
El dolor, como experiencia sensorial y emocional desagradable, es parte fundamental de una lesión y más si cabe cuando se cronifica. Es por esto que la psicología deportiva debe aportar herramientas y técnicas para afrontar el dolor y el estrés genera intentando disminuir la experiencia subjetiva del mismo como complemento al tratamiento propiamente físico o farmacológico, como el que puedes encontrar en farmacia 4 estaciones para aliviar los síntomas de cansancio o dolor muscular. Esta experiencia subjetiva del dolor va a depender de tres componentes principales que determinarán el umbral del dolor:
Por este hecho, desde la psicología se trabajará fundamentalmente el componente cognitivo-evaluador, trabajando sobre las creencias irracionales, anticipaciones y predisposición ante el dolor y durante el mismo; y el subjetivo emocional para trabajar la gestión emocional ante el dolor.
Dentro del estudio del abordaje de la lesión deportiva desde un punto de vista psicológico, la teoría que mejor recoge mejor estos componentes es el Modelo Integral de la Respuesta a la Lesión Deportiva de Wiese-Bjornstal, Smith, Shaffer y Morrey (1998). Este modelo plantea que el impacto y la respuesta que tiene el deportista ante la lesión dependerá de la interacción de diversos factores personales, situaciones que actúan mediando la valoración cognitiva que determinará la respuesta conductual y emocional tanto al dolor como al estrés que genera la lesión deportiva.
A través de estos factores el deportista va a crear una valoración y respuesta cognitiva que formará esa identidad personal y creencias sobre la lesión, la sensación de pérdida, habilidad de afrontamiento, apoyo social, creencias sobre la lesión, autoeficacia percibida, expectativas, presión deportiva por volver a jugar, percepción del dolor, etc. Una vez producido este pensamiento sobre su lesión y el dolor sufrido se generarán unas determinadas respuestas conductuales y emocionales:
Con toda esta información, el psicólogo deportivo aportará técnicas y herramientas para intentar acortar los plazos de recuperación de la lesión o lograr que el deportista retome su actividad en las mejores condiciones no solo físicas sino mentales. Estas técnicas están enfocadas principalmente en la fase de inmovilización y las posteriores de movilización tales como la recuperación, readaptación y reentrenamiento (Palmi, 2002). Algunas de las técnicas que se utilizarán a lo largo de estas fases, adaptándolas a cada una de ellas, son: son: habilidades de comunicación, control de activación, control atención (desfocalizar exclusivamente el dolor), inteligencia emocional, habilidades de afrontamiento (coping), relajación progresiva, visualización y ensayo en imaginación, intervención en crisis y estado de ánimo, inoculación del estrés, mantenimiento y fijación de objetivos, mejora del proceso enseñanza-aprendizaje, auto-habla positiva, biofeedback, orientación personal y profesional, psicoterapia, etc.
_
Palmi, J. (1997) Componentes psicológicos de las lesiones deportivas. En J. Cruz (ed.) Psicología del Deporte, pp. 215-244. Madrid: Síntesis.Wiese-Bjornstal, D.M., Smith, A.M., Shaffer, S.M. & Morrey, M.A. (1998) An Integrated Model of Response to sport injury: psychological and sociological dynamics. Journal of Applied Sport Psychology, 10, pp. 46-69.
[:en]The sportive injury is one of the main negative situations to which exposes an athlete was of the level that was or of the sport that practise. The fear to fall lesionado, the afrontamiento of the pain, the loss of autonomy, the uncertainty during the period lesionado, the rehabilitation, the descent in the sportive performance or the prevention of the injuries are some of the conditionings that it is necessary to take into account to help to the sporty to handle this uncomfortable situation.
The pain, like sensory and emotional experience unpleasant, is fundamental part of an injury and more if it fits when cronifica. It is by this that the sportive psychology has to contribute tools and technical to face the pain and the stress generates trying diminish the subjective experience of the same as I complement to the properly physical or farmacological treatment, as the one who can find in pharmacy 4 stations to relieve the symptoms of tiredness or muscular pain.
This subjective experience of the pain goes to depend on three main components that will determine the threshold of the pain:
By this fact, from the psychology will work fundamentally the cognitive component-evaluador, working on the irrational beliefs, anticipations and predisposition in front of the pain and during the same; and the subjectiveemotional to work the emotional management in front of the pain.
Inside the study of the boarding of the sportive injury from a psychological point of view, the theory that better collects better these components is the Integral Model of the Answer to the Sportive Injury of Wiese-Bjornstal, Smith, Shaffer and Morrey (1998). This model poses that the impact and the answer that has the sportsman in front of the injury will depend on the interaction of diverse personal factors, situations that act mediating the cognitive assessment that will determine the answer conductual and emotional so much to the pain as to the stress that generates the sportive injury.
Through these factors the sportsman goes to create an assessment and cognitive answer that will form this personal identity and beliefs on the injury, the feeling of loss, skill of afrontamiento, social support, beliefs on the injury, autoeficacia perceived, expectations, sportive pressure for going back to play, perception of the pain, etc. Once produced this thought on his injury and the pain suffered will generate some determinate answers conductuales and emotional:
With all this information, the sportive psychologist will contribute technical and tools to try shorten the terms of recovery of the injury or attain that the sportsman restart his activity in the best conditions no only physical but mental. These technicians are focused mainly in the phase of immobilisation and the back of mobilisation such as the recovery, readaptación and reentrenamiento (Palmi, 2002).
Some of the technicians that will use along these phases, adapting them to each one of them, are: they are: skills of communication, control of activation, control attention (desfocalizar exclusively the pain), emotional intelligence, skills of afrontamiento (coping), progressive relaxation, visualisation and essay in imagination, intervention in crisis and state of spirit, inoculation of the stress, maintenance and fixation of aims, improvement of the process education-learning, car-positive speech, biofeedback, personal and professional orientation, psicoterapia, etc.
_
Palmi, J. (1997) psychological Components of the sportive injuries. In J. Cruz (ed.) Psychology of the Sport, pp. 215-244. Madrid: Synthesis.
Wiese-Bjornstal, D.M., Smith, A.m., Shaffer, H.M. & Morrey, M.To. (1998) An Integrated Model of Response to sport injury: psychological and sociological dynamics. Journal of Applied Sport Psychology, 10, pp. 46-69.
[:gl]A lesión deportiva é unha das principais situacións negativas ás que se expón un atleta sexa do nivel que sexa ou do deporte que practique. O medo a caer lesionado, o afrontamiento da dor, a perda de autonomía, a incerteza durante o período lesionado, a rehabilitación, o descenso no rendemento deportivo ou a prevención das lesións son algúns dos condicionantes que hai que ter en conta para axudar ao deportista a manexar esta incómoda situación.
A dor, como experiencia sensorial e emocional desagradable, é parte fundamental dunha lesión e máis si cabe cando se cronifica. É por isto que a psicoloxía deportiva debe achegar ferramentas e técnicas para afrontar a dor e a tensión xera tentando diminuír a experiencia subxectiva do mesmo como complemento ao tratamento propiamente físico ou farmacolóxico, como o que podes atopar en farmacia 4 estacións para aliviar os síntomas de cansazo ou dor muscular.
Esta experiencia subxectiva da dor vai depender de tres compoñentes principais que determinarán o limiar da dor:
Por este feito, desde a psicoloxía traballarase fundamentalmente o compoñente cognitivo-evaluador, traballando sobre as crenzas irracionais, anticipacións e predisposición ante a dor e durante o mesmo; e o subxectivo emocional para traballar a xestión emocional ante a dor.
Dentro do estudo da abordaxe da lesión deportiva desde un punto de vista psicolóxico, a teoría que mellor recolle mellor estes compoñentes é o Modelo Integral da Resposta á Lesión Deportiva de Wiese-Bjornstal, Smith, Shaffer e Morrey (1998). Este modelo expón que o impacto e a resposta que ten o deportista ante a lesión dependerá da interacción de diversos factores persoais, situacións que actúan mediando a valoración cognitiva que determinará a resposta conductual e emocional tanto á dor como á tensión que xera a lesión deportiva.
A través destes factores o deportista vai crear unha valoración e resposta cognitiva que formará esa identidade persoal e crenzas sobre a lesión, a sensación de perda, habilidade de afrontamiento, apoio social, crenzas sobre a lesión, autoeficacia percibida, expectativas, presión deportiva por volver xogar, percepción da dor, etc. Unha vez producido este pensamento sobre a súa lesión e a dor sufrida xeraranse unhas determinadas respostas conductuales e emocionais:
Con toda esta información, o psicólogo deportivo achegará técnicas e ferramentas para tentar acurtar os prazos de recuperación da lesión ou lograr que o deportista retome a súa actividade nas mellores condicións non só físicas senón mentais. Estas técnicas están enfocadas principalmente na fase de inmovilización e as posteriores de mobilización tales como a recuperación, readaptación e reentrenamiento (Palmi, 2002).
Algunhas das técnicas que se utilizarán ao longo destas fases, adaptándoas a cada unha delas, son: son: habilidades de comunicación, control de activación, control atención (desfocalizar exclusivamente a dor), intelixencia emocional, habilidades de afrontamiento (coping), relaxación progresiva, visualización e ensaio en imaxinación, intervención en crise e estado de ánimo, inoculación da tensión, mantemento e fixación de obxectivos, mellora do proceso ensino-aprendizaxe, auto-fala positiva, biofeedback, orientación persoal e profesional, psicoterapia, etc.
_
Palmi, J. (1997) Compoñentes psicolóxicos das lesións deportivas. En J. Cruz (ed.) Psicoloxía do Deporte, pp. 215-244. Madrid: Síntese.
Wiese-Bjornstal, D.M., Smith, A.M., Shaffer, S.M. & Morrey, M.A. (1998) An Integrated Model of Response to sport injury: psychological and sociological dynamics. Journal of Applied Sport Psychology, 10, pp. 46-69.
[:]