Inteligencia Emocional

[:es]Comunicación No Violenta y Comunicación Asertiva[:en]Non-violent communication and asertive communication[:gl]Comunicación non violenta e comunicación asertiva[:]

[:es]

La comunicación no violenta es aquella que realizamos mediante un sistema de comunicación cuya intención es relacionarse de una manera más empática y con una mayor compasión tanto con uno mismo como con los demás.

Con este sistema de comunicación lo que logramos es mantener y mejorar las relaciones interpersonales, tanto las más íntimas como las más banales, y de resolver más eficazmente los conflictos de una forma más honesta y que beneficie positivamente a las necesidades de todos los participantes en la interacción. El modelo de la comunicación no violenta fue creado por Marshall Rosenberg en 1984.

En este sistema para mantener relaciones positivas con los demás es importante centrar la comunicación en los pensamientos, necesidades y demandas de las personas, y evitando prejuzgar al interlocutor con lenguajes evaluativos. Todo ello evitando hacerlo desde la culpa, el miedo, la provocación o las amenazas. de una forma más compasiva.

>> Artículo relacionado: Comunicación interpersonal efectiva: máximas conversacionales. 

Elementos de la comunicación no violenta

  • Observar. Si no estamos relativamente atentos a lo que sucede es posible que entremos en evaluaciones o prejuicios fuera de lo que pasa en realidad lo que nos llevará a expresarnos de forma errónea.
  • Análisis de los propios sentimientos. Después de observar hay que diferenciar los sentimientos y pensamientos. ¿Cómo te sientes? Por ejemplo: ofendido, contento, disgustado…
  • Exponer necesidades luego de identificar los sentimientos conociendo siempre los valores humanos implicados.
  • Hacer una petición muy específica. Si quieres algo lo pides, sin rodeos, de forma clara y concreta pero expresándolo en forma de pedido no de una exigencia. La otra persona tiene que verse motivada a responder.

Ejemplo: Madre a su hijo: “No me gusta ver la ropa sucia tirada por el suelo de tu habitación (observación), me gusta que las habitaciones se mantengan ordenadas (análisis de sentimientos y necesidades), haz el favor de recoger la habitación y meter la ropa sucia en el cubo de la ropa sucia (petición concreta)“. Si la petición ha producido una conducta positiva hay que reforzarla positivamente.

Este modelo a veces es criticado por no ser realista ni adaptativo a la sociedad actual ya que pareces más susceptible o vulnerable a posibles ataques de terceros, pero esto ha sido probado en sociedades y ambientes tremendamente violentos como prisiones y ha resultado ser eficaz.

>> Artículo relacionado: 7 técnicas psicológicas para no discutir. 

Pautas de comunicación no violenta

  1. Evitar lenguaje estático (bueno/malo, normal/anormal, correcto/incorrecto).
  2. Uso de un lenguaje más dinámico que pueda dar origen a cambiar la situación de partida.
  3. No hacer comparaciones.
  4. Evitar palabras que dicten sentencia: “debe”, “debería” o “tiene que” u otras que sentencien y exageren como: “nunca”, “como siempre”, “alguna vez”, “siempre que”, “a menudo”, “habitualmente”,  “con frecuencia” o “rara vez”.
  5. Evitar emitir prejuicios, como decir que se es deshonesto, vago, arrogante, etc
  6. Ser amable en el discurso, firme y claro.

Comunicación asertiva

La psicología compara el modelo de la comunicación no violenta de Rosenberg (o empática) con la comunicación asertiva. Las características de comunicarse de forma asertiva son las que siguen:

  • Conducta general: el sujeto actúa con naturalidad y espontaneidad, escuchando de forma atenta.
  • Conducta verbal: la persona asertiva habla objetivamente, expresa justo lo que quiere desde la postura de su “Yo”, habla cuando tiene que decir algo y habla bien de sí mismo si es necesario hacerlo.
  • Voz: firme, relajada y bien modulada.
  • Mirada: existe contacto visual, mirada franca y ojos expresivos.
  • Postura: relajada y tranquila.
  • Manos: movimientos relajados.

>> Artículo relacionado: Los 19 derechos asertivos básicos

Una persona asertiva es la que defiende sus derecho a expresarse libremente sin dañar a los demás. La asertividad permite a la gente defenderse de las críticas o de las peticiones excesivas de los demás. Hay que tener en cuenta que lo que no se pretenden siendo asertivo es lograr todo lo que uno quiere a toda costa, ni controlar o manipular a los demás. El propósito solo es eser uno mismo, lo que mejorará la autoestima y la comunicación interpersonal.

Áreas de la asertividad

  • Autoafirmación: defender los derechos, hacer peticiones y expresar opiniones personales.
  • Expresar sentimientos positivos: hacer y recibir elogios y expresar agrado y afecto.
  • Expresión de sentimientos negativos: manifestar desacuerdo o desgrado de forma apropiada.

>> Artículo relacionado: 10 consejos para mejorar la comunicación

Aceptar las críticas

Aceptar errores sin necesidad de sentirse culpable, aunque sí responsable del hecho en cuestión, es una de las características más importantes de las personas asertivas. Ya que las críticas a veces se entienden como ataques personales o laborales y la gente puede responder de tres formas:

  • Responder con otra crítica (modelo agresivo)
  • Justificarse, excusarse o negarlo (modelo pasivo)
  • Reconocer la crítica si es cierta sin sentirse mal por ello (modelo asertivo)

Para aceptar críticas de forma asertiva es necesario tener en cuenta estas 7 pautas:

  1. Aceptar claramente la crítica, si es cierta.
  2. Negar la crítica si no es cierta, pero sin ofender a la persona que la realiza.
  3. Reconocer la crítica y no generalizar a otras parecidas.
  4. No reaccionar atacando con otra crítica.
  5. Mantener un tono de voz adecuado, sin gritar pero tampoco con voz muy débil. Normal.
  6. Mantener una postura relajada. A veces comunicamos con el cuerpo.
  7. Mirar a los ojos a la persona que está realizando la crítica.

Todo el mundo quiere recibir una comunicación honesta y si nosotros también ponemos de nuestra parte se creará un clima reconfortante para ambas partes. Prueba a mantener una comunicación no violenta en tu día a día. Hablando se entiende la gente.[:en]Nonviolent communication is that we do through a communication system which is intended to relate in a more empathetic way and with greater compassion with oneself and with others. With this communication system we accomplish is to maintain and improve interpersonal relations, both the most intimate and the most banal, and solve more effectively conflicts in a more honest way and to benefit positively to the needs of all participants interaction.

The model of non-violent communication was created by Marshall Rosenberg in 1984. In this system to maintain positive relationships with others is important to focus communication on the thoughts, needs and demands of people, and avoiding prejudging the participant evaluative languages. Avoiding all do from guilt, fear, provocation or threats. in a more compassionate way.

Elements of non-violent communication

Observe. If we are not relatively attentive to what happens we may enter into evaluations or prejudices out what actually happens to take us to express ourselves wrongly.
Analysis of feelings. After observing one must distinguish feelings and thoughts. How you feel? For example: offended, happy, disgusted …
Exposing needs after identifying feelings always knowing human values ​​involved.
Make a very specific request. If you want something you ask, bluntly, clearly and concretely but expressing it in the form of order is not a requirement. The other person has to be motivated to respond.
Example: Mother to her son: “I hate to see the dirty clothes lying around your room (observation), I like that the rooms are kept tidy (analysis of feelings and needs), do please pick up the room and put dirty clothes in the laundry bucket (specific request). ” If the request has produced positive behavior must be strengthened positively.

Entrada Relacionada

This model is sometimes criticized for not being realistic or adaptive to modern society because you seem more susceptible or vulnerable to possible attacks by third parties, but this has been proven in companies and tremendously violent environments such as prisons and has proven to be effective.

Nonviolent Communication Guidelines
  • Avoid static language (good / bad, normal / abnormal, right / wrong).
  • Using a dynamic language that could give rise to change the starting situation.
  • No comparison.
  • Avoid words that dictate sentence: “must”, “should” or “must” or others to sentence and exaggerate like “never,” “as always”, “sometimes”, “whenever”, “often” “usually”, “often” or “rarely”.
  • Avoid making prejudices, like saying that is dishonest, lazy, arrogant, etc.
  • Being kind in the speech, firm and clear.

Assertive communication

Psychology compares the model (or empathic) Rosenberg Nonviolent Communication with assertive communication. The characteristics of communicating assertively are as follows:

  • General behavior: the subject acts with naturalness and spontaneity, listening to them carefully.
  • Verbal behavior: the assertive person speaks objectively expresses just what you want from the position of his “I” speaks when he has to say something and speaks well of himself if necessary.
  • Voice steady, relaxed and well modulated.
  • Look: there is eye contact frank look and expressive eyes.
  • Posture: relaxed and calm.
  • Hands relaxed movements.

An assertive person is defending his right to express themselves freely without harming others. Assertiveness allows people fend off criticism or excessive demands of others. Keep in mind that what is being assertive is not intended to achieve everything you want at all costs, or control or manipulate others. The purpose is only eser oneself, improving self-esteem and interpersonal communication.

Areas of assertiveness

Self-affirmation: defend the rights, make requests and express personal opinions.
Express positive feelings make and receive praise and express appreciation and affection.
Expression of negative feelings: disagreeing or desgrado appropriately.
Accept criticism

Accept mistakes without feeling guilty, although responsible for the act in question is one of the most important characteristics of assertive people. Since criticism is sometimes understood as personal or work-attacks and people can respond in three ways:

  • Reply with another review (aggressive model)
  • Justify, excuse or deny (passive model)
  • Recognize critical if true without feeling bad about it (assertive model)

To accept criticism assertively is necessary to consider these seven guidelines:

  1. Clearly accept criticism, if it is true.
  2. Denying critical if not certain, but without offending the person who performs it.
  3. Recognizing the critical and not generalize the like.
  4. Attacking not react with another review.
  5. Maintaining a proper voice tone, without shouting but not with very weak voice. Normal.
  6. Maintain a relaxed posture. Sometimes we communicate with the body.
  7. Look into the eyes of the person making the criticism.

Everyone wants to receive honest communication and if we also do our part a comforting climate be created for both parties. Try to maintain a non-violent communication in your day to day. Speaking the people understand.[:gl]A comunicación non violenta é aquela que realizamos mediante un sistema de comunicación cuxa intención é relacionarse dunha maneira máis empática e cunha maior compaixón tanto cun mesmo como cos demais. Con este sistema de comunicación o que logramos é manter e mellorar as relacións interpersoais, tanto as máis íntimas como as máis banais, e de resolver máis eficazmente os conflitos dunha forma máis honesta e que beneficie positivamente ás necesidades de todos os participantes na interacción.

O modelo da comunicación non violenta foi creado por Marshall Rosenberg en 1984. Neste sistema para manter relacións positivas cos demais é importante centrar a comunicación nos pensamentos, necesidades e demandas das persoas, e evitando prexulgar ao interlocutor con linguaxes evaluativos. Todo iso evitando facelo desde a culpa, o medo, a provocación ou as ameazas. dunha forma máis compasiva.

Elementos da comunicación non violenta

  • Observar. Se non estamos relativamente atentos ao que sucede é posible que entremos en avaliacións ou prexuízos fóra do que pasa en realidade o que nos levará a expresarnos de forma errónea.
  • Análise dos propios sentimentos. Despois de observar hai que diferenciar os sentimentos e pensamentos. Como che sentes? Por exemplo: ofendido, contento, desgustado…
  • Expor necesidades logo de identificar os sentimentos coñecendo sempre os valores humanos implicados.
  • Facer unha petición moi específica. Se queres algo o pides, sen reviravoltas, de forma clara e concreta pero expresándoo en forma de pedido non dunha esixencia. A outra persoa ten que verse motivada a responder.

Exemplo: Nai ao seu fillo: “Non me gusta ver a roupa sucia tirada polo chan da túa habitación (observación), gústame que as habitacións se manteñan ordenadas (análise de sentimentos e necesidades), feixe o favor de recoller a habitación e meter a roupa sucia no cubo da roupa sucia (petición concreta)”. Se a petición produciu unha conduta positiva hai que reforzala positivamente.

Este modelo ás veces é criticado por non ser realista nin adaptativo á sociedade actual xa que pareces máis susceptible ou vulnerable a posibles ataques de terceiros, pero isto foi probado en sociedades e ambientes tremendamente violentos como prisións e resultou ser eficaz.

Pautas de comunicación non violenta

  • Evitar linguaxe estática (bo/malo, normal/anormal, correcto/incorrecto).
  • Uso dunha linguaxe máis dinámica que poida dar orixe a cambiar a situación de partida.
  • Non facer comparacións.
  • Evitar palabras que diten sentenza: “debe”, “debería” ou “ten que” ou outras que sentencien e esaxeren como: “nunca”, “como sempre”, “algunha vez”, “sempre que”, “a miúdo”, “habitualmente”, “con frecuencia” ou “de cando en cando”.
  • Evitar emitir prexuízos, como dicir que se é deshonesto, vago, arrogante, etc
  • Ser amable no discurso, firme e claro.

Comunicación asertiva

A psicoloxía compara o modelo da comunicación non violenta de Rosenberg (ou empática) coa comunicación asertiva. As características de comunicarse de forma asertiva son as que seguen:

  • Conduta xeral: o suxeito actúa con naturalidade e espontaneidade, escoitando de forma atenta.
  • Conduta verbal: a persoa asertiva fala obxectivamente, expresa xusto o que quere desde a postura da súa “Eu”, fala cando ten que dicir algo e fala ben de si mesmo se é necesario facelo.
  • Voz: firme, relaxada e ben modulada.
  • Mirada: existe contacto visual, mirada franca e ollos expresivos.
  • Postura: relaxada e tranquila.
  • Mans: movementos relaxados.

Unha persoa asertiva é a que defende o seu dereito a expresarse libremente sen danar aos demais. A asertividad permite á xente defenderse das críticas ou das peticións excesivas dos demais. Hai que ter en conta que o que non se pretenden sendo asertivo é lograr todo o que un quere custe o que custe, nin controlar ou manipular aos demais. O propósito só é eser un mesmo, o que mellorará a autoestima e a comunicación interpersoal.

Áreas da asertividad

  • Autoafirmación: defender os dereitos, facer peticións e expresar opinións persoais.
  • Expresar sentimentos positivos: facer e recibir eloxios e expresar agrado e afecto.
  • Expresión de sentimentos negativos: manifestar desacordo ou desgrado de forma apropiada.

Aceptar as críticas

Aceptar erros sen necesidade de sentirse culpable, aínda que si responsable do feito en cuestión, é unha das características máis importantes das persoas asertivas. Xa que as críticas ás veces enténdense como ataques persoais ou laborais e a xente pode responder de tres formas:

  • Responder con outra crítica (modelo agresivo)
  • Justificarse, escusarse ou negalo (modelo pasivo)
  • Recoñecer a crítica se é certa sen sentirse mal por iso (modelo asertivo)

Para aceptar críticas de forma asertiva é necesario ter en conta estas 7 pautas:

  1. Aceptar claramente a crítica, se é certa.
  2. Negar a crítica se non é certa, pero sen ofender á persoa que a realiza.
  3. Recoñecer a crítica e non xeneralizar a outras parecidas.
  4. Non reaccionar atacando con outra crítica.
  5. Manter un ton de voz adecuado, sen gritar pero tampouco con voz moi débil. Normal.
  6. Manter unha postura relaxada. Ás veces comunicamos co corpo.
  7. Mirar aos ollos á persoa que está a realizar a crítica.

Todo o mundo quere recibir unha comunicación honesta e se nós tamén pomos da nosa parte crearase un clima reconfortante para ambas as partes. Proba a manter unha comunicación non violenta na túa día a día. Falando enténdese a xente.[:]

Iván Pico

Director y creador de Psicopico.com. Psicólogo Colegiado G-5480. Graduado en Psicología. Diplomado en Ciencias Empresariales y Máster en Orientación Profesional. Máster en Psicología del Trabajo y Organizaciones. Posgrado en Psicología del Deporte y Entrenador Profesional de Futsal Nivel 3. Visita la sección "Sobre mí"para saber más. ¿Quieres una consulta personalizada? ¡Contacta conmigo en https://ivanpico.es/!

Ver comentarios

  • Deseoo maś información de Inteligencia Emocional...me encanta este tema...ojalá con videos que refuerzen y libros práctico...Gracias excelente la información...solo que muy cortita