
Uno de los valores positivos del deporte es el incultar una disciplina en las tareas y actividades a realizar, esto forma parte de la cultura deportiva que debe ser transmitida por los entrenadores a los deportistas. Dentro de estas tareas, la adherencia al entrenamiento se muestra un pilar fundamental para lograr los objetivos de entrenamiento y formativos, tanto a nivel de base como en deporte de rendimiento.
Es el grado de cumplimiento de los deportistas en las tareas de todo tipo que conlleve un entrenamiento. Incluye apartados como:
Es decir, la mera asistencia a un entrenamiento no implica estar adherido a él. Para ello ha de poderse medir tanto cuantitativamente (realización de las tareas o ejercicios propuestos) como cualitativamente (nivel de esfuerzo).
Las causas por las que hacemos actividad física pueden ser múltiples: recomendación médica, socializar, mejorar aspecto físico, retos personales, retos profesionales como aprobar unas oposiciones, por meras apuestas (sí, hay gente que hace maratones porque pierde apuestas o por el típico “¿A que no hay hue***?”…).
Como os podéis imaginar, ninguna de las dos cosas es buena. Desde mi punto de vista, de elegir una de las dos alternativas me quedaría con ir menos pero hacerlo con esfuerzo e intensidad. Lo tacho, porque de nada sirve ir a entrenar una vez al mes por mucho interés que le pongas, la mejora se producirá muy lentamente e irá en prejuicio del propio grupo en los deportes colectivas al menos.
Esta adherencia inapropiada, ya sea por exceso o por defecto, se puede producir no solo en el momento del propio entrenamiento físico sino en la falta de disciplina en otras tareas anexas como las reuniones, citas con fisioterapeutas, concentraciones, tratamientos farmacológicos, el entrenamiento invisible o el entrenamiento psicológico.
Hablamos de adherencia por exceso porque tampoco es saludable el asistir y sobresforzarse por encima de las posibilidades u objetivos de cada uno (pérdida de autoestima por no conseguir objetivos a pesar del esfuerzo, propensión a lesiones, desgaste psicológico y físico inadecuado…).
La evaluación de la adherencia, o mejor dicho, de la falta de adherencia se evalúa teniendo en cuenta estas premisas conductuales:
Crear un buen grupo deportivo te ayudará a conseguir una mayor adherencia, quizás te interese este artículo: ¿Entrenas a un grupo o a un equipo? 10 diferencias[:en]
One of the positive values of sport is to instill discipline in the tasks and activities to be performed, this is part of sports culture to be transmitted by coaches to athletes. In these tasks, adherence to training a cornerstone shown to achieve the objectives of training and training at both basic and performance sports.
Is the degree to which athletes in all tasks involving a workout. It includes sections such as:
[Mks_pullquote align = “left” width = “250” size = “16” bg_color = “# 8224e3” txt_color = “# ffffff”] Attending a training does not mean being attached to it. [/ Mks_pullquote]
That is, mere attendance at training does not mean being attached to it. To this must be measurable both quantitatively (tasks or proposed exercise) and qualitatively (level of effort).
The reasons why we do physical activity can be manifold: medical advice, socialize, improve physical appearance, personal challenges, professional challenges as passing a competition, by mere bets (yes, there are people doing marathons because it loses bets).
What is much better to go to train or go and do some hard?
As you can imagine, none of the two is good. From my point of view, to choose one of the two alternatives I would stick to go less but do it with effort and intensity. I trash it, because it is useless to go to train once a month you throw a lot of interest, improvement will occur very slowly and go to the detriment of their own group in at least collective sports.
This inappropriate adhesion, either upwards or downwards, can occur not only at the time of physical training itself but the lack of discipline in other related tasks such as meetings, appointments with physiotherapists, concentrations, drug treatments, invisible training or psychological training.
Speak excess adhesive that is not healthy and attending sobresforzarse above possibilities or objectives of each (loss of self-esteem not to achieve goals despite the effort, susceptibility to injuries, psychological and physical inadequate wear …).
The evaluation of adhesion, or rather the lack of adhesion is evaluated taking into account these behavioral assumptions:
Creating a good sporting group will help you get more grip, you might like to this article: Do you train a group or a team? 10 differences[:gl]
Un dos valores positivos do deporte é o incultar unha disciplina nas tarefas e actividades a realizar, isto forma parte da cultura deportiva que debe ser transmitida polos adestradores aos deportistas. Dentro destas tarefas, a adherencia ao adestramento móstrase un alicerce fundamental para lograr os obxectivos de adestramento e formativos, tanto a nivel de base como en deporte de rendemento.
É o grao de cumprimento dos deportistas nas tarefas de todo tipo que leve un adestramento. Inclúe apartados como:
É dicir, a mera asistencia a un adestramento non implica estar adherido a el. Para iso ha de poderse medir tanto cuantitativamente (realización das tarefas ou exercicios propostos) como cualitativamente (nivel de esforzo).
As causas polas que facemos actividade física poden ser múltiples: recomendación médica, socializar, mellorar aspecto físico, retos persoais, retos profesionais como aprobar unhas oposicións, por meras apostas (si, hai xente que fai maratóns porque perde apostas ou polo típico “A que non hai hue***?”…).
Como vos podedes imaxinar, ningunha das dúas cousas é boa. Desde o meu punto de vista, de elixir unha das dúas alternativas quedaríame con ir menos pero facelo con esforzo e intensidade. Táchoo, porque de nada serve ir adestrar unha vez ao mes por moito interese que lle poñas, a mellora producirase moi lentamente e irá en prexuízo do propio grupo nos deportes colectivas polo menos.
Esta adherencia inapropiada, xa sexa por exceso ou por defecto, pódese producir non só no momento do propio adestramento físico senón na falta de disciplina noutras tarefas anexas como as reunións, citas con fisioterapeutas, concentracións, tratamentos farmacolóxicos, o adestramento invisible ou o adestramento psicolóxico.
Falamos de adherencia por exceso porque tampouco é saudable o asistir e sobresforzarse por encima das posibilidades ou obxectivos de cada un (perda de autoestima por non conseguir obxectivos a pesar do esforzo, propensión a lesións, desgaste psicolóxico e físico inadecuado…).
A avaliación da adherencia, ou mellor devandito, da falta de adherencia avalíase tendo en conta estas premisas conductuales:
Crear un bo grupo deportivo axudarache a conseguir unha maior adherencia, pode que che interese este artículo: Adestras a un grupo ou a un equipo? 10 diferencias[:]