Intelixencia Emocional Lenguaxe Social

Comunicación interpersonal efectiva: as máximas conversacionais.

comunicación efectiva

Comunicar é a arte de facer partícipe a outra persoa do que uno mesmo sente, necesita ou ten, polo que manter unha boa comunicación interpersoal efectiva supón unha gran vantaxe en practicamente todos os ámbitos da vida. Pasámonos o 70% das nosas vidas comunicándonos de diversas formas xa sexa recibindo ou emitindo mensaxes a través de diversas formas de comunicación.

>> Artigo relacionado: 10 consellos para mellorar a comunicación. 

Estes son algúns dos principios polos que se rexen os procesos comunicativos.

Principio de racionalidade.

Trátase de interpretar a realidade que a outra persoa quere explicar máis aló do sentido literal das súas palabras. Por exemplo, si o teu les un ‘tuit’ dunha persoa que di “O Barça gañou a liga”,de primeiras non podes saber si a outra persoa está contenta ou alegre coa mensaxe que escribiu. Para sabelo necesitas analizar o contexto. Si o perfil do que o puxo é dun culé de pura raza ten claro que é unha mensaxe alegre. Con todo, si escríbeo un madridista quizais estea a ser sarcástico e crítico co seu equipo.

Por tanto, o principio de racionalidade fai referencia á imposibilidade de interpretar unha conduta sen partir dalgunha idea xeral de como funciona a mente da outra persoa que realizou esa conduta. Ser racional implica chegar a unha solución en base á nosa análise do contexto e os datos que temos para dar unha explicación o máis lóxica posible. O noso cerebro execútase de maneira simple e tenta realizar os cálculos co menos custo posible para dar unha solución rápida e vantaxosa.

Si ves a unha persoa agachada nun parque seguramente esteas a pensar que se lle caeu algo e estao buscando, pero…e si está a esconderse de alguén? Podería ser, pero buscas ser racional.

Principio de cooperación.

Cando emitimos calquera tipo de sinal comunicativa, xeralmente facémolo de forma voluntaria e instrumental, dirixida cara a un fin. O emisor da mensaxe quere que a outra acode enténdalle e o que o recibe quere entender o que se lle di polo que debe existir certo grao de coordinación e precisión. Como exemplo un grupo de música, cada instrumento está a comunicar unha mensaxe pero todos faio de forma coordinada para que soe ben. Pois o mesmo.

>> Artigo relacionado: Comunicación non violenta e asertiva.

Máximas conversacionales ou regras básicas para interpretar unha comunicación.

Basicamente, do que se trata é de expresar o que se quere dicir de forma clara, sen mentir, respectar o tema de conversación sen cambialo bruscamente e formular expresións sinxelas. É dicir, cumprir co principio de cooperación para que nos entendamos de forma coordinada, precisa e sen ambigüidades.

Pensa que ao emitir a información de forma clara o receptor entenderaa mellor polo que este feedback  positivo e proactivo vai ser beneficioso despois para cando volvas retomar a túa quenda de palabra.

Imos basearnos para explicar isto nas 4 regras básicas de Paul Grice formulou en 1975:

Máxima de calidade ou veracidade.

Non digas o que penses que é falso ou che falta evidencia adecuada que o contraste. Trátase de ser honesto sen dar rodeos.

Exemplo:

✔ “Parécesme unha moza moi guapa”.  Neste caso está ben usada porque realmente pensas que é guapa e tes a evidencia empírica de que o é.

“Es unha moza que podería traballar en Vitoria Secret do guapa que es”. En serio? Tes probas? Poderiamos crer que podería ser certo pero creo que a conversación comezaría a ter certa incerteza.

✘ Outro exemplo sería cando se difunden as mensaxes de bulos

Máxima de cantidade.

Limítache a transmitir a información necesaria sen facer unha contribución máis ampla do que che require. Para que vas falar de máis?

Exemplo:

✔ A. “De que vai a serie de Netflix 13 Reasons Why?” ; B. “É un drama sobre os motivos polos que termina suicidándose unha moza adolescente”. Está ben usado porque se explica de forma concisa o tema sen entrar en detalles da serie que poden levar a spoilers  innecesarios

✘ Cando explicamos máis detalles da serie innecesarios é cando incorremos nunha violación da máxima de cantidade.

 

Máxima de relevancia. 

A información que compartes debe ter relación co tema e contexto da conversación. Así se poden ir enlazando temas dun a outro, pero sempre que o final dun teña coherencia co inicio do seguinte. A conversación será máis fluída. Normalmente isto salgue de forma natural, porque unha idea lévanos a outra parecida. Lembra, o noso cerebro é un artista de aforrar recursos.

✔ A. “Onde está a estación de tren?” ; B. “Non o sei, pero podes preguntar na aquela gasolineira e diranche mellor”. Realmente non sabes onde está a estación de tren, pero achegas información relevante para a pregunta formulada.

✘ A. “Onde está a estación de tren?” B. Non sei, pero o aeroporto está a subir aquela rúa. Ninguén che preguntou polo aeroporto.

Máxima de maneira ou modo. 

Evita a ambigüidade, se breve e claro. Dito así parece fácil, pero do que se trata é de ser conciso sen darlle voltas ao asunto ou meter elementos que non forman parte da conversación actual.

Exemplo:

Como quedou o partido?

✔ “Gañou o Barcelona 2-0, con goles de Messi e Luís Suárez”. Describe a pregunta de forma ordenada e concisa.

“O partido foi moi equilibrado nun principio pero con certa superioridade do Barcelona que finalmente foi o que resolveu nos minutos finais o partido cos que sempre marcan.”  Realmente ou dixo como quedou o partido, parece que gañou o Barcelona pero non deu datos relevantes ao resultado.

Hai que ter en conta que as máximas conversacionales de Grice non sempre se cumpre xa que dependen do contexto e pódense violar a condición de que teñan sentido irónico ou unha finalidade concreta. Ademais, existen certas diferenzas culturais. É de todos sabidos que os arxentinos falan moito 😉 (isto sería unha violación da máxima de calidade xa que non temos a certeza de que todos os arxentinos falen moito, ou si?).

 

Sobre el autor

Iván Pico

Graduado en Psicología (UNED). Nº Colegiado G-5480. Diplomado en Ciencias Empresariales (USC). Máster en Psicología del Trabajo y las Organizaciones. (INESEM). Máster Universitario Oficial en Orientación Profesional (UNED). Posgrado en Neuromarketing (Universidad Camilo José Cela). Técnico Deportivo Nivel II, fútbol sala (RFEF). Especialista en Psicología Aplicada al Deporte. Etc, etc...
Ver Página personal de Linkedin para información adicional o en la sección ¿Quién soy de la web? :)

Comentar

Click aquí para dejar un comentario

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.