Uno de los valores positivos del deporte es el incultar una disciplina en las tareas y actividades a realizar, esto forma parte de la cultura deportiva que debe ser transmitida por los entrenadores a los deportistas. Dentro de estas tareas, la adherencia al entrenamiento se muestra un pilar fundamental para lograr los objetivos de entrenamiento y formativos, tanto a nivel de base como en deporte de rendimiento.
Definición de adherencia al entrenamiento
Es el grado de cumplimiento de los deportistas en las tareas de todo tipo que conlleve un entrenamiento. Incluye apartados como:
- Asistencia y puntualidad al entrenamiento.
- Realización de las tareas del plan de trabajo.
- Aportación de esfuerzo físico y mental para rendir lo máximo posible.
Es decir, la mera asistencia a un entrenamiento no implica estar adherido a él. Para ello ha de poderse medir tanto cuantitativamente (realización de las tareas o ejercicios propuestos) como cualitativamente (nivel de esfuerzo).
Las causas por las que hacemos actividad física pueden ser múltiples: recomendación médica, socializar, mejorar aspecto físico, retos personales, retos profesionales como aprobar unas oposiciones, por meras apuestas (sí, hay gente que hace maratones porque pierde apuestas o por el típico “¿A que no hay hue***?”…).
¿Qué es mejor ir mucho a entrenar o ir poco y hacerlo intensamente?
Como os podéis imaginar, ninguna de las dos cosas es buena. Desde mi punto de vista, de elegir una de las dos alternativas me quedaría con ir menos pero hacerlo con esfuerzo e intensidad. Lo tacho, porque de nada sirve ir a entrenar una vez al mes por mucho interés que le pongas, la mejora se producirá muy lentamente e irá en prejuicio del propio grupo en los deportes colectivas al menos.
Esta adherencia inapropiada, ya sea por exceso o por defecto, se puede producir no solo en el momento del propio entrenamiento físico sino en la falta de disciplina en otras tareas anexas como las reuniones, citas con fisioterapeutas, concentraciones, tratamientos farmacológicos, el entrenamiento invisible o el entrenamiento psicológico.
Hablamos de adherencia por exceso porque tampoco es saludable el asistir y sobresforzarse por encima de las posibilidades u objetivos de cada uno (pérdida de autoestima por no conseguir objetivos a pesar del esfuerzo, propensión a lesiones, desgaste psicológico y físico inadecuado…).
¿Cómo sé si un deportista pierde adherencia?
La evaluación de la adherencia, o mejor dicho, de la falta de adherencia se evalúa teniendo en cuenta estas premisas conductuales:
- Circunstancias antecedentes específicas de falta de adherencia. Evidentemente si en entrenamientos o equipos anteriores ya no cumplía debemos tenerlo en cuenta como “historial de baja adherencia”. Ejemplo:
- Jugador que en su anterior club jugaba todos los partidos debido a su talento, que no se esforzaba por ser superior a sus compañeros.
- Consecuencias gratificantes (extrínsecas o intrínsecas). A veces, el hecho de no asistir a un entrenamiento se debe a que otro reforzador externo es más motivante o gratificante. Este peso específico se sitúa en la balanza del deportista, que si es mayor que los prejuicios de no acudir a entrenar se decantará por ella. Ejemplo:
- Mente del jugador: “Estoy cansado para entrenar, quizás mejor me quedo descansando y recupero. El entrenador me va a convocar igualmente al partido del sábado”.
- Consecuencias poco gratificantes (aversivas). Lo contrario al punto anterior. Si no realizamos entrenamientos motivantes, o son repetitivos o un jugador es muy superior al resto y no le marcamos reto superiores, es probable que a pesar de su adherencia, le resulte aversiva, ya que no está por debajo de sus expectativas. Esto lo podrá condicionar y empezará a faltar a entrenamientos para aprovechar el tiempo en otras tareas. Ejemplo:
- Una superestrella que ficha por un equipo inferior a su nivel.
Por ejemplo, Messi si ficha por el Real Madrid (adiós a esos lectores madridistas, ha sido un placer…;))
- Una superestrella que ficha por un equipo inferior a su nivel.
- Aprendizaje vicario. Los jugadores, aunque muchos entrenadores no lo crean…¡tienen ojos! Observan lo que sucede a su alrededor e imitan actos de compañeros con poca adherencia y se compara con ellos. Ejemplo:
- Imagínate que Cristiano Ronaldo no se esfuerza…¿Qué hará Odegaard? (sino lo hace ya…)
- Variables psicológicas. La motivación de base por la actividad, o creencias personales propias. Ejemplo:
- El típico jugador que se mete en un equipo porque juegan también sus compañeros de clase pero realmente a él no le gusta el deporte.
- La creencia de que por mucho que se entrene el entrenador acabará poniendo al “enchufado” del equipo.
Crear un buen grupo deportivo te ayudará a conseguir una mayor adherencia, quizás te interese este artículo: ¿Entrenas a un grupo o a un equipo? 10 diferencias[:en]
One of the positive values of sport is to instill discipline in the tasks and activities to be performed, this is part of sports culture to be transmitted by coaches to athletes. In these tasks, adherence to training a cornerstone shown to achieve the objectives of training and training at both basic and performance sports.
Defining training adherence
Is the degree to which athletes in all tasks involving a workout. It includes sections such as:
- Training attendance and punctuality.
- Tasks of the work plan.
- Contribution of physical and mental effort to pay as much as possible.
[Mks_pullquote align = “left” width = “250” size = “16” bg_color = “# 8224e3” txt_color = “# ffffff”] Attending a training does not mean being attached to it. [/ Mks_pullquote]
That is, mere attendance at training does not mean being attached to it. To this must be measurable both quantitatively (tasks or proposed exercise) and qualitatively (level of effort).
The reasons why we do physical activity can be manifold: medical advice, socialize, improve physical appearance, personal challenges, professional challenges as passing a competition, by mere bets (yes, there are people doing marathons because it loses bets).
What is much better to go to train or go and do some hard?
As you can imagine, none of the two is good. From my point of view, to choose one of the two alternatives I would stick to go less but do it with effort and intensity. I trash it, because it is useless to go to train once a month you throw a lot of interest, improvement will occur very slowly and go to the detriment of their own group in at least collective sports.
This inappropriate adhesion, either upwards or downwards, can occur not only at the time of physical training itself but the lack of discipline in other related tasks such as meetings, appointments with physiotherapists, concentrations, drug treatments, invisible training or psychological training.
Speak excess adhesive that is not healthy and attending sobresforzarse above possibilities or objectives of each (loss of self-esteem not to achieve goals despite the effort, susceptibility to injuries, psychological and physical inadequate wear …).
How do I know if an athlete loses adherence?
The evaluation of adhesion, or rather the lack of adhesion is evaluated taking into account these behavioral assumptions:
- Circumstances specific history of nonadherence. Obviously if in training or previous teams and did not meet we must take into account as “low adhesion history”. Example: Player in his previous club playing every game because of his talent, which did not strive to be superior to their peers.
- Rewarding consequences (extrinsic or intrinsic). Sometimes the failure to attend a training because other external booster is more motivating or rewarding. This specific weight is on the scale of the athlete, if it is greater than the prejudices of not attending training will substitute it. Example: Player’s mind: “I’m tired to train, maybe I stay resting and recovery best coach I will also convene the game on Saturday.”
- Unrewarding consequences (aversive). Otherwise the previous point. If we make motivating workouts, or are repetitive or player is far superior to the rest and did not score higher challenge, it is likely that despite their adherence, find it aversive, as it is not below their expectations. This we may condition and start skipping workouts to use the time for other tasks. Example: A superstar who signed for less than their standard equipment. For example,
if Messi signed for Real Madrid (Real Madrid goodbye to those readers, it has been a pleasure …;))
- Vicarious learning. Players, although many coaches do not believe … have eyes! Watch what happens around them and mimic acts of fellow low grip and compared with them. Example: Imagine if Cristiano Ronaldo does not try … What will Odegaard? (But what just do…).
- Psychological variables. The basic motivation for the activity, or personal beliefs. Example:
The typical player who gets into a team that also play their classmates but really he does not like sports.
The belief that no matter how much you train coach catching end “plugged in” team.
Creating a good sporting group will help you get more grip, you might like to this article: Do you train a group or a team? 10 differences[:gl]
Un dos valores positivos do deporte é o incultar unha disciplina nas tarefas e actividades a realizar, isto forma parte da cultura deportiva que debe ser transmitida polos adestradores aos deportistas. Dentro destas tarefas, a adherencia ao adestramento móstrase un alicerce fundamental para lograr os obxectivos de adestramento e formativos, tanto a nivel de base como en deporte de rendemento.
Definición de adherencia ao adestramento
É o grao de cumprimento dos deportistas nas tarefas de todo tipo que leve un adestramento. Inclúe apartados como:
- Asistencia e puntualidade ao adestramento.
- Realización das tarefas do plan de traballo.
- Achega de esforzo físico e mental para render o máximo posible.
É dicir, a mera asistencia a un adestramento non implica estar adherido a el. Para iso ha de poderse medir tanto cuantitativamente (realización das tarefas ou exercicios propostos) como cualitativamente (nivel de esforzo).
As causas polas que facemos actividade física poden ser múltiples: recomendación médica, socializar, mellorar aspecto físico, retos persoais, retos profesionais como aprobar unhas oposicións, por meras apostas (si, hai xente que fai maratóns porque perde apostas ou polo típico “A que non hai hue***?”…).
Que é mellor ir moito a adestrar ou ir pouco e facelo intensamente?
Como vos podedes imaxinar, ningunha das dúas cousas é boa. Desde o meu punto de vista, de elixir unha das dúas alternativas quedaríame con ir menos pero facelo con esforzo e intensidade. Táchoo, porque de nada serve ir adestrar unha vez ao mes por moito interese que lle poñas, a mellora producirase moi lentamente e irá en prexuízo do propio grupo nos deportes colectivas polo menos.
Esta adherencia inapropiada, xa sexa por exceso ou por defecto, pódese producir non só no momento do propio adestramento físico senón na falta de disciplina noutras tarefas anexas como as reunións, citas con fisioterapeutas, concentracións, tratamentos farmacolóxicos, o adestramento invisible ou o adestramento psicolóxico.
Falamos de adherencia por exceso porque tampouco é saudable o asistir e sobresforzarse por encima das posibilidades ou obxectivos de cada un (perda de autoestima por non conseguir obxectivos a pesar do esforzo, propensión a lesións, desgaste psicolóxico e físico inadecuado…).
Como sei se un deportista perde adherencia?
A avaliación da adherencia, ou mellor devandito, da falta de adherencia avalíase tendo en conta estas premisas conductuales:
- Consecuencias gratificantes (extrínsecas ou intrínsecas). Ás veces, o feito de non asistir a un adestramento débese a que outro reforzador externo é máis motivante ou gratificante. Este peso específico sitúase na balanza do deportista, que se é maior que os prexuízos de non acudir a adestrar decantarase por ela.
- Exemplo: Mente do xogador: “Estou canso para adestrar, quizais mellor quedo descansando e recupero. O adestrador vaime a convocar igualmente ao partido do sábado”.
- Circunstancias antecedentes específicas de falta de adherencia. Evidentemente se en adestramentos ou equipos anteriores xa non cumpría debemos telo en conta como “historial de baixa adherencia”.
- Exemplo: Xogador que no seu anterior club xogaba todos os partidos debido ao seu talento, que non se esforzaba por ser superior aos seus compañeiros.
- Consecuencias pouco gratificantes (aversivas). O contrario ao momento anterior. Se non realizamos adestramentos motivantes, ou son repetitivos ou un xogador é moi superior ao resto e non lle marcamos reto superiores, é probable que a pesar da súa adherencia, resúltelle aversiva, xa que non está por baixo das súas expectativas. Isto poderao condicionar e empezará a faltar a adestramentos para aproveitar o tempo noutras tarefas.
- Exemplo: Unha superestrella que ficha por un equipo inferior ao seu nivel.
Por exemplo, Messi se ficha polo Real Madrid (adeus a eses lectores madridistas, foi un pracer…;))
- Exemplo: Unha superestrella que ficha por un equipo inferior ao seu nivel.
- Aprendizaxe vicaria. Os xogadores, aínda que moitos adestradores non o crean…teñen ollos! Observan o que sucede ao seu ao redor e imitan actos de compañeiros con pouca adherencia e compárase con eles.
- Exemplo: Imaxínache que Cristiano Ronaldo non se esforza…Que fará Odegaard? (senón faio xa…)
- Variables psicolóxicas. A motivación de base pola actividade, ou crenzas persoais propias.
- Exemplo: O típico xogador que se mete nun equipo porque xogan tamén os seus compañeiros de clase pero realmente a el non lle gusta o deporte. A crenza de que por moito que se adestre o adestrador acabará pondo ao “enchufado” do equipo.
Crear un bo grupo deportivo axudarache a conseguir unha maior adherencia, pode que che interese este artículo: Adestras a un grupo ou a un equipo? 10 diferencias[:]





Añadir Comentario