprendizaxe significativa enriquecía os inclusores e creaba redes mentais de conceptos.

Os dous principios fundamentais desta aprendizaxe significativa foron a diferenciación progresiva e a reconciliación integradora. Cando se producía a asimilación dun novo contido, o concepto inclusor modificábase e a información almacenada tamén era afectada. Á transformación dos inclusores que tiñan lugar na aprendizaxe, é o que Ausubel denominou diferenciación progresiva, converténdose na base da súa teoría da asimilación.

Segundo esta diferenciación progresiva, o educador presentaría o material de aprendizaxe coas ideas máis xerais e de forma gradual iría achegando datos máis específicos. Desta forma conseguiríase elaborar un esquema, proporcionando un método de análise que facilitaría o proceso de aprendizaxe aos suxeitos.

Outro dos principios desta aprendizaxe significativa foi a reconcialización integradora que facía referencia á capacidade de establecer unha relación entre conceptos que podían parecer
contraditorios.

>> Artigo relacionado: Teoría do desenvolvemento cognitivo de Piaget

Bibliografía

Woofolk, A. (2014). Psicoloxía Educativa (12ª edición). Editorial Pearson Educación: México[:]

Iván Pico

Director y creador de Psicopico.com. Psicólogo Colegiado G-5480. Graduado en Psicología. Diplomado en Ciencias Empresariales y Máster en Orientación Profesional. Máster en Psicología del Trabajo y Organizaciones. Posgrado en Psicología del Deporte y Entrenador Profesional de Futsal Nivel 3. Visita la sección "Sobre mí"para saber más. ¿Quieres una consulta personalizada? ¡Contacta conmigo en https://ivanpico.es/!